Uzasadnienie
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 4 września 2013 r. przyznał skarżącemu G. S. prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Wyrokiem z dnia 15 listopada 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 1530/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę G. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Odpis wyroku, wraz z uzasadnieniem, został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 10 stycznia 2014 r. W dniu 27 stycznia 2014 r. wpłynęła opinia ww. pełnomocnika o braku podstaw do wniesienia środka zaskarżenia od powyższego wyroku.
Następnie Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wpłynęła skarga kasacyjna z dnia 7 lutego 2014 r. osobiście podpisana przez skarżącego G. S. W treści skargi kasacyjnej zawarty został wniosek o przyznanie pełnomocnika z urzędu celem podpisania sporządzonej osobiście skargi kasacyjnej.
Wobec powyższego pismem z dnia 24 lutego 2014 r. poinformowano skarżącego, że postanowieniem referendarza sądowego zostało mu przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu, następnie Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie wyznaczyła w niniejszej sprawie pełnomocnikiem z urzędu radcę prawnego P. K. Poinformowano także, że sądy administracyjne nie są uprawnione do ingerowania w relacje pomiędzy skarżącym a wyznaczonym przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w Warszawie pełnomocnikiem z urzędu. Pouczono także, że jeżeli skarżący nie jest zadowolony z działania wyznaczonego pełnomocnika z urzędu, powinien zwrócić się bezpośrednio do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie z wnioskiem o wyznaczenie innego radcy prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej ppsa, od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie z art. 175 § 1 powołanej ustawy, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wymóg ten nie dotyczy sytuacji, kiedy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 2). W myśl zaś art. 178 powołanej ustawy, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sporządzoną osobiście skargę kasacyjną od wyroku z dnia 15 listopada 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 1530/13. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący należał do kręgu osób wymienionych w art. 175 § 1 i 2 ppsa.
Zatem skarga kasacyjna, pomimo nałożonego ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązku sporządzenia jej przez osoby, wymienione w art. 175 ppsa została sporządzona przez skarżącego osobiście.
Powyższe czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r. o sygn. akt FSK 3/04, publ. M. Prawn. 2004/5/202).
Z tych względów, na podstawie art. 178 w związku z art. 175 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.