Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012 r. działając na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 K.p.a. i art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. nr 122, poz. 593 ze zm.), na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] o odmowie przyznania A.M. dodatku mieszkaniowego.
Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wnioskiem z dnia 17 września 2012 r. A.M. wystąpiła o przyznanie dodatku mieszkaniowego dotyczącego lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w W. przy ul. [...].
Prezydent [...], rozpoznając powyższy wniosek, decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] odmówił A.M. przyznania dodatku mieszkaniowego.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż powierzchnia użytkowa lokalu, zajmowana przez wnioskodawczynię wynosi 59,20 m2 i o więcej niż 30% przekracza normatywną powierzchