Uzasadnienie
Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] o utracie przez A. P. statusu osoby bezrobotnej.
Decyzja organu odwoławczego została wydana na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).
W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że ww. nie dopełnił obowiązku, wynikającego z art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tzn. miał możliwość stawienia się w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie, ale obowiązku tego nie dopełnił.
Decyzja Wojewody [...] stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący podniósł w niej, że nie dotarł na wyznaczone spotkanie, gdyż zostało mu to uniemożliwione przez kontrolera [...], który nakazał mu opuszczenie środka transportu z powodu braku biletu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na zarzut podniesiony w skardze, organ ponownie podniósł, że skarżący miał prawo do uzyskania zaświadczenia do bezpłatnego przejazdu z miejsca zamieszkania do urzędu pracy, ale o jego wydanie nie wystąpił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach, w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia.
W art. 33 ust. 4 pkt 4 powołanej ustawy, ustawodawca przewidział konsekwencje prawne za nieprzestrzeganie powyższego obowiązku stanowiąc, że: "starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy".
Wykładnia art. 33 przedmiotowej ustawy nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że ustawodawca powiązał dolegliwy dla bezrobotnego skutek niestawiennictwa, opisanego w ust. 4 pkt 4, z naruszeniem obowiązku, o którym mowa w ust. 3.
Przewidziany w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy skutek - w postaci wydania decyzji o pozbawieniu bezrobotnego statusu bezrobotnego - dotyczy nie jakiegokolwiek nieusprawiedliwionego (w sposób określony w tym przepisie) niestawiennictwa w wyznaczonym terminie we właściwym powiatowym urzędzie pracy, lecz wyłącznie dotyczy niestawiennictwa w tym urzędzie w terminie wyznaczonym, w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia.
Ustalony w zaskarżonej decyzji stan faktyczny wyczerpuje przesłankę, określoną w art. 33 ust. 4 pkt 4 powyżej cytowanej ustawy.
W takiej sytuacji pozbawienie skarżącego statusu osoby bezrobotnej, zdaniem Sądu, było w pełni uzasadnione, a wyjaśnienia skarżącego, dotyczące nieusprawiedliwionej nieobecności w urzędzie pracy, nie znajdują potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym i stanowią jedynie subiektywną ocenę skarżącego w tym zakresie.
Sąd w niniejszej sprawie zasądził na rzecz pełnomocnika skarżącego koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.