Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 października 2015 r. oddalił skargę Z. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania (k-38 akt sprawy).
Odpis sentencji nieprawomocnego orzeczenia wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 26 listopada 2015 r. (k-65 akt sprawy).
W dniu 8 stycznia 2016 r. zostało przyznane skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata (k- 79 akt sprawy).
W dniu 25 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k-101 akt sprawy), adwokat ustanowiony z urzędu, złożył do Sądu skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia (k-94-100 akt sprawy). W uzasadnieniu wniosku wskazano, że adwokat o wyznaczeniu na pełnomocnika dla skarżącego w niniejszej sprawie dowiedział się w dniu 28 stycznia 2016 r., niezwłocznie podjął czynności w sprawie i w dniu 24 lutego 2016 r. wniósł skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia, podnosząc, że stosownie do treści postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II FZ 47/07, wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie przewidzianym w art. 87 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w związku z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Stosownie zaś do art. 175 § 1 powołanej ustawy, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3.
Zgodnie natomiast z art. 86 § 1 tej ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do treści art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności, wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Z powyższego wynika, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu liczy się od momentu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się, że w wypadku ustanowienia pełnomocnika w trybie art. 244 p.p.s.a., dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jest dzień, w którym pełnomocnik z urzędu miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, jednak nie później niż dzień upływu trzydziestu dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 612/12, postanowienie NSA z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II FZ 570/11). Prezentowana koncepcja z jednej strony gwarantuje stronie i jej pełnomocnikowi czas niezbędny do sporządzenia i wniesienia środka zaskarżenia wraz z żądaniem przywrócenia terminu, z drugiej zaś nie pozwala na nieograniczoną w czasie możliwość składania wniosku w trybie art. 86 p.p.s.a.
Dokonując oceny zasadności złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, Sąd uznał, iż wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. Z treści wniosku wynika bowiem, że ustanowiony z urzędu pełnomocnik dowiedział się o wyznaczeniu go pełnomocnikiem dla skarżącej w niniejszej sprawie w dniu 28 stycznia 2016 r., kiedy otrzymał informację z ORA w [...].
Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2015 r. wraz ze skargą kasacyjną w dniu 25 lutego 2016 r.
Skoro zatem pełnomocnik z urzędu dowiedział się w dniu 28 stycznia 2016 r., że został wyznaczony pełnomocnikiem dla skarżącego w niniejszej sprawie, a wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wraz ze skargą kasacyjną został złożony w dniu 25 lutego 2015 r., przedmiotowy wniosek należało uznać za dopuszczalny.
Jednocześnie w ocenie Sądu, uprawdopodobnione zostały także okoliczności, wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Trzeba wskazać, że przymus adwokacko-radcowski uniemożliwiał skarżącemu, któremu sytuacja materialna nie pozwalała na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, wniesienie skargi kasacyjnej w ustawowym terminie, a pełnomocnik z urzędu został wyznaczony dla strony już po upływie terminu ustawowego do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2015 r.
Z tego względu Sąd uznał, iż skarżący, występując z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w dniu 11 grudnia 2015 r. – w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej – dołożył należytej staranności w prowadzeniu sprawy. Dlatego też nie można zarzucić stronie winy w niezachowaniu ustawowego terminu do złożenia skargi kasacyjnej.
Ponadto równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu została dokonana czynność, której strona nie dokonała w terminie – do wniosku została bowiem dołączona skarga kasacyjna od wydanego w sprawie wyroku, sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika.
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.