Uzasadnienie
Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 1, 8, 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) oraz § 1, 3, 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającego powyższe rozporządzenie (Dz. U. Nr 24, poz. 149), zwolnił I.G. z dniem [...] grudnia 2007 r. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] stycznia 2008 r. mianował na stanowisko [...] w [...] grupie zaszeregowania, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej wynoszącej [...], z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł, dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...] % kwoty bazowej.
Po rozpatrzeniu odwołania I.G., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 2 Kpa, uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Komendantowi Głównemu Policji. Organ stwierdził, iż na skutek nowelizacji załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, wprowadzonej rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającym powyższe rozporządzenie, usunięte zostały stanowiska zawierające w nazwie dodatkowe określenie Biura Spraw Wewnętrznych, z wyjątkiem stanowiska dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych. Rozporządzenie z dnia 8 lutego 2008 r. weszło w życie z dniem ogłoszenia, tj. w dniu 14 lutego 2008 r., a zatem z tym dniem wszedł w życie znowelizowany załącznik nr 2 do rozporządzenia, który nie zawiera już stanowisk z określeniem Biura Spraw Wewnętrznych, z wyjątkiem stanowiska dyrektora tego Biura. Ponieważ do dnia 13 lutego 2008 r. dotychczasowe stanowiska istniały, zatem zastrzeżenia budzi fakt zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska już z dniem [...] grudnia 2007 r.
Komendant Główny Policji, ponownie rozpatrując sprawę, rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, § 1, § 8, §15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego oraz § 1, 3, 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającego powyższe rozporządzenie, z dniem [...] stycznia 2008 r. ustalił dla I.G. uposażenie zasadnicze w [...] grupie zaszeregowania, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł, dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...] % kwoty bazowej.
Jednocześnie z dniem [...] lutego 2008 r. zwolnił go z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] lutego 2008 r. mianował na stanowisko [...] w [...] grupie zaszeregowania, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł, dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...] % kwoty bazowej.
Od powyższej decyzji I.G. odwołał się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją z dnia [...] października 2008 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 Kpa, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającym rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r., dokonano przeszeregowania stanowisk służbowych, co wiązało się ze zmniejszeniem ilości grup zaszeregowania policjantów z 19 do 16. Dotychczasowe stanowiska występujące w Biurze Spraw Wewnętrznych, poza stanowiskiem Dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych, z dniem 1 stycznia 2008 r. zostały usunięte z katalogu stanowisk służbowych, określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Zgodnie z powyższą regulacją, stanowisko [...], zaszeregowane w [...] grupie uposażenia zasadniczego, zostało przemianowane na analogiczne stanowisko służbowe [...], zaszeregowane w [...] grupie uposażenia zasadniczego. W nawiązaniu do tego wyjaśniono, że funkcjonariusz nie został mianowany na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, lecz na nowe stanowisko, określone w tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów, według załącznika nr 2 do wyżej powołanego rozporządzenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I.G. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r., zarzucając organowi rażące naruszenie prawa tj. art. 34 ust. 4 pkt 1, art. 38 ustawy o Policji oraz naruszenie art. 107 § 3 i 108 § 1 i 2 Kpa.
W uzasadnieniu skargi podał, że stanowisko, na które został mianowany rozkazem z dnia [...] sierpnia 2008 r. jest niższe od poprzednio zajmowanego stanowiska [...], które było zaszeregowane do grupy [...], obecne zaś do grupy [...] zamiast [...]. W konsekwencji spowodowało to obniżenie jego stopnia etatowego z [...] na [...], co pozostaje w sprzeczności z art. 38 ust. 1, ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, normującym warunki przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, których skarżący nie spełnia. I.G. stwierdził nadto, że obniżenie stanowiska, poza wymierną stratą finansową w wynagrodzeniu ok. [...] zł brutto miesięcznie, odebrało mu możliwość awansu w stopniu. Poprzednio zajmował stanowisko [...] w grupie [...], co dawało mu możliwość awansu do stopnia [...]. Obecnie ma stopień [...], co takiej możliwości awansu nie daje. Podnosił także, iż rozkazowi personalnemu z dnia [...] sierpnia 2008 r. nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, a odwołanie zostało wniesione w terminie, zatem rozkaz wszedł do obrotu prawnego niezgodnie z obowiązującym prawem.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdził, iż nie są one uzasadnione, ponieważ działania organu były zgodne z art. 34 ustawy o Policji. Wyjaśnił, że z uwagi na fakt likwidacji stanowisk w Biurze Spraw Wewnętrznych przyznano funkcjonariuszowi stanowisko zgodne z obowiązującą strukturą, z zachowaniem uposażenia dotychczasowego do czasu uzyskania mnożnika kwoty bazowej wyższego od zachowanego. Przeniesienie nie następowało na stanowisko niższe, lecz stanowisko analogiczne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 108 Kpa, wskazał, że przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. mają bezwzględnie obowiązujący charakter w zakresie sposobu i terminów wprowadzenia zmian w znowelizowanych przepisach, a zatem organ nie miał możliwości zastosowania uznaniowości w sprawie określenia statusu służbowego skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa, zaś skarga nie jest uzasadniona.
Zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji zostały wydane w oparciu o art. 32 ust. 1 ustawy o Policji i § 1, § 9 ust. 4, § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego oraz § 1, § 3, § 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniający powyższe rozporządzenie z dniem 1 stycznia 2008 r. Zarówno rozporządzenie z 2001 r., jak i zmieniające je rozporządzenie z 2008 r., mają swoją podstawę prawną w treści art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 ustawy o Policji. Przepisy te stanowią delegację ustawową dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do określenia:
- - szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat (art. 101 ust. 2);
- - szczegółowych zasad ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach (art. 102);
- - szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokość dodatków do uposażenia, (to jest dodatku za stopień, dodatku funkcyjnego, dodatku służbowego, dodatku do uposażenia uzasadnionego szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby), uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki ich przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania dodatku oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego (art. 104 ust. 6).
Zatem, co jest istotne w niniejszej sprawie, ustawodawca przyznał Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji prawo kształtowania zasad uposażenia policjantów i zaszeregowania stanowisk służbowych do poszczególnych grup, uwzględniając odpowiadające im policyjne stopnie etatowe. W oparciu o tę delegację Minister wydał rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. i w oparciu o tę samą delegację ustawową dokonał zmiany tego rozporządzenia rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r., wprowadzając odpowiednie załączniki do tego rozporządzenia. Wyposażenie Ministra w takie kompetencje jest legislacyjnie prawidłowe i szczególnie istotne w okresie gospodarki rynkowej, kiedy Policja musi sprostać konkurencji z innymi pracodawcami na rynku pracy. Dalsze rozwijanie tego tematu jest tu zbędne. Wystarczy dodać jedynie, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się przekroczenia delegacji ustawowej przy wydawaniu wspomnianych rozporządzeń. Zarzutu takiego nie formułuje również skarżący.
Przepisy rozporządzenia zmieniającego dokonały zmiany przeszeregowań poszczególnych policjantów w zależności od ich stopni etatowych, w zakresie grup policjantów, stawek uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia. I tak na skutek nowelizacji załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. wprowadzonej rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r., usunięte zostały stanowiska zawierające w nazwie dodatkowe określenie Biura Spraw Wewnętrznych, z wyjątkiem stanowiska dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych. Zgodnie z treścią § 5 pkt 2 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r., policjantowi pełniącemu w dniu wejścia w życie rozporządzenia służbę na stanowisku zawierającym w nazwie określenie Biuro Spraw Wewnętrznych przyznaje się stawkę uposażenia zasadniczego, określoną dla analogicznego stanowiska w Komendzie Głównej Policji. Zgodnie zaś z treścią § 6, zaszeregowanie stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup zaszeregowania i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, stawki uposażenia zasadniczego oraz dodatki do uposażenia, a także warunki ich otrzymywania, określone w rozporządzeniu Ministra z dnia 6 grudnia 2001 r., stosuje się przy ustalaniu uposażeń przysługujących policjantom od dnia 1 stycznia 2008 r.
Najkrócej określając istotę zmiany, stwierdzić należy, że nowelizacja rozporządzenia pozbawiła policjantów, pełniących dotychczas służbę na stanowiskach w Biurze Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, prerogatyw (przywilejów) w uposażeniu i możliwości awansu, jakie posiadali w porównaniu z policjantami posiadającymi te same stopnie służbowe, lecz pełniącymi służbę na innych stanowiskach, w innych komórkach organizacyjnych KGP.
Aby zmiany wprowadzone rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r. mogły być zastosowane w praktyce, koniecznym było wydanie przez przełożonego danego policjanta stosownego rozkazu personalnego. Zatem Komendant Główny Policji, wydając rozkaz personalny w niniejszej sprawie, był wprost zobligowany do jego wydania i zastosowania nowych przepisów. Podkreślić tu należy, iż w niniejszej sytuacji, na skutek zmiany przepisów prawa, nastąpiła konieczność wydania takiego rozkazu. Jest on konsekwencją zmiany prawa, a nie konsekwencją zmiany przez przełożonego warunków służby danego policjanta.
To rozróżnienie jest szczególnie istotne dla oceny zastosowania we wspomnianych rozkazach personalnych art. 32 ust. 1 ustawy o Policji i świadomego pominięcia przez organ art. 38 tej ustawy. Dlatego też Komendant Główny Policji musiał zastosować art. 32 ust. 1 ustawy, gdyż musiał zwolnić policjanta z dotychczasowego stanowiska, aby móc mianować go na stanowisko przewidziane w znowelizowanym rozporządzeniu. Komendant Główny Policji nie był zatem kreatorem zmiany warunków służby, zmiana ta dokonała się poza nim – poprzez zmianę przepisów prawa. Organ ten był w niniejszej sprawie jedynie wykonawcą znowelizowanych przepisów rozporządzenia. Taka sytuacja - zmiana prawa, jest całkowicie odmienna od jakichkolwiek przesłanek zawartych w treści art. 38, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko, dlatego też przepis ten nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie.
Nadto, przepis ten można stosować jedynie, gdy policjanta, ze ściśle określonych w tym przepisie powodów, przenosi się na niższe stanowisko, przy czym rozumienie niższego stanowiska odnosi się do danej tabeli zaszeregowania, stanowiącej punkt odniesienia dla potrzeby porównania stanowiska sprzed i po przeniesieniu. W niniejszej sprawie skarżący dokonuje porównania parametrów kwotowych (uposażenie, dodatki) i możliwości awansu swojego stanowiska służbowego, zajmowanego przed wydaniem przedmiotowego rozkazu personalnego z parametrami po jego wydaniu. Porównanie takie jest sztucznym zabiegiem, zaciemniającym istotę sprawy. Otóż w istocie porównanie to dotyczy parametrów jego stanowiska służbowego przed i po nowelizacji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., wprowadzonej rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r., a zatem punkt odniesienia stanowią przepisy prawa określające inne zaszeregowania policjantów.
Porównania takie są oczywiście dopuszczalne, w ocenie względniejszego prawa dla funkcjonariusza, ale całkowicie chybione dla potrzeb niniejszego postępowania. Art. 38 "niższe" stanowisko rozumie w odniesieniu do ram jednej, aktualnej struktury, a nie jako rezultat porównania stanowisk z dwóch innych struktur. Za takim ograniczonym rozumieniem przepisu art. 38 przemawia to, iż reguluje on jedynie zasady przenoszenia policjanta na niższe stanowisko służbowe, a zatem przenoszenia w ramach jednej konkretnej regulacji określającej zaszeregowanie i uposażenie.
Wyżej przedstawiony pogląd znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – wyrok z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie sygn. akt II SA 4054/01 (publ. LEX: 142335). Rozważając przepis art. 149 ust. 1 ustawy o Policji, w kontekście rozwiązania Milicji Obywatelskiej, Sąd ten uznał, że przenoszenie funkcjonariuszy MO na niższe stanowiska służbowe w Policji mogło odbywać się bez konieczności zachowania wymogów art. 38 ust. 1 i 2 pkt. 1-4 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał nadto, iż przepis art. 38 ust. 4 ustawy nie miał zastosowania do zaistniałej wówczas sytuacji.
W przedmiotowej sprawie nie mamy wprawdzie do czynienia ze zmianą przepisów ustawy, czy wprost - wprowadzeniem nowej, innej ustawy pragmatycznej, jednakże rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprawa także dotyczy zmiany prawa – nowelizacji przepisów wykonawczych, wydanych w oparciu o delegację ustawową, stąd też wskazany wyżej wyrok NSA jest szczególnie istotny.
