Uzasadnienie
D. B. (zwany dalej skarżącym), reprezentowany przez adw. K. P., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], którym zwolniono skarżącego ze służby.
W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu, nie uzasadniając go.
Dodać należy, że rozkazowi personalnemu Komendanta [...] Policji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o nieuwzględnienie wniosku o wtrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Wyjaśnił, że decyzja została już wykonana, a skarżący nie posiada żadnego interesu prawnego wymagającego ochrony, poza ekonomicznym. Nadto, pełnomocnik organu wskazał, że przepisy ustawy przewidują instrumenty prawne na wypadek uniewinnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z ww. regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu (art. 61 § 1 P.p.s.a.). Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonego aktu może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej.
Należy jednak zaakcentować, że rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby został już wykonany, gdyż nadano mu rygor natychmiastowej wykonalności. Natomiast warunkiem zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest istnienie możliwości wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie ma zatem podstaw do jej zastosowania, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji, już wystąpiły. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania ma funkcję wyłącznie prewencyjną i nie daje możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. Wstrzymanie wykonania decyzji jest w takim przypadku bezprzedmiotowe (vide postanowienia NSA z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 59/08 i z dnia 10 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 716/09 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dodatkowo wyjaśnić należy, że wykonanie decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji nie ma, w razie jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności z powodu wadliwości, skutku nieodwracalnego. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, z późn. zm.), uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W myśl art. 42 ust. 4 i 5 tej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc.
Takie samo uposażenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3 tego przepisu, tj. policjantowi, który w razie przywrócenia do służby, mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia. Okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust.1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust.
1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się natomiast za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu (art. 42 ust. 6 ustawy o Policji).
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.