Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2009 r. oddalił skargę wniesioną przez R. T. na decyzję Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia specjalnego.
Ustanowiony w sprawie, w ramach przyznanego stronie skarżącej prawa pomocy, adwokat wniósł od wydanego orzeczenia skargę kasacyjną, w której wystąpił o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 980/09, oddalił skargę kasacyjną, wskazując, że o kosztach zastępstwa procesowego, świadczonego przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, postanowi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wniosek pełnomocnika, ustanowionego w ramach przyznanego stronie prawa pomocy, w przedmiocie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną jest rozpatrywany przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu, określonym w przepisach art. 258 - 261 tej ustawy.
Jednocześnie, stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 z późn. zm.), wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Oświadczenie takie jest niezbędnym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów. Stanowi bowiem przesłankę do przyjęcia, że za świadczoną pomoc prawną adwokat nie otrzymał wynagrodzenia, a zatem, że zachodzi podstawa do poniesienia tych kosztów przez Skarb Państwa. Badanie istnienia tej przesłanki jest konieczne z uwagi na fakt, że sąd jako dysponent środków publicznych odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania (por. postanowienie SN z dnia 14 października 1998 r., sygn. akt II CKN 687/98, OSNC 1999/3/63).
Stanowisko takie, podzielając pogląd Sądu Najwyższego, wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny, wskazując, iż przedmiotowe oświadczenie jest obligatoryjnym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, a ponadto nie jest elementem formalnym lecz stanowi zasadniczy składnik uzasadnienia wniosku. Z tego względu jego brak nie jest brakiem formalnym i nie może zostać uzupełniony na podstawie art. 49 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2005 r., sygn. akt II FZ 625/05, niepublikowane).
Ponadto żądanie, zawierające sformułowanie: "nieopłaconej pomocy prawnej", nie jest równoznaczne ze złożeniem wymaganego prawem oświadczenia, że "opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części".
Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zostało złożone stosowne oświadczenie.
Z uwagi na wyżej wskazane okoliczności, brak jest podstaw do uznania, że zostały spełnione warunki uzasadniające przyznanie wynagrodzenia wyznaczonemu pełnomocnikowi z urzędu.
Z tych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w związku z art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w związku z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, postanowiono jak w sentencji.