Odnosząc powyższe ustalenia prawne do zarzutów skargi, stwierdzić należy, iż zarzut naruszenia przez organ art. 38, art. 34 ust. 1 ustawy o Policji jest niezasadny. Pierwszy z tych przepisów nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Drugi natomiast, łączy się wprost z zastosowanym przez organ art. 32 ust. 1, zaś Komendant Główny Policji, mianując funkcjonariusza na określone stanowisko rozkazem personalnym, w żaden sposób nie naruszył zasad zgodności mianowania z wykształceniem, kwalifikacjami zawodowymi, czy stażem służby policjanta.
Również chybiony jest podniesiony w uzasadnieniu skargi zarzut, że zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy niekorzystny dla funkcjonariusza rozkaz personalny, obniżający jego uposażenie, narusza art. 101 ust. 2 ustawy pragmatycznej. Przepis ten, ustalając delegacje dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania przedmiotowego rozporządzenia, wskazuje iż rozporządzenie ma między innymi określać "warunki podwyższania tego uposażania", jednakże zapis ten dotyczy zasad podwyższania uposażenia w ramach konkretnego rozporządzenia – jednej regulacji, i nie może odnosić się do porównywania zapisów, dotyczących uposażenia, zawartych w różnych rozporządzeniach. Podnieść tu nadto należy, iż właśnie poprzednie zapisy przedmiotowego rozporządzenia (sprzed nowelizacji z dnia 8 lutego 2008 r.) w sposób nierówny traktowały policjantów pełniących służbę w Biurze Spraw Wewnętrznych KGP, w porównaniu z innymi policjantami posiadającymi taki sam stopień służbowy, lecz pełniącymi służbę na innych stanowiskach, w innych komórkach organizacyjnych KGP. Obecnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zlikwidował te różnice.
Całkowicie chybiony jest także zawarty w skardze zarzut naruszenia przez organy obu instancji art. 107 § 3 i art. 108 § 1 i 2 Kpa. Samo sformułowanie części stanowczej przedmiotowego rozkazu przez Komendanta Głównego Policji oraz czasu wejścia w życie rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającego rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, na które przedmiotowy rozkaz powoływał się, dopuszczało, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pominięcie nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Zważyć tu należy, że przedmiotowy rozkaz personalny, wobec zmiany przepisów prawa, ma wyłącznie charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny.
Zawarty w uzasadnieniu skargi zarzut obniżenia stopnia funkcjonariusza rozmija się ze stanem faktycznym sprawy. Co dobitnie wynika z załączonych do skargi wcześniejszych (sprzed 2008 r.) rozkazów personalnych, określających między innymi uposażenie i stanowisko służbowe skarżącego i co wynika z porównania tych rozkazów z zaskarżonym rozkazem Komendanta Głównego Policji - sam stopień skarżącego w ogóle nie uległ zmianie.
Reasumując, zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nie naruszają prawa. Organy prawidłowo przywołały i zastosowały przepisy prawne leżące u podstaw rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia prawa, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji albo stwierdzeniem jej nieważności i dlatego, mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
Zdanie Odrębne
Skarga moim zdaniem była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2008 r., utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r., naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), gdyż rozstrzygnięcie organu I instancji zostało wydane z obrazą przepisów prawa materialnego stanowiącego jego podstawę, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.
Zasadniczą kwestią w sprawie było ustalenie czy zarzuty odwołania, wskazujące na nieróworzędność stanowisk i mianowanie na niższe stanowisko od dotychczas zajmowanego przez skarżącego, zasługują na uwzględnienie.
Organ w wydanym na podstawie art. 32 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) rozstrzygnięciu, odwołując się także do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), a także do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego powyższe rozporządzenie (Dz. U. Nr 24, poz. 149), w ogóle nie podjął zagadnienia równorzędności. Stwierdził jedynie, że I.G. zajmujący dotychczas stanowisko [...] zaszeregowane w [...] grupie uposażenia zasadniczego, został wyznaczony na nowe stanowisko w związku z tym, że poprzednie zostało przemianowane na analogiczne stanowisko służbowe [...] zaszeregowane w [...] grupie uposażenia zasadniczego według tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów stanowiącej załącznik nr 2 do zmienionego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r.
Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.
