Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 października 2014r. P. H. reprezentowany przez pełnomocnika adw. dr B. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2014r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego dotyczącego odmowy powołania do służby stałej mata P. H..
Postanowieniem z dnia 4 lutego 2015 r. - na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. H., z uwagi na niezałączenie do skargi pełnomocnictwa obejmującego umocowanie do reprezentowania skarżącego w przedmiotowej sprawie do działania przed sądem administracyjnym.
W dniu 11 lutego 2015 r. pełnomocnik skarżącego wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi, zarzucając odebranie praw obywatelskich P. H. przez nieuznanie pełnomocnictwa adw. dr B. K. Zdaniem pełnomocnika skarżącego skarżący jest stroną i niedopuszczalne jest odrzucenie skargi skarżącego, gdyż strona może działać przed sądem osobiście. W zażaleniu został zawarty wniosek o wyłączenie sędziów – sędziego WSA Sławomira Antoniuka i sędzi WSA Joanny Kube.
W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącego wskazał, iż zaskarżone postanowienie w sentencji i uzasadnieniu nie odpowiada wymogom formalnym w rozumieniu u.p.s.a. z uwagi na skróty przez brak podania w sentencji co oznacza odrzucić skargę bez podania podstawy prawnej z art. 58 p.p.s.a. W ocenie pełnomocnika skarżącego uzasadnienie skarżonego postanowienia jest kazuistyczne i nie wyjaśnia istoty sprawy. Nadto – zdaniem pełnomocnika skarżącego – strona skarżąca ma uprawnienie sama się bronić na tle art. 34 p.p.s.a., a więc już z tego faktu i prawa zakazane było i jest odrzucenie skargi skarżącego.
Przy piśmie z dnia 30 grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego nadesłał podpisane przez skarżącego zażalenie z dnia 11 lutego 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 194 § 1 p.p.s.a. – w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia wymienione w punktach od 1 do 10 tego przepisu. Zażalenie jest dopuszczalne jedynie w tych wypadkach, kiedy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość jego wniesienia. Jeżeli ustawa przewiduje wydanie postanowienia, czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2004 r., sygn. akt FSK 242/04, niepubl., dostępne na stronie Centralnej Bazy Orzeczeń i Informacji o sprawach https://cbois.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a - zakończyło postępowanie w sprawie ze skargi P. H., w związku z czym podlegało zaskarżeniu wyłącznie poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, o czym pełnomocnik skarżącego został poinformowany w piśmie z dnia 5 lutego 2015 (karta 50 akt sprawy).
Tymczasem P. H. wraz z adw. dr B. K. w dniu 11 lutego 2015 r. (karta 42 i 124 akt sprawy), wnieśli zażalenie na postanowienie z dnia 4 lutego 2015 r., a więc środek odwoławczy, który nie przysługuje od tego rodzaju orzeczenia. Mając powyższe na uwadze, zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu.
Przyjmując nawet na korzyść strony (uwzględniając aktualne brzmienie art. 174 § 1 i art. 194 § 1 pkt 1 a), że w niniejszej sprawie właściwym środkiem zaskarżenia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2015 r. jest zażalenie, wskazać należy, iż zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. W przedmiotowej sprawie odpis postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 9 lutego 2015 r. (karta 50 akt sprawy). Zażalenie na ww. postanowienie Sądu wniesione zostało przez pełnomocnika nie posiadającego umocowania do działania w imieniu skarżącego w dniu 11 lutego 2016 r. Prawidłowo podpisane zażalenie zostało wniesione w dniu 30 grudnia 2015 r., a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.