Uzasadnienie
K. J. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] września 2014 r. nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z [...] lipca 2014 r. nr [...], którym od 1 maja 2014 r. zawieszono skarżącego w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego, a z dniem 15 sierpnia 2014 r. zwolniono ze służby w Policji. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący w ramach uzasadnienia wniosku postawił organowi zarzut niewłaściwego zastosowania art. 108 K.p.a. i nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy w sprawie nie zaistniały przesłanki do jego zastosowania.
Ponadto skarżący stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, gdyż każdy miesiąc obowiązywania rozkazu o zwolnieniu ze służby oznacza stratę w postaci utraconego wynagrodzenia. Zdaniem skarżącego decyzja o zwolnieniu ze służby może skutkować również dalszymi zmianami personalnymi w jednostce organizacyjnej, z której został zwolniony, w tym uniemożliwiającymi mu powrót do służby, nawet w wypadku uwzględnienia niniejszej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 1270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonego aktu może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej.
Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność natomiast uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie nie można się dopatrzeć ewentualnych zagrożeń uzasadniających dopuszczalność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Należy przede wszystkim zaakcentować, że rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby w Policji został już wykonany, gdyż określał on wprost datę zwolnienia na dzień [...] sierpnia 2014 r. Natomiast warunkiem zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest istnienie możliwości wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie ma zatem podstaw do jej zastosowania, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji już wystąpiły. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania ma funkcję wyłącznie prewencyjną i nie daje możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. Wstrzymanie wykonania decyzji jest w takim przypadku bezprzedmiotowe (vide postanowienia NSA z 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 59/08 i z 10 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 716/09 dostępne pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego nie można stwierdzić zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu z art. 61 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.