Uzasadnienie
W toku postępowania sądowego Z. S. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożony na urzędowym formularzu kolejny wniosek z dnia 28 marca 2017 r., o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Wspomnieć należy, że jak wynika z sądowych sprawy w dniu 20 października 2016 r. (k-14) referendarz sądowy rozpoznał wcześniejszy wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w podobnym zakresie i w części dotyczącej zwolnienia z kosztów postępowanie umorzył z uwagi na ustawowe zwolnienie strony od obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych (art. 239 § 1 pkt 1 lit. e p.p.s.a.), a jednocześnie przyznał Z. S. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Rozpoznając zatem kolejny wniosek z dnia 28 marca 2017 r., na wstępie należy stwierdzić, że w myśl przepisu art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2016 poz. 718 ze zm.), dalej "ustawa p.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Podkreślenia wymaga, że prawomocne orzeczenie wydane w przedmiocie prawa pomocy wyklucza rozpoznanie następnego wniosku złożonego w tym samym postępowaniu sądowoadministracyjnym, przez tę samą stronę, w tym samym zakresie, opartego na tych samych podstawach faktycznych.
Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie.
Jak wskazano już wcześniej postanowieniem z dnia 20 października 2016 r., referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie profesjonalnego pełnomocnika i umorzył co do kosztów sądowych. Jednocześnie, do chwili obecnej, prawo to nie zostało skarżącej cofnięte na podstawie art. 249 ustawy p.p.s.a. Powyższe oznacza, że w toku całego postępowania sądowego (aż do jego prawomocnego zakończenia) skarżąca zwolniona jest od kosztów sądowych, jak również ma już przyznanego adwokata do reprezentowania jej w sprawie sądowej. Z tych względów Z. S. nie może skutecznie domagać ponownego przyznania prawa pomocy. Z tych względów rozpoznanie ponownie złożonego przez skarżącą wniosku jest zbędne. Stosownie zaś do art. 249a ustawy p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 249a i art. 258 § 4 ustawy p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji postanowienia.