Uzasadnienie
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie L. Z. uczynił pismo Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] października 2009 r. nr [...], które stanowiło odpowiedź organu na wnioski skarżącego dotyczące ponownego ustalenia podstawy wymiaru emerytury wojskowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Artykuł 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowi, iż prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Z kolei art. 2 tej ustawy ustala właściwość w zakresie rozstrzygania spraw sądowoadministracyjnych, wskazując, że do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne.
Oznacza to, że w pierwszej kolejności Sąd obowiązany jest zbadać, czy zaskarżony akt podlega jego kontroli. Dokonując zaś tego rodzaju ustalenia nie można poprzestać na zbadaniu, czy mieści się on w katalogu aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 powołanej ustawy, lecz należy również uwzględnić regulacje szczególne, na mocy których kognicja sądowoadministracyjna została w ogóle wyłączona, albowiem to nie prawna forma działania organu administracji publicznej determinuje właściwość sądu administracyjnego, lecz przedmiot sprawy administracyjnej, załatwianej w jednej z takich form.
Przedmiotem zaskarżenia w rozpatrywanej sprawie jest pismo Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] października 2009 r. nr [...]. Pismem tym poinformowano skarżącego o braku podstaw prawnych do uwzględnienia jego wniosków dotyczących ponownego ustalenia podstawy wymiaru emerytury wojskowej.
Prawo do świadczeń z tytułu zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych uregulowane zostało w Dziale IV ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 8, poz. 66 z późn. zm.). Zgodnie z art. 31 ust. 1 tej ustawy, prawo do świadczeń emerytalnych i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny. Stosownie zaś do ust. 4 tego przepisu, od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. W myśl natomiast art. 32 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej albo z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w tej sprawie zostaną przedstawione istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne albo ujawnione nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, a mające wpływ na prawo do świadczeń albo ich wysokość.
Decyzje ostateczne, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu, mogą być z urzędu przez wojskowy organ emerytalny zmienione, uchylone lub unieważnione, na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.
Z kolei z przepisów Kodeksu postępowania cywilnego wynika, iż sprawy dotyczące emerytur i rent, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych należą do kategorii spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 476 § 2 pkt 2 kpc), zaś przez organy rentowe rozumie się m. in. wojskowe organy emerytalne (art. 476 § 4 pkt 3 kpc). W myśl natomiast art. 461 § 2¹ kpc, w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w których wniesiono odwołanie od decyzji wojskowego organu emerytalnego (czyli Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego) właściwy jest sąd, w którego okręgu ma siedzibę ten organ.
Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić zatem należy, iż skarga L. Z. jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu, bowiem przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.