Uzasadnienie
W dniu [...] stycznia 2013 r. do Urzędu Gminy w [...] wpłynął wniosek A. K. w trybie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. – dalej: u.d.i.p.) o udostępnienie kserokopii umów wraz z załącznikami dotyczących dzierżawy budynków należących do Urzędu Gminy w [...], w których mieszczą się Niepubliczne Zakłady Opieki Zdrowotnej w miejscowościach: [...] oraz [...].
Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] odmówił A. K. udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, powołując w podstawie prawnej decyzji art. 104 k.p.a. oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Organ podał, że w sprawie znajduje zastosowanie definicja "tajemnicy przedsiębiorstwa" zawarta w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.), zaś właściciele Niepublicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej w [...] i w [...] podjęli wobec informacji zawartych w przedmiotowych umowach niezbędne działania w celu zachowania ich poufności, tj. objęli klauzulą poufności treści ww. umów. Z tego względu udostępnienie informacji publicznej w żądanym zakresie podlega ograniczeniu.
Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. A. K. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej – jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 2 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Powołując się na poglądy doktryny w zakresie wykładni definicji "tajemnicy przedsiębiorstwa" stwierdził, iż brak jest uzasadnionych podstaw, aby informacje o treści umowy dzierżawy kwalifikować jako tajemnicę przedsiębiorcy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.
A.K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając, że stanowisko organu przedstawione w zaskarżonej decyzji jest niezgodne z obowiązującymi przepisami.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, że Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] – adresat wniosku o udostępnienie informacji – w świetle art. 16 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. – był podmiotem uprawnionym (właściwym) do wydania kontrolowanej decyzji. Nie zachodzi zatem przesłanka stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie organu w sprawie nie doszło również do rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie podkreśla się, że tam gdzie zastosowanie przepisu wymaga jego interpretacji i subsumpcji do konkretnego stanu faktycznego nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa. Taki charakter ma art. 5 ust. 2 ustawy. Termin "tajemnica przedsiębiorcy" nie jest jasny, gdyż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie podaje jego znaczenia, ani nie odsyła w tym zakresie do innych aktów normatywnych. W ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji użyte jest określenie "tajemnica przedsiębiorstwa", zaś legalna definicja tego określania zawarta jest w art. 11 ust.
4. Organ wskazał, że przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności jest jednak wyjaśnienie kwestii, czy w sprawie wystąpiły wady kwalifikowane, nie jest natomiast istotą tego postępowania rozpatrywanie kwestii merytorycznych. Organ uznał, że w sprawie nie występuje również żadna z pozostałych przesłanek nieważności decyzji.
Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi A. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący podniósł, że Dyrektor ZGK w [...], wydając rozstrzygnięcie z dnia [...] marca 2013 r. w sposób rażący naruszył przepisy art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, który treść umowy dzierżawy określającej miejsce, czas jej trwania, obowiązki i prawa stron oraz kwotę czynszu uznaje za tajemnicę przedsiębiorcy. Podniósł ponadto, że organ nie dochował terminu do udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie skarżącego SKO w [...] odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji działało niezgodnie z prawem.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1535/13, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
Sąd uznał, iż w świetle przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. co najmniej przedwczesne jest stanowisko organu, że objęta wnioskiem decyzja jest wolna od wad wymienionych w tym przepisie. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie SKO uznało, iż Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] był w świetle art. 16 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., podmiotem uprawnionym (właściwym) do wydania kontrolowanej decyzji. Tymczasem z akt sprawy wynika, jak podał Sąd, że adresatem wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej był Wójt Gminy [...]. Zatem, w świetle art. 16 ust. 1 u.d.i.p., właściwym do wszczęcia postępowania w sprawie zainicjowanej ww. wnioskiem oraz do wydania decyzji administracyjnej był Wójt Gminy [...]. Wójt nie może udzielić upoważnienia do wydawania decyzji osobom niewymienionym w art. 39 ust. 2 u.s.g.
Zdaniem Sądu, Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...], jako kierownik jednostki budżetowej (powołanej uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. na podstawie art. 9 i art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h u.s.g., zmienionej uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2007 r.), stanowiącej część struktury organizacyjnej gminy, należy do osób wymienionych w art. 39 ust. 2 u.s.g., co oznacza, że byłby uprawniony do wydania – z upoważnienia Wójta Gminy [...] – decyzji z dnia [...] marca 2013 r., gdyby legitymował się stosownym umocowaniem.
Sąd stwierdził, że w aktach sprawy brak jest jednak przedmiotowego upoważnienia, zaś ww. decyzja, w której nagłówku widnieje pieczęć Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...], została podpisana przez Dyrektora tego Zakładu bez powołania się na odpowiednie upoważnienie. W ocenie Sądu SKO nie poczyniło stosownych ustaleń odnośnie istnienia pisemnego umocowania Dyrektora ZGK w [...] do działania w imieniu organu – Wójta Gminy [...]. Zaskarżoną decyzję wydał zatem z naruszeniem określonego w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co skutkowało koniecznością jej uchylenia.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1535/13, skargę kasacyjną wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...].
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] – na mocy pełnomocnictwa nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. udzielonego przez Wójta Gminy [...] na podstawie art. 47 ust. 1 u.s.g. – był legitymowany do jednoosobowego kierowania, reprezentowania na zewnątrz i składania oświadczeń woli związanych z prowadzeniem bieżącej działalności Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...]. Wobec tego niezasadne jest – w ocenie skarżącego organu – twierdzenie, że Wójt Gminy [...] postąpił nieprawidłowo przekazując wniosek skarżącego według właściwości Dyrektorowi Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...].
Nie można przyjąć, że Dyrektor nie był podmiotem upoważnionym do udostępniania informacji publicznej w zakresie mienia komunalnego Gminy [...]. Organ uznał zatem, że skoro Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] był uprawniony do udostępnienia informacji publicznej, to był również podmiotem właściwym do wydania decyzji odmownej.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 1817/14 w punkcie 1 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; w punkcie 2 odstąpił od zasądzenia od A. K. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
NSA wskazał, że Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] jest kierownikiem jednostki budżetowej powołanej uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. na podstawie art. 9 i art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h ustawy o samorządzie gminnym, zmienionej uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2007 r.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 powołanej ustawy: "W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi". W myśl zaś art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących tworzenia, likwidacji i reorganizacji przedsiębiorstw, zakładów i innych gminnych jednostek organizacyjnych oraz wyposażania ich w majątek.
NSA wskazał, że w sprawie pominięta została istotna okoliczność, a mianowicie fakt, że Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] na mocy pełnomocnictwa udzielonego przez Wójta Gminy [...] w dniu [...] marca 2012 r. nr [...] na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym był uprawniony do "jednoosobowego kierowania, reprezentowania na zewnątrz i składania oświadczeń woli związanych z prowadzeniem bieżącej działalności Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...]".
NSA stwierdził, że powyższe, w powiązaniu z zaistniałym w sprawie faktem przekazania złożonego w sprawie przez A. K. w dniu [...] stycznia 2013 r. wniosku o udzielenie informacji publicznej dotyczącej dzierżawy budynków należących do Urzędu Gminy jako podmiotowi właściwemu w sprawie i dalsze (w pełni zaakceptowane przez wnioskodawcę) podejmowanie czynności w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej przez ten organ zostało niezasadnie pominięte przez Sąd pierwszej instancji, który upatrywał uprawnienia Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] do wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w przepisie art. 39 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym.
NSA wskazał, że rozpatrując niniejszą sprawę należy pamiętać o specyfice spraw załatwianych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności wymienione w pkt 1–5. NSA stwierdził, że niewątpliwie Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] uznany być może za podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy. Ponadto, w sprawie niniejszej zarówno Wójt (poprzez przekazanie wniosku), jak i wskazany Dyrektor, a także i wnioskodawca, pozostawali zgodni w ocenie, że podmiot ten jest organem właściwym w sprawie, gdyż jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej dotyczącej gospodarowania mieniem komunalnym. W myśl więc art. 4 ust. 3 ustawy obowiązany był do jej udostępnienia.
Skoro Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej był podmiotem obowiązanym w myśl ustawy do udostępnienia żądanej informacji publicznej, to również należało przyjąć, że jest organem władzy publicznej właściwym do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 16 ust. 1 ustawy. Za taką oceną przemawia analiza regulacji zawartej w art. 16 i 17 u.d.i.p.
NSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien ocenić merytorycznie zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], odnosząc się przede wszystkim do kwestii, czy zgodnie z prawem odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] z dnia [...] marca 2013 r., przyjmując, że brak jest przesłanek do stwierdzenia, że decyzja ta rażąco narusza przepisy art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z przepisem art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Skarga jest zasadna.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja SKO w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. wydane zostały z naruszeniem przepisu prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) dalej: u.d.i.p., poprzez błędne przyjęcie, że powołanie się w decyzji z dnia [...] marca 2013 r. o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej na tajemnicę przedsiębiorcy, nie stanowiło rażącego naruszenia prawa. Powyższe uchybienie SKO w [...] miało wpływ na wynik sprawy.
Na wstępie wskazania wymaga, że wniosek z dnia [...] stycznia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej był w swej treści jednoznaczny. Przedmiot tego wniosku nie budził wątpliwości. Dotyczył on udostępnienia kserokopii umów dzierżawy (wraz z załącznikami) budynków należących do Urzędu Gminy w [...], w których mieszczą się Niepubliczne Zakłady Opieki Zdrowotnej w miejscowościach: [...] oraz [...].
Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (v. wyrok NSA z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1888/10, Lex nr 1069632; wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r. sygn. akt V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 91; wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r. sygn. akt I OSK 28/10, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym od lat prezentowane jest również stanowisko, że nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (wyrok NSA z dnia 29 czerwca 1987 r. sygn. akt II SA 2145/86 [w:] Kodeks postępowania administracyjnego z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego pod red. R.Hausera, Warszawa 1995, str. 337).
Niezbędnym warunkiem uznania, iż wystąpiło rażące naruszenie prawa jest przede wszystkim stwierdzenie, że w zakresie objętym decyzją panował niewątpliwy stan prawny (v. wyrok NSA z 18 lipca 1994 r. sygn. akt V SA 535/94). Trzeba bowiem odróżnić przypadki naruszenia prawa spowodowane błędną wykładnią przepisów lub nieodpowiednim ich zastosowaniem od przypadków rażącego naruszenia prawa.
O rażącym naruszeniu prawa nie możemy mówić wówczas, gdy dokonany wybór znaczenia normy prawnej będącej podstawą rozstrzygnięcia wskazuje na możliwość przyjęcia innego rozwiązania (v. wyrok SN z dnia 22 października 1987 r. sygn. akt III CRN 314/87; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2002 r. sygn. akt IV SA 732/00). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela ugruntowane w tym zakresie poglądy prezentowane w orzecznictwie tak Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W sprawie niniejszej, SKO w [...] swoje stanowisko co do tego, że decyzja z dnia [...] marca 2013 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa oparło na wątpliwościach w zakresie wykładni przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. SKO wskazało, że przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. z pewnością nie należy do przepisów niewymagających interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego. Zdaniem organu nadzoru, termin tajemnica przedsiębiorcy nie jest jasny, bowiem u.d.i.p. nie podaje jego znaczenia, ani też nie odsyła w tym zakresie do innych aktów normatywnych. Z tego względu zdaniem organu nie można mówić o rażącym naruszeniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
W ocenie Sądu, w sprawie tej nie mamy jednak do czynienia z przypadkiem błędnej wykładni (czego nadto organ nadzoru właściwie nie stwierdził – wyraził jedynie wątpliwość co do rozumienia pojęcia tajemnica przedsiębiorcy i tajemnica przedsiębiorstwa), a właśnie z przypadkiem rażącego naruszenia prawa, tj. przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Zgodnie z tym przepisem, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Nieruchomości stanowiące własność Gminy składają się na mienie jednostki samorządu terytorialnego. Umowy dzierżawy (a ich dotyczył wniosek) nieruchomości wchodzących w skład tego zasobu z istoty rzeczy dotyczą mienia publicznego (gminnego) i nie stanowią tajemnicy przedsiębiorcy, tj. w tym przypadku podmiotów, które z organem takie umowy dzierżawy zawarły.
Zauważyć należy nadto, że przed wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2013 r. Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej zwrócił się do dwóch podmiotów, z którymi umowy dzierżawy zostały zawarte o wskazanie, czy umowy wraz z załącznikami stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i jeśli tak, to jakie działania zostały podjęte w celu zachowania tej informacji w poufności. Oba podmioty w odpowiedzi wskazały, że treść zapisów umownych stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, że informacje tam zawarte stanowią tajemnicę organizacyjną i mają wartość gospodarczą, której ujawnienie może bardzo negatywnie wpłynąć na działalność i wizerunek firmy. Oba podmioty – wbrew twierdzeniu organu zawartemu w decyzji z dnia [...] marca 2013 r. – nie objęły klauzulą poufności treści umów, w odpowiedziach skierowanych do organu podmioty te nie wskazały, aby podjęły jakieś działania w celu zachowania tych informacji w poufności.
Już z samego faktu przeznaczenia nieruchomości gminnej do oddania w dzierżawę wynika, że w odniesieniu do umów dzierżawy nie możemy mieć do czynienia – jak wymaga tego art. 11 ust. 4 u.z.n.k. – z nieujawnioną do wiadomości publicznej informacją. Nie jest to przy tym ani informacja techniczna, ani technologiczna, ani organizacyjna przedsiębiorstwa, ani informacja posiadająca wartość gospodarczą w rozumieniu u.z.n.k. Umowy dzierżawy nieruchomości należących do gminnego zasobu w sposób oczywisty – w świetle treści art. 11 ust. 4 u.z.n.k. – nie stanowią tajemnicy przedsiębiorcy ani przedsiębiorstwa, a tym samym bezspornie nie zachodziła przesłanka z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Jest też oczywiste – na gruncie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), zwanej dalej u.g.n. – że podmioty wydzierżawiające nieruchomości gminne nie mogą wykazać, że podjęły działania w celu zachowania umów dzierżawy w poufności.
Już to stanowiło w sposób jednoznaczny, że z tajemnicą przedsiębiorcy, czy przedsiębiorstwa organ nie miał do czynienia.
Oddanie nieruchomości z gminnego zasobu w dzierżawę jest czynnością ściśle regulowaną przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis art. 37 ust. 4 u.g.n. określa, w jakich przypadkach zawarcie umowy dzierżawy następuje w drodze przetargu, kiedy rada gminy może wyrazić zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia umów, kiedy zawarcie umowy dzierżawy następuje w drodze bezprzetargowej.
Nadto, warto wskazać, że zgodnie z art. 35 ust. 1 u.g.n. właściwy organ sporządza i podaje do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży, do oddania w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, najem lub dzierżawę. Wykaz ten wywiesza się na okres 21 dni w siedzibie właściwego urzędu, a ponadto informacje o wywieszeniu tego wykazu podaje do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w prasie lokalnej oraz w inny sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a także na stronach internetowych właściwego urzędu. Obowiązkową treść wykazu reguluje art. 35 ust. 2 ustawy.
Powołany przepis statuuje zasadę jawności w zakresie gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Zasada ta przejawia się w nałożeniu na właściwy organ obowiązku sporządzenia i podania do publicznej wiadomości wykazu nieruchomości z przeznaczeniem m.in. do oddania w dzierżawę. Takimi zapisami ustawodawca jednoznacznie przesądził obligatoryjność publikowania wykazu oraz obowiązkowy zakres wykazu. Obowiązek sporządzenia wykazu nie dotyczy jedynie oddania nieruchomości w dzierżawę na okres 3 miesięcy.
Warto wskazać, że zmiana przeznaczenia określonej nieruchomości w stosunku do wymienionego w wykazie wymaga zachowania trybu określonego w art. 35 ust. 1 ustawy, czyli konieczności sporządzenia nowego wykazu i podania go do publicznej wiadomości. Wskazania wymaga przy tym, że naruszenie zasady jawności, o której mowa w art. 35 ust. 1 u.g.n. może skutkować nieważnością umowy.
Wobec uregulowań ustawy o gospodarce nieruchomościami, powołanie się na tajemnicę przedsiębiorcy, jako przesłankę wyłączającą dostęp do umów dzierżawy nieruchomości z gminnego zasobu, nie pozwala przyjąć, że prawidłowe było stanowisko SKO co do braku przesłanki rażącego naruszenia art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
W ocenie Sądu, sprawa ta nie wymagała dokonywania wykładni pojęcia tajemnica przedsiębiorstwa ani przedsiębiorcy, ale uwzględnienia przepisów regulujących gospodarowanie gminnym zasobem nieruchomości.
Wobec powyższego, zdaniem Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 14 marca 2013 r. naruszyło przepis prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w stopniu który miał wpływ na wynik sprawy. Oczywistość rażącego naruszenia przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w tej sprawie, w świetle przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie może budzić wątpliwości. Charakter naruszenia jest tego rodzaju, że decyzja z dnia [...] marca 2013 r. nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.
Z tego względu konieczne stało się uchylenie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji SKO w [...].
Ponownie rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organ nadzoru uwzględni rozważania i wskazania Sądu co do zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.