Uzasadnienie
G. B. sędzia Sądu Rejonowego w [...], wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na akt Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przeniesienia na inne miejsce służbowe - na stanowisko sędziego w Sądzie Rejonowym w [...] lub Sądzie Rejonowym w [...], [...], [...].
Następnie G. B. wniósł skargę konstytucyjną do Trybunału Konstytucyjnego, w której wystąpił o stwierdzenie niezgodności:
- 1) art. 75 § 1, 3 i 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze zm.) z art. 45 ust. 1, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji, w takim zakresie, w jakim regulacja nie przewiduje możliwości złożenia odwołania od negatywnej decyzji Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wniosku sędziego o przeniesienie na inne miejsce służbowe i tym samym narusza normy konstytucyjne gwarantujące prawo do sądu, prawo do zaskarżenia orzeczeń zapadłych w pierwszej instancji i dwuinstancyjność postępowania sądowego;
- 2) art. 75 § 1, 3 i 4 ww. ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych z art. 31 ust. 1 i 3, art. 47, art. 52 ust. 1, art. 65 ust. 1 i art. 75 Konstytucji, w takim zakresie, w jakim regulacja nie wskazuje przesłanek, jakimi powinien kierować się Minister Sprawiedliwości rozpoznając wniosek sędziego o przeniesienie na inne miejsce służbowe, w tym przesłanek, które mogą stanowić przeszkodę do uwzględnienia wniosku o przeniesienie oraz przesłanek, w tym dotyczących sytuacji rodzinnej, życiowej i mieszkaniowej sędziego, których istnienie stanowiłoby podstawę do obligatoryjnego lub fakultatywnego obowiązku uwzględnienia wniosku o przeniesienie, niezwłocznie bądź w określonym okresie czasu, a także maksymalnego okresu czasu oczekiwania, po upływie którego uwzględnienie wniosku sędziego o przeniesienie na inne miejsce służbowe byłoby obligatoryjne.
Trybunał Konstytucyjny przyjął do rozpatrzenia przedmiotową skargę, której nadano sygn. akt SK 30/14.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Sądowi z urzędu znany jest fakt, iż skarżący wniósł skargę konstytucyjną do Trybunału Konstytucyjnego. Skardze tej nadano bieg postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2014 r. o sygn. akt Ts 262/12, którym uwzględniono zażalenie skarżącego na postanowienie Trybunału o odmowie nadania biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał przyjął do rozpatrzenia przedmiotową skargę, która nosi sygn. akt SK 30/14.
Zarzuty powyższej skargi konstytucyjnej dotyczą przepisów, które były stosowane przez organ w załatwieniu sprawy będącej przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Problem prawny postawiony przed Trybunałem Konstytucyjnym – dotyczy bezpośrednio materii niniejszej sprawy. Przedmiotem oceny Trybunału będzie bowiem forma i charakter rozstrzygnięć wydawanych w przedmiocie przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe oraz związane z ich wydawaniem gwarancje proceduralne.
Wobec powyższego zawieszenie postępowania prowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie jest uzasadnione do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnięcia w sprawie skargi konstytucyjnej G. B. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.