Uzasadnienie
J. K. wnioskiem PPF z dnia 12 sierpnia 2016 r. ponownie zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy, tym razem w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych.
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2016 r. umorzył postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Pismem z dnia 26 września 2016 r. skarżący wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego. W uzasadnieniu wskazał, że tym razem wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od uiszczania opłaty sądowej ponad kwotę 50 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
W ocenie Sądu zaskarżone sprzeciwem postanowienie referendarza sądowego WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2016 r. jest prawidłowe.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, złożenie przez stronę kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych nie obliguje Sądu do dokonania ponownej oceny sytuacji materialnej wnioskującego w kontekście przesłanek z art. 246 P.p.s.a. Rolą Sądu jest w takim przypadku zbadanie, czy strona powołała nowe okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę dotychczasowego stanowiska Sądu (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt II FZ 957/14, LEX nr 1492988).
W złożonym ponownie wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący nie podał nowych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby zmianę stanowiska co do jego sytuacji materialnej. Wskazane w ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy okoliczności są tożsame z okolicznościami podanymi wcześniej. Wnioskodawca i tym razem nie wykazał wysokości dochodów uzyskiwanych we wspólnym gospodarstwie domowym i nie oświadczył o posiadanym w tym gospodarstwie majątku. Zmiana zakresu żądania nie stanowi w tej sytuacji podstawy do ponownej merytorycznej oceny wniosku. Stąd, prawidłowo referendarz sądowy umorzył postępowanie wszczęte z wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 260 w zw. z art. 249 a, art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.