Uzasadnienie
Wojewoda [...]. postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r., na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6, art. 10 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) oraz art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) stwierdził, że odwołanie Pana M.P. zam. [...]. ul. [...] od decyzji Starosty R. z dnia [...] grudnia 2004 r. w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i w związku z powyższym odwołanie pozostawia bez rozpoznania.
W uzasadnieniu odwołania organ wskazał, że na podstawie art. 44 kpa w sprawie niniejszej przyjęto, że w dniu 7 stycznia 2005 r. nastąpiło skuteczne doręczenie dla Pana M. P. decyzji Starosty R. o utracie statusu osoby bezrobotnej (dowód: przesyłkę awizowano w dniu 31 grudnia 2004 r.). Decyzja zawierała pouczenie o przysługującym środku odwoławczym oraz o sposobie i terminie do jego wniesienia. Odwołanie do Wojewody [...] zostało złożone w administracji Aresztu Śledczego w R. w dniu 8 czerwca 2005 r., czyli po upływie 14 dni (art. 129 § 2kpa).
Termin ten jest terminem zawitym, jego przekroczenie powoduje pozostawienie odwołania bez rozpoznania. Skarżący nie usprawiedliwił przekroczenia terminu, ani nie złożył wniosku o jego przywrócenie.
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jego uchylenie i przywrócenie mu statusu osoby bezrobotnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 13 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Oceniając skargę pod tym względem stwierdzić należy, że zasługuje ona na uwzględnienie.
Analiza przesyłki zwróconej do Starosty R., zawierająca doręczenie decyzji, która nie została podjęta przez skarżącego, pozwala stwierdzić, że brak jest na niej adnotacji o pozostawieniu zawiadomienia o złożeniu przesyłki na okres 7 dni w urzędzie pocztowym.
Zgodnie z art. 44 § 2 kpa warunkiem uznania pisma za doręczone w trybie powołanego przepisu jest pozostawienie przez doręczyciela zawiadomienia o złożeniu pisma na okres 7 dni w urzędzie pocztowym w oddawczej skrzynce pocztowej lub w drzwiach mieszkania adresata. W aktach sprawy nie znajduje się potwierdzenie, gdzie została pozostawiona przesyłka. Brak jest bowiem jakiegokolwiek dowodu, czy to w postaci adnotacji na korespondencji, czy też dokumentach uzyskanych z Urzędu Pocztowego w toku wyjaśniającego postępowania reklamacyjnego, że skarżący każdorazowo był zawiadamiany o nadejściu przesyłki.
W wyroku z dnia 8 kwietnia 1998 r. I SA 1722/97 LEX 45642 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeżeli zwrotne poświadczenie odbioru pisma, zawierające informację o czynnościach doręczającego nie zostało wypełnione, doręczenia nie można uznać za dokonane w trybie art. 44 kpa.
W uzasadnieniu do powołanego wyroku, Naczelny Sad Administracyjny wskazał, że stosownie do § 47 ust. 1 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 15 marca 1996 r. w sprawie warunków korzystania z usług pocztowych o charakterze powszechnym (Dz. U Nr 40, poz. 173) w przypadku przesyłek rejestrowanych, jaką jest list polecony, zawiadomienie o prośbie doręczenia wraz z odpowiednią adnotacją pozostawia się w skrzynce do doręczenia korespondencji.
§3 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że szczególne zasady doręczania niektórych przesyłek listowych określają odrębne przepisy, przy doręczaniu pism organu administracji państwowej należy zatem zachować wymagania zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego i zawiadomienie o piśmie umieścić na drzwiach mieszkania. Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym uzasadnieniu wyraził pogląd, że jeżeli nie wiadomo jak działał doręczający, doręczenia nie można uznać za dokonane.
Także w wyroku z dnia 14 sierpnia 1998 r. I SA/Gd 1457/96 LEX 34760 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym, jeżeli brak w aktach potwierdzenia, że doręczyciel pocztowy pozostawił na drzwiach mieszkania adresata lub w skrzynce pocztowej informację o złożeniu decyzji w urzędzie pocztowym na okres 7 dni, bowiem potwierdzenie odbioru nie zostało przez niego dokonane w sposób wyczerpujący i wystarczający do uznania "awizo" za skuteczne, wypełnione uniemożliwia przyjęcie, że decyzja została doręczona w trybie określonym w art. 44 kpa.
W przedmiotowej sprawie brak było podstaw do uznania, że decyzja została skarżącemu doręczona w trybie art. 44 kpa i dlatego okoliczności doręczenia przesyłki organ powinien wyjaśnić przeprowadzając postępowanie reklamacyjne – wyjaśniające w Urzędzie Pocztowym.
Dodatkowo należy również wskazać, że organ nie wyjaśnił, czy pismo skarżącego z dnia 8 czerwca 2005 r. jest istotnie odwołaniem od decyzji Starosty R. z dnia [...]grudnia 2004 r. (art. 64kpa).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.