Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] lipca 2013 r. Komendant Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 149 § 1 i art. 150 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 3, ust. 4 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 1 i § 24 pkt 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 141, poz. 1497 z późn. zm.), wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania D. W. (dalej jako skarżący) dodatku za długoletnią służbę wojskową w części dotyczącej zwiększenia tego dodatku o 25 % kwoty należnego uposażenia zasadniczego miesięcznego począwszy od 3 września 2011 r. ustalonej decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2012 r. Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej i stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Nr [...] z [...] września 2011 r. Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej, tym samym wznowionym postępowaniem obejmując następujące decyzje Komendanta [...] Ministerstwa Obrony Narodowej:
- • Nr [...] z [...] września 2011 r. o przyznaniu skarżącemu dodatku za długoletnią służbę wojskową;
- • Nr [...] z [...] czerwca 2012 r. o przyznaniu skarżącemu dodatku za długoletnią służbę wojskową;
- • Nr [...] z [...] października 2012 r. o przyznaniu skarżącemu odprawy;
- • Nr [...] z [...] października 2012 r. o przyznaniu skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 2012 r.;
- • Nr [...] z [...] października 2012 r. o przyznaniu skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 2011 r.;
- • Nr [...] z [...] października 2012 r. o przyznaniu skarżącemu dodatkowego uposażenia rocznego za 2012 r.
Decyzją Nr [...] z [...] września 2013 r. Komendant Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej, na podstawie art. 104 § 1, art. 145 § 1 pkt 5, art. 150 § 1, art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2, art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, art. 95 pkt 2, art. 97 w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 2 ust. 1 i § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie przyznawania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego, uchylił decyzje Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej: Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...] z [...] października 2012 r. oraz przyznał: odprawę w wysokości 580% kwoty należnego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego w ostatnim dniu pełnienia służby w kwocie [...] zł, ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy za 41 dni urlopu niewykorzystanego w roku zwolnienia ze służby oraz za 18 dni urlopu wypoczynkowego niewykorzystanego w roku poprzednim, łącznie za 59 dni urlopu w kwocie [...] zł, dodatkowe uposażenie roczne za rok 2012 w wysokości 10/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego w ostatnim dniu pełnienia służby w kwocie [...] zł.
Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, Dowódca Garnizonu [...] decyzją Nr [...] z [...] listopada 2013 r., działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 2 K.p.a., uchylił w całości decyzję Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej w [...] Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Decyzją Nr [...] z [...] grudnia 2013 r. Komendant Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej, na podstawie art.104 § 1, art. 145 § 1 pkt 5, art. 150 § 1, art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2, art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, art. 95 pkt 2, art. 97 w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i § 2 ust. 1 i § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie przyznawania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego, uchylił decyzje Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej: Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...] z [...] października 2012 r. oraz przyznał: odprawę w wysokości 580% kwoty należnego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego w ostatnim dniu pełnienia służby w kwocie [...] zł; ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy za 41 dni urlopu niewykorzystanego w roku zwolnienia ze służby oraz za 18 dni urlopu wypoczynkowego niewykorzystanego w roku poprzednim, łącznie za 59 dni urlopu w kwocie [...] zł, dodatkowe uposażenie roczne za rok 2012 w wysokości 10/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego w ostatnim dniu pełnienia służby w kwocie [...] zł.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie następujących przepisów postępowania:
- 1) art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., poprzez błędne zastosowanie polegające na uchyleniu decyzji ostatecznych z [...] października 2012 r. Nr [...], Nr [...],
Nr [...], Nr [...] przy braku przesłanek upoważniających organ administracji publicznej do wznowienia postępowania w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia we wskazanych decyzjach;
- 2) art. 7 oraz 77 K.p.a., poprzez pominięcie i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, tj. rozkazu dziennego Komendanta OR MON Nr [...] z [...] sierpnia 2011 r.;
- 3) art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak w decyzji uzasadnienia prawnego;
- 4) art. 6 w zw. z art. 16 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że uprawnienie przyznane skarżącemu decyzją dowódcy JW [...] z [...] maja 1994 r. nie korzysta z ochrony z uwagi na zmianę stanu prawnego dotyczącego zasad obliczania okresu służby wojskowej.
W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości.
Decyzją z [...] marca 2014 r. Nr [...] Dowódca Garnizonu [...], działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 94 ust. 1, 2 i 3, art. 83 ust. 1 i 2 i art. 95 pkt 2 w związku z art. 97 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz w związku z § 3, § 24 ust. 2 pkt 6 i § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1151), uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego MON w [...] Nr [...] z [...] grudnia 2013 r., w części przyznającej skarżącemu odprawę w wysokości 580% kwoty należnego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego w ostatnim dniu pełnienia służby i w tym zakresie orzekł o przyznaniu skarżącemu odprawy w wysokości 540% kwoty należnego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, że łączny czas pełnienia przez skarżącego służby wojskowej wyniósł 24 lata, 7 miesiące i 7 dni. Organ wskazał również, że skarżący w okresie od 18 kwietnia 1989 r. do [...], czyli przez rok, 5 miesięcy i 20 dni był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w [...] i w J.W. Nr [...].
Organ ustalił również, że decyzją z [...] maja 1994 r. Dowódca J.W. Nr [...], działając na mocy upoważnienia zawartego w art. 12 ustawy z 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy, zaliczył skarżącemu okres pracy w kopalni oraz w jednostce wojskowej do wysługi lat, od której uzależniona jest wysokość uposażenia według stopnia wojskowego.
W ocenie organu, skutki decyzji Dowódcy J.W. w [...] nie powinny być uwzględniane w chwili obecnej, bowiem brak jest podstaw prawnych do przenoszenia uregulowań ustawy o uposażeniu żołnierzy na świadczenia wprowadzone ustawą z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W obecnym porządku prawnym nie występuje bowiem świadczenie określone uposażeniem według stopnia wojskowego.
Powyższe konkluzje organ zestawił z treścią art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i uznał, że zaszły przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie. Doszło bowiem do wykrycia nowych okoliczności faktycznych, czy dowodów, nieznanych organowi wydającemu decyzje przyznające skarżącemu poszczególne należności związane ze zwolnieniem ze służby. Nie jest zaś istotne, czy te nowe okoliczności były nieznane wcześniej organowi z powodu zaniedbań w dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego.
Organ wskazał również, że Dowódca Garnizonu [...] decyzją Nr [...] z [...] marca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta OR MON Nr [...] z [...] grudnia 2013 r., która przyznano skarżącemu dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 3000 zł zwiększając go o 20 % kwoty należnego uposażenia zasadniczego. Wobec tego decyzja Nr [...] Komendanta OR MON, przyznająca skarżącemu ekwiwalent pieniężny za zaległy urlop wypoczynkowy w 2011 i 2012 r. oraz dodatkowe uposażenie roczne w kwocie uwzględniającej wysokość wymienionego dodatku za długoletnią służbę wojskową znajduje uzasadnienie prawne.
Natomiast przyznana tą decyzją odprawa w wysokości 580 % kwoty należnego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym została, zdaniem organu, ustalona błędnie. Wbrew art. 94 ust. 3 ww. ustawy, przy ustalaniu okresu zawodowej służby wojskowej branego pod uwagę przy ustalaniu wysokości odprawy, uwzględniono skarżącemu okres służby od [...] września 1986 r. do [...] marca 1989 r., mimo występującej przerwy w pełnieniu służby wojskowej od [...] marca 1989 r. do [...] października 1990 r. Zdaniem organu powyższe zaliczenie stanowi rażące naruszenie przywołanego przepisu prawa, a także rażąco narusza interes społeczny polegający na równym traktowaniu osób znajdujących się w takiej samej sytuacji. Dlatego też organ uznał za zasadne uchylenie decyzji Komendanta OR MON w tej części i orzeczenie jak w rozstrzygnięciu decyzji.
W skardze na powyższą decyzję w części orzekającej o przyznaniu skarżącemu odprawy w wysokości 540% kwoty należnego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej, skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- 1) art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., poprzez przyznanie przez organ odprawy z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w wysokości 540% kwoty należnego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, podczas gdy sprawa przyznania przedmiotowej odprawy została rozstrzygnięta ostateczną decyzją Komendanta OR MON Nr [...] z [...] października 2012 r. o przyznaniu skarżącemu odprawy w wysokości 600%;
- 2) art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 104 ust. 1 oraz art. 94 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez wydanie decyzji w przedmiocie odprawy przysługującej skarżącemu z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej przez organ II instancji, podczas gdy zgodnie z art. 104 ww. ustawy, organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie odprawy jest dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni zawodową służbę wojskową w ostatnim dniu pełnienia służby;
- 3) art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., poprzez wadliwą interpretację polegającą na uznaniu, że zaniedbanie organu w wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, tj. kwestii związania organu postanowieniami decyzji z 1994 r. w procesie ustalania okresu służby wojskowej mającej wpływ na wysokość odprawy z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, stanowi nową okoliczność w sprawie będącą podstawą do wznowienia postępowania;
- 4) art. 139 K.p.a., poprzez wydanie przez organ decyzji na niekorzyść strony, tj. przyznanie skarżącemu odprawy w wysokości 540% kwoty należnego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, podczas gdy organ I instancji przyznał odprawę w wysokości 580% kwoty należnego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym przy jednoczesnym braku przesłanek tj. rażącego naruszenia prawa lub rażącego naruszenia interesu społecznego;
- 5) art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak uzasadnienia prawnego w zaskarżonej decyzji.
Wskazując na przedstawione powyżej przyczyny skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji w zaskarżonej części ewentualnie, w razie niepodzielenia przez Sąd zarzutu nieważności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął powyższe zarzuty, przedstawiając argumentację na ich poparcie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie 7 stycznia 2015 r. skarżący sprecyzował zakres skargi, określając, iż zaskarża całą decyzję Dowódcy Garnizonu [...] z [...] marca 2014 r. nr [...] w całości.
Postanowieniem z 7 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sprawie ze skargi na decyzję rozstrzygającą o wysokości dodatku za długoletnia służbę wojskową o sygn. akt II SA/Wa 947/14.
Postanowieniem z 7 listopada 2016 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną.
Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja przyznająca skarżącemu należności pieniężne związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, tj. odprawy należnej w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, dodatkowego uposażenia rocznego. Wysokość tych świadczeń uzależniona jest m.in. od wysokości należnych skarżącemu dodatków o charakterze stałym, co w sposób jednoznaczny wynika z treści art. 83 ust.1, art. 94 ust. 1 i art. 97 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Takim dodatkiem jest, przewidziany w art. 80 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, dodatek za długoletnią służbę wojskową. Wysokość należności pieniężnych określonych w zaskarżonej decyzji uzależniona jest od tego o jaki procent należnego uposażenia zasadniczego zostanie zwiększony skarżącemu dodatek za długoletnią służbę wojskową.
O wysokości tego dodatku rozstrzygał organ w decyzji Dowódcy Garnizonu [...] z [...] marca 2014 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] z [...] grudnia 2013 r., którą po wznowieniu postępowania, uchylono decyzję Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] z [...] czerwca 2012 r. orzekającą o przyznaniu skarżącemu dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 300 zł i jego zwiększeniu o 25 % kwoty należnego uposażenia zasadniczego oraz przyznano ten dodatek w wysokości 300 zł zwiększając go o 20 % należnego uposażenia zasadniczego. Rozstrzygnięcia te zostały uwzględnione w zaskarżonej decyzji.
Powyższe decyzje z [...] grudnia 2013 r. i [...] marca 2014 r. zostały uchylone wyrokiem WSA w Warszawie z 7 stycznia 2015 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 947/14, a Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 11 października 2016 r. (I OSK 1076/15), oddalił skargę kasacyjną Dowódcy Garnizonu [...].
Wobec prawomocnego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ustalającej zwiększenie dodatku za długoletnią służbę wojskową o 20 %, w obrocie prawnym pozostaje decyzja Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego MON z [...] czerwca 2012 r. przyznająca ten dodatek w wysokości 25 % kwoty należnego uposażenia zasadniczego. Oznacza to, że zaskarżona decyzja, uwzględniająca wysokość dodatku za długoletnią służbę w wysokości 20 %, nie może pozostać w obrocie prawnym, gdyż kwoty przysługujących skarżącemu należności wskazane w tej decyzji zostały ustalone w sposób nieprawidłowy. Winny one brać w rachubę 25% dodatek. Stanowi to o naruszeniu przepisów stanowiących podstawę ich przyznania, czyli art. 83 ust. 2, art. 94 ust. 1 pkt 3 i art. 95 pkt 2 w zw. z art. 97 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Nadto podkreślenia wymaga, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziły przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego. Kwestię tę rozważał Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym powyżej wyroku z 11 października 2016 r., analizując czy w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Odwołując się do tych rozważań wskazać należy, że zarówno w orzecznictwie, jak i nauce prawa administracyjnego przyjmuje się, że ujawnienie nowych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia, wygenerowania dowodów) w późniejszym terminie, to jest już po wydaniu decyzji ostatecznej, byleby tylko rzecz dotyczyła faktów, które są istotne dla sprawy i mogły istnieć w dniu wydania kwestionowanej decyzji, a które nie były znane organowi w momencie jej podejmowania (por. M. Jaśkowska Komentarz do art.145 Kodeksu postępowania administracyjnego, stan na 22 października 2012, LEX oraz wyrok NSA z 22 grudnia 2011r., II GSK 1358/10, LEX nr 1151651).
Jak podkreślił NSA w wyroku z 22 lutego 2006 r. (II FSK 341/2005) "ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności faktycznie są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną". Nowe dowody, to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę dowody jej znane, ale nie przedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym (por. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z 26 kwietnia 2000 r., III SA 1454/00, OSP z 2001r. Nr 2, poz. 21, t. I). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym (głosowanym) wyroku (opubl. W ONSA z 2001 r. Nr 3, poz. 123) przez pojęcie okoliczności faktycznych lub nowych dowodów nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba tylko takie, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały.
Ocena właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym nie stanowi przedmiotu postępowania wznowieniowego. Taka ocena może być przeprowadzona jedynie przez organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z 20 maja 2005 r., FSK 1752/2004). Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności.
Błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności, albowiem są to dwie różne sytuacje, spośród których tylko i wyłącznie ta druga stanowi przesłankę wznowienia postępowania. W korespondencji do przedstawionych uwag i argumentów przypomnienia wymaga więc również, że odmienna ocena stanu faktycznego już znanego organowi, a dokonana przez inny organ w innym postępowaniu, nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.
Wydając decyzje z [...] października 2012 r. Komendant Ośrodka Reprezentacyjnego MON miał wiedzę zarówno o decyzji Dowódcy J.W. w [...] z [...] maja 1994 r., jak też o treści ustawy z 1974 r. o uposażeniu żołnierzy i ustawy z 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Należy zauważyć, iż fakt ten potwierdził sam organ, który w piśmie z [...] stycznia 2013 r., skierowanym do Dowódcy Garnizonu [...], oświadczył, że "wszystkie wydane przeze mnie decyzje dotyczące dodatku za długoletnią służbę wojskową uwzględniały stan faktyczny i przebyty, ustalony poprzednimi decyzjami tego typu, wydanymi przez organy wojskowe, tj. decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...], załączniki: świadectwo pracy z Jednostki Wojskowej Nr [...] i świadectwo pracy z [...]. Do nowych okoliczności faktycznych nie należy również dokonana przez organ nadzoru ocena materiału dowodowego sprawy ani też zastosowanie w danym stanie faktycznym określonych przepisów prawa lub ich interpretacja. Wobec powyższego przyjąć należy brak przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania w sprawie zakończonej kwestionowana decyzją, co stanowi o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.
Dodatkowo zwrócić należy uwagę na nieprawidłową treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji.
W najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie zaznacza się tendencja, zgodnie z którą, jeżeli uchylenie i nowe rozstrzygnięcie w zakresie uchylonym dotyczy tylko części decyzji organu I instancji, to konieczne jest również orzeczenia co do pozostałej części decyzji nieuchylonej, bowiem tylko wtedy sprawa odwołania wniesionego od całej decyzji będzie odnosiła się do całego rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA: z 27 listopada 2015 r., I OSK 1482/14; z 24 września 2015 r., II OSK 19/14; z 23 lipca 2014 r., I OSK 2380/12; z 5 kwietnia 2013 r., II OSK 2341/11; z 1 kwietnia 2011 r., II OSK 607/10; z 20 marca 2012 r., II OSK 19/11). Stanowisko to orzekający w niniejszej sprawie skład podziela. Znajduje ono w szczególności swoje uzasadnienie w potrzebie nie literalnego, ale systemowego podejścia do wykładni art. 138 § 1 K.p.a., celem uniknięcia zbędnych wątpliwości co do treści rozstrzygnięć administracyjnych, ochrony takich zasad postępowania jak zasada praworządności, szybkości, dwuinstancyjności, zaufania do organów państwa.
W sytuacji, gdy odwołanie dotyczy całej decyzji, to decyzja organu odwoławczego musi być zgodna z zakresem odwołania i rozstrzygać o całości sprawy. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, przepisy art. 138 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. nie mogą być interpretowane jako odrębne normy prawne, nie można przyjąć domniemania utrzymania w mocy w pozostałej części zaskarżonej decyzji (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, LEX).
W rozpoznawanej sprawie odwołaniem z [...] stycznia 2014 r. skarżący zaskarżył całą decyzję Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego MON Nr [...] z [...] grudnia 2013 r. W zaskarżonej decyzji Dowódca Garnizonu [...] uchylił decyzję organu
I instancji w części przyznającej skarżącemu odprawę w wysokości 580 % kwoty należnego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego w ostatnim dniu pełnienia służby i w tym zakresie orzekł o przyznaniu skarżącemu odprawy w wysokości 540 % kwoty należnego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Organ odwoławczy nie rozstrzygnął o pozostałej części decyzji, od której odwołanie rozpoznawał. Pomimo tego, że decyzja organu odwoławczego została wydana w wyniku rozpoznania odwołania od całości decyzji organu I instancji, organ odwoławczy uchylając w części decyzję tę i orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy, nie orzekł o losach decyzji tej w pozostałym zakresie i dlatego też naruszył normę 138 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. Zwrócić przy tym należy uwagę na wątpliwości w interpretacji zaskarżonej decyzji przez skarżącego, który miał trudności w określeniu zakresu jej zaskarżenia.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd uznał, że nie opierają się one na usprawiedliwionych podstawach.
Organ odwoławczy, co wynika wprost z treści art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., ma możliwość merytorycznego orzekania, jeżeli uznaje, że kontrolowane rozstrzygnięcie jest wadliwe a sprawa została wyjaśniona w koniecznym zakresie. Z możliwości tej skorzystał Dowódca Garnizonu [...], który orzekł o przyznaniu skarżącemu odprawy w wysokości 540 % kwoty należnego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Wbrew twierdzeniom skargi, ostateczna decyzja Komendanta OR MON Nr [...]z [...] października 2012 r. o przyznaniu skarżącemu odprawy w wysokości 600 % została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją tego organu Nr [...] z [...] grudnia 2013 r., wydaną w wyniku wznowienia postępowania w sprawie przyznania odprawy.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 139 K.p.a. Organ podał w jakim zakresie zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo i Sąd te ocenę podziela. Okoliczność, że organ nie uzasadnił szerzej swojego stanowiska, czym naruszył art. 107 § 3 K.p.a. pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, skoro zasadnicza treść stanowiska organu została zaprezentowana.
W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja oraz decyzja organu
I instancji naruszają prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.
Korzystając z upoważnienia przewidzianego w art. 135 P.p.s.a. Sąd uchylił także postanowienie, mocą którego wznowiono postępowanie w sprawie, uznając, że jest to niezbędne dla jej końcowego załatwienia.
O kosztach orzeczono stosownie do dyspozycji art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., w myśl którego do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W przedmiotowej sprawie skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika i dlatego też, skoro Sąd nie wzywał go do osobistego stawiennictwa, wniosek skarżącego o zwrot kosztów dojazdu do Sądu nie mógł zostać uwzględniony. Od organu na rzecz skarżącego zasądzone zostały koszty wynagrodzenia pełnomocnika, gdyż koszty sądowe nie były w sprawie ponoszone.