Uzasadnienie
B. P. był zarejestrowany od dnia 12 stycznia 2001 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. W dniu 15 maja 2007 r. otrzymał z Urzędu propozycję odbycia przygotowania zawodowego na stanowisko pomocnika archiwisty w Archiwum Państwowym Dokumentacji Osobowej i Płacowej w M. B. P. odmówił odbycia przygotowania zawodowego. Powołując się na fakt odmowy, Starosta Powiatu w G. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. orzekł o utracie przez B. P. statusu osoby bezrobotnej od dnia 15 maja 2007 r. Podstawę prawną wydania przedmiotowej decyzji stanowił przepisy art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99 poz. 1001 ze zm. oraz art. 104 Kpa).
W wyniku odwołania B. P. od wyżej opisanej decyzji sprawę rozpatrzył Wojewoda Mazowiecki, który decyzją [...] z dnia [...] lipca 2007 r., na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 3 wspomnianej wyżej ustawy oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przywrócił status osoby bezrobotnej od dnia 15 maja 2007 r. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, iż w aktach sprawy brak jest pisemnego dowodu świadczącego o odmowie B. P. z uczestnictwa w przygotowaniu zawodowym, a nadto brak jest dowodu, iż został on poinformowany o konsekwencjach takiej odmowy wynikających z treści art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W ocenie organu uchybienia te są istotne i dlatego zaskarżoną decyzję należało uchylić i przywrócić odwołującemu się status osoby bezrobotnej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. P. zakwestionował zasadność powyższego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wskazywał, iż decyzja Wojewody Mazowieckiego pomija istotę jego odwołania, a mianowicie nie ustosunkowuje się do jego wcześniejszych zarzutów w przedmiocie nie wywiązywania się przez Urząd Pracy w G. z obowiązków realizacji ustawowych świadczeń dotyczących jego osoby; nadużywania uprawnień i unikania wyjaśnienia sprawy w tym zakresie; niewyjaśnienia jego zastrzeżeń do otrzymanego wydruku komputerowego "ZUS ZWUA" z dnia 16 maja 2007 r. Podnosił, iż okoliczność odmowy uczestnictwa w przygotowaniu zawodowym, jest w jego sprawie oczywista, a zatem organ zajmując się tym zagadnieniem celowo pominął istotę jego odwołania, aby nie wyjaśnić sprawy we wskazywanym przez niego zakresie. Z tych też powodów organ utracił wiarygodność w ocenie skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wnosił o jej oddalenie, wskazując na zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyny, dla których uchylono decyzję organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Skarga nie jest zasadna.
Skarżący wskazując jako przedmiot zaskarżenia decyzję Wojewody Mazowieckiego, uchylającą w całości decyzje Starosty Powiatu w G. orzekającą o utracie przez B. P. statusu osoby bezrobotnej od dnia 15 maja 2007 r. w żaden sposób nie nawiązuje do istoty obu tych decyzji, skupia się natomiast na innych kwestiach z decyzjami tymi nie związanymi i nie mającymi bezpośredniego wpływu na ich treść.
Istotą sprawy jest utrata statusu osoby bezrobotnej na skutek niepodjęcia propozycji przygotowania zawodowego, niezbędnego dla podjęcia określonej pracy - a zatem zbadanie, czy organy prawidłowo rozstrzygnęły ten problem na gruncie przepisu art. 33 ust. 4, pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Tymczasem przedmiot sformułowanej skargi odnoszący się do kwestii braku realizacji innych żądań skarżącego nie dotyczy istoty rozstrzygnięć zawartych w decyzjach organów obu instancji i z tych też względów skarga nie jest zasadna.
Jednakże wskazanie przez skarżącego w skardze nieistotnych dla bytu sprawy zarzutów nie zwalnia sądu administracyjnego od zbadania prawidłowości zapadłych w niniejszej sprawie decyzji (art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Decyzji organu I instancji była niekorzystna dla skarżącego. Na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania (niezależnie od podniesionych w nim zarzutów) Wojewoda Mazowiecki uchylił decyzję organu I instancji.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzja Wojewody jest trafna. Dla zastosowania przez organ I instancji rygoru wynikającego z treści art. 33 ust. 4, pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, konieczne było udokumentowanie nie tylko złożenia osobie bezrobotnej konkretnej propozycji odbycia przygotowania zawodowego, niezbędnego dla podjęcia pracy, ale także udokumentowanie, iż osoba bezrobotna została pouczona o konsekwencjach odmowy przyjęcia tej propozycji. Fakt odmowy należy także udokumentować, albowiem odmowa może być uzasadniona. Skoro organ Starosta Powiatowy w G. nie poczynił żadnych czynności w powyższym kierunku, zatem niewłaściwie zastosował wyżej wskazaną normę prawną, co niewątpliwie miało istotny wpływ na treść podjętej przez ten organ decyzji. Organ II instancji prawidłowo uchylił decyzję podjętą z taką wadą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji przez Wojewodę Mazowieckiego, które mogłoby skutkować jej uchyleniem, albo stwierdzeniem nieważności.
Zaznaczyć tu także należy, iż wydanie w niniejszej sprawie innego wyroku, naruszałoby zasadę zawartą w art. 134 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym.
Z tych wszystkich wyżej wskazanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 132 i art. 151 przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.