Przepis ten ma charakter kompetencyjny, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie wskazano natomiast w tym przepisie kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. Nie ma jednak wątpliwości, że na podstawie tego przepisu zwolnienie funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to bowiem a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 omawianej ustawy o Policji, w którym wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Przepis ten przewiduje w ust. 1 obligatoryjne przeniesienie na niższe stanowisko służbowe w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Natomiast w ustępie 2 i 3 wskazuje na możliwość przeniesienia na niższe stanowisko służbowe w przypadkach wyraźnie w nich określonych. Może to mieć miejsce w następujących przypadkach:
- 1) orzeczenia trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku przez komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne;
- 2) nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;
- 3) niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;
- 4) likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko;
- 5) niewyrażenia zgody na mianowanie na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko.
Policjanta można również przenieść na niższe stanowisko służbowe na jego prośbę (ust. 3).
Stosownie do ust. 4 powoływanego przepisu policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Oznacza to, że organ przed przeniesieniem funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe z powodu likwidacji zajmowanego przez funkcjonariusza stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi jest zobligowany do zapoznania go ze zmianą warunków służby i stosownie do ust. 4 art. 38 ustawy o Policji uzyskania jego zgody.
Przepisy ustawy o Policji nie dają podstaw do obligatoryjnego przeniesienia na niższe stanowisko służbowe funkcjonariusza poza przypadkiem wskazanym w art. 38 ust. 1 ustawy pragmatycznej. Tym bardziej, takiej podstawy nie może wskazywać rozporządzenie wykonawcze do tej ustawy, a w szczególności § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. Wykładnia § 5 tego rozporządzenia, która by przyjmowała, iż stanowi on samodzielną podstawę do obligatoryjnego przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe pozostaje w sprzeczności z wyżej powołanymi przepisami policyjnej ustawy pragmatycznej, w tym także art. 101 ust. 2 tej ustawy.
Oczywiście nie jest kwestionowana dopuszczalność likwidacji rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. dotychczasowych stanowisk zawierających w nazwie określenie "Biura Spraw Wewnętrznych". Jednakże mianowanie policjanta pełniącego w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia, tj. 14 lutego 2008 r. służbę na stanowisku zawierającym w nazwie określenie "Biura Spraw Wewnętrznych", na podstawie art. 32 ustawy o Policji, mogło nastąpić jedynie na stanowisko co najmniej równorzędne. Zatem w warunkach rozpoznawanej sprawy nie było dopuszczalne mianowanie policjanta na niższe stanowisko służbowe z powołaniem się, poza wyżej wymienioną podstawą materialnoprawną, na przepisy omawianych wcześniej rozporządzeń bez dopełnienia rygorów jakie ustawa pragmatyczna w art. 38 ust. 2 nakłada na właściwego przełożonego w związku z możliwością przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe.
W mojej ocenie w przedmiotowej sprawie organ nie wykazał, że stanowisko [...] w [...] grupie zaszeregowania, na które mianowano skarżącego jest równorzędne stanowisku [...] w [...] grupie zaszeregowania, z którego go zwolniono. Według tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, stanowiącej załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego na dzień 31 grudnia 2007 r., dla zajmowanego przez I.G. stanowiska służbowego [...] zaszeregowanego do [...] grupy przewidziany był stopień etatowy [...].
Natomiast według znowelizowanego od 1 stycznia 2008 r. załącznika tego rozporządzenia dla stanowiska [...] w [...] grupie zaszeregowania określono stopień etatowy [...]. Nowe stanowisko skarżącego posiada parametry właściwe dla stanowiska [...] zajmowanego przez niego do [...] września 2007 r. Z dniem [...] października 2007 r. funkcjonariusz został mianowany na stanowisko [...]. Stanowisko [...], według obowiązującej poprzednio tabeli zaszeregowania, było stanowiskiem niższym wobec stanowiska [...].
Mimo, że ustawa o Policji nie zawiera ani definicji stanowiska służbowego, ani też określenia stanowiska równorzędnego, jednak niewątpliwie na stanowisko służbowe składa się również stopień etatowy. Skoro zatem, skarżący zajmował poprzednio stanowisko służbowe, do którego przypisany był stopień etatowy [...], a obecnie został mianowany na stanowisko o niższym stopniu etatowym [...], to nie można, moim zdaniem, uznać tych stanowisk za równorzędne.
Reasumując, w tym stanie rzeczy, Sąd winien uchylić zaskarżoną decyzję oraz rozkaz personalny organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).