Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w zw. z art. 5 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.), w dniu [...] listopada 2009 r. wydało decyzję nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] o odmowie przyznania R. T. dodatku mieszkaniowego.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m.in., że ustawa o dodatkach mieszkaniowych określa szczegółowo kryteria przyznania dodatku mieszkaniowego i niespełnienie któregokolwiek z nich uniemożliwia przyznanie takiego dodatku. Przepisy powołanej ustawy nie przewidują możliwości przyznania przedmiotowego dodatku osobom znajdującym się w trudnej sytuacji finansowej.
Na podstawie złożonych dokumentów ustalono, że przyznanie dodatku mieszkaniowego nie było możliwe, ponieważ powierzchnia lokalu mieszkalnego zajmowanego przez R. T. wynosi 80,50% powierzchni użytkowej lokalu, tj. o 30% przekracza normatywną powierzchnię. Skarżący mieszka w lokalu sam, ma zapewniony samodzielny pokój, tak więc w sprawie nie ma również zastosowania art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.
Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez R. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący w skardze nie przedstawił zarzutów merytorycznych i podał m.in., że w zaskarżonej decyzji jest "karmiony" absurdalnymi paragrafami.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Na wstępie należy podać, iż stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.), ilość osób wchodzących w skład gospodarstwa domowego jest podstawową okolicznością przesądzającą o tym, czy wnioskodawcy takie świadczenie przysługuje, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości. Przepis ten wskazuje, iż normatywna powierzchnia lokalu mieszkalnego nie może przekraczać 35 m² na jedną osobę. Nadto w art. 5 ust. 5 ustalono, że przedmiotowy dodatek przysługuje jedynie wówczas, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza powierzchni normatywnej o więcej niż 30% albo 50% pod warunkiem, że udział w powierzchni pokoi i kuchni powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%.
Z akt sprawy wynika, że skarżący zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni 46,52 m², a więc przekraczającej kryterium ustawowe. Nadto powierzchnia pokoi i kuchni w rozpoznawanej sprawie wynosi 80,50% powierzchni użytkowej lokalu, a to z kolei oznacza, że przekracza również normatywną powierzchnię o więcej niż 30%, stąd też organ zasadnie odmówił przyznania skarżącemu przedmiotowego dodatku.
Skarżący nie może nadto skorzystać z dobrodziejstwa art. 5 ust. 3 powołanej ustawy, który daje możliwość zwiększenia powierzchni normatywnej lokalu mieszkalnego w przypadku, gdy w mieszkaniu przebywa osoba niepełnosprawna. Jednakże w niniejszej sprawie przepis ten, jak słusznie uznał organ, nie mógł zostać zastosowany, gdyż skarżący lokal mieszkalny zajmuje samodzielnie.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.