Uzasadnienie
M. B. wnioskiem z dnia 2 października 2009 r., wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 15 października 2009 r. zostało przyznane skarżącej prawo mocy w żądanym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 maja 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Obrony Narodowej.
Wnioskiem z dnia 28 czerwca 2011 r. M. B. ponownie złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy, wskazując, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
We wniosku podała, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a utrzymuje się z emerytury, która łącznie z dodatkiem za I grupę inwalidzką, wynosi 1.024,53 zł. Podniosła, że nie wiedziała, iż powstało zadłużenie wobec Wojskowej Agencji Mieszkaniowej za korzystanie z lokalu, w którym mieszka i że jest dłużnikiem Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na kwotę 41.755 zł.
Oświadczyła również, że nie posiada nieruchomości, oszczędności ani przedmiotów wartościowych.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Na wstępie należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie na skarżącej nie ciąży obowiązek poniesienia kosztów sądowych.
Stosownie bowiem do art. 239 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), strona której przyznane zostało prawo pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
W niniejszej sprawie prawomocnym postanowieniem z dnia 15 października 2009 r. zostało przyznane M. B. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W związku z powyższym, stosownie do treści art. 243 § 2 cytowanej ustawy, przyznane już wcześniej w danej sprawie prawo pomocy, obejmuje całe postępowanie w danej sprawie, łącznie z postępowaniem egzekucyjnym, w tym także postępowanie międzyinstancyjne, jak i postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zatem ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy po zakończeniu postępowania przez Sądem I instancji, w zakresie w jakim zostało już ono w danej sprawie przyznane, jest zbędne.
Natomiast należało ocenić, czy jest zasadny wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego.
Stosownie do art. 245 § 1 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz akt sprawy wynika, że w chwili obecnej sytuacja materialna skarżącej nadal jest trudna – bowiem choć skarżąca posiada stały dochód w wysokości 1.024,53 zł, to jednak ciążą na niej zobowiązania, które przewyższają znacznie jej możliwości finansowe. Ponadto jest osobą schorowaną, która wymaga stałego leczenia - na niezbędne leki wydaje około 200 zł miesięcznie.
W związku z powyższym należy uznać, iż w niniejszej sprawie skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, a tym samym, że spełnia przesłanki do ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Dlatego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.