Uzasadnienie
A. P. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu.
Z treści wniosku oraz dokumentów złożonych przez skarżącego do akt wynika, że wnioskodawca gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z matką, a dochód miesięczny w tym gospodarstwie wynosi 350 zł netto. Na dochód ten składa się kwota przyznanego skarżącemu zasiłku okresowego (v. zaświadczenie Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy P. m. W. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], w aktach). Dodatkowo dochód ten jest uzupełniany świadczeniami socjalnymi w postaci zasiłków celowych na zaspokojenie podstawowych potrzeb m.in. na zakup odzieży, obuwia, czy środków higieny osobistej (v. pismo Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy P. m. W. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], w aktach).
W myśl zaś art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W pierwszej kolejności należy rozpoznać wniosek w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Otóż, stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. "b" ppsa, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej. Do tej kategorii spraw zalicza się także sprawa ze skargi A. P., ponieważ przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja o utracie statusu osoby bezrobotnej. Należy podkreślić, że zwolnienie to ma charakter ustawowy, co oznacza, że strona skarżąca działanie organu w tej kategorii spraw nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych już od momentu wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego (wniesienia skargi) poprzez cały tok tego postępowania zarówno przed sądem pierwszej instancji – wojewódzkim sądem administracyjnym – jak i przed sądem II instancji – Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Tym samym, w sytuacji ustawowego zwolnienia Sąd nie wydaje w tej części odrębnego orzeczenia, bowiem skutek w postaci zwolnienia od kosztów sądowych nastąpił już w momencie wniesienia skargi, a w konsekwencji złożony w tym właśnie zakresie przez stronę wniosek podlega oddaleniu.
Dlatego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 cyt. ppsa, postanowiono, jak w pkt 1 sentencji.
Odrębnie natomiast należy rozpoznać wniosek w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Podstawą oceny dopuszczalności przyznania prawa pomocy jest bowiem rzeczywista sytuacja materialna w gospodarstwie domowym osoby ubiegającej się o przyznanie takiego prawa. Osiągany w dwuosobowym gospodarstwie domowym dochód w wysokości poniżej 400 zł netto, dowodzi, że A. P. nie może poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia utrzymania koniecznego dla siebie i pozostającej z nim we wspólnym gospodarstwie, a nieosiągającej jakiegokolwiek dochodu, matki.
Taka zaś sytuacja materialna skarżącego uniemożliwia, zdaniem Sądu, poniesienie wydatków na ustanowienie adwokata. W związku z tym należy uznać, że zostały spełnione określone w art. 246 § 1 ppsa przesłanki obligujące Sąd do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono jak w pkt 2 sentencji.