Uzasadnienie
M. Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], którą organ odmówił zakwalifikowania skarżącej do wynajęcia lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony oraz umieszczenia ww. na liście osób oczekujących na najem lokalu. Przedmiotowa uchwała została wydana na podstawie przepisu § 6 ust. 1 pkt 2, § 8, § 45 pkt 5 statutu Dzielnicy [...] stanowiącego załącznik nr [...] do uchwały nr [...] Rady m. st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r., w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 32, poz. 453 ze zm.) oraz § 24 ust. 1 w związku z § 4 i § 6 ust.. 1 pkt 1 oraz 22 ust. 5 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.).
W następstwie wniesionej skargi strona nadesłała do Sądu złożony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Podkreślenia wymaga, iż prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt II OZ 1321/11, postanowienie z 21 października 2010 r. sygn. akt II OZ 1053/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zatem Sąd zobligowany jest odmówić stronie przyznania prawa pomocy, gdy stan faktyczny i prawny sprawy nie pozostawia najmniejszych wątpliwości co do braku szans na uwzględnienie skargi.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi, ponieważ skarga M. Ł. na uchwałę Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] nie jest objęta kognicją sądu administracyjnego.
Zaskarżona uchwała nie stanowi rozstrzygnięcia o charakterze administracyjnoprawnym, bowiem nie odnosi się do zakwalifikowania bądź odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego. Podjęta w sprawie uchwała zawiera jedynie stanowisko gminy będące odpowiedzią (oświadczeniem woli) na złożoną propozycję (ofertę). Natomiast zawarcie umowy najmu to czynność o charakterze cywilnoprawnym, zmierzająca do nawiązania stosunku cywilnoprawnego. (por. postanowienie NSA z 20 października 2009 r. sygn. akt I OZ 971/09).
Powyższe okoliczności skutkują oczywistą bezzasadnością skargi, która podlega odrzuceniu. Natomiast oczywista bezzasadność skargi implikuje obowiązek odmowy przyznania prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.