Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1933/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi D. P. (dalej "skarżącego") na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą z dnia [...] sierpnia 2014 r. (w punkcie 1 wyroku), stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości (punkt 2) oraz zasądził od Ministra Finansów na rzecz skarżącego D. P. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (punkt 3).
Skarżący pismem z dnia 8 kwietnia 2015 r. wniósł zażalenie na postanowienie zawarte w punkcie 3 ww. wyroku, zarzucając sądowi naruszenie przepisów postępowania, polegające na niewłaściwym zastosowaniu w sprawie przepisu art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a.
Skarżący wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 211 p.p.s.a. na koszty sądowe składają się opłaty sądowe, czyli wpis i opłata kancelaryjna. Sąd w pkt 3 wyroku z dnia 26 lutego 2015 r. zasądził od Ministra Finansów tytułem zwrotu kosztów jedynie kwotę 100 zł, tymczasem uiszczony przez skarżącego wpis sądowy wyniósł 200 zł i taką kwotę, według skarżącego, powinien zasądzić Sąd od organu.
Skarżący wniósł zatem o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów w wysokości 200 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 195 § 2 p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.
W doktrynie sądowoadministracyjnej wskazuje się, że zwrot "oczywiście uzasadnione" był niejednokrotnie przedmiotem interpretacji Sądu Najwyższego (por. postanowienie tego Sądu z dnia 20 maja 1999 r., sygn. akt II UZ 58/99, publ. OSNAP 2000, nr 15, poz. 602) i nie można przy interpretacji tego pojęcia pomijać subiektywnego punktu widzenia sądu. Zażalenie jest "oczywiście uzasadnione", jeżeli sąd podziela zarzuty i żądania w nim zawarte, uznając swą pomyłkę w tym zakresie (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnego, Komentarz, Wydanie 4, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 894). W niniejszej sprawie zachodzi ww. sytuacja, ponieważ w wyniku złożonego zażalenia Sąd dostrzegł, że w punkcie 3 wyroku błędnie zasądził od organu administracyjnego na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
W rozpoznawanej sprawie sąd ustalił, że wysokość wpisu sądowego, uiszczonego przez skarżącego w odpowiedzi na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącej Wydziału II z dnia 3 listopada 2014 r., wzywającego do uiszczenia wpisu, wyniosła 200 zł.
Zgodnie z treścią art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub prze pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 p.p.s.a.), a opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 p.p.s.a.).
Skoro skarżący uiścił wpis w wysokości 200 zł, to Sąd uznał zażalenie za oczywiście uzasadnione i na podstawie art. 195 § 2 w związku z art. 200 i 2015 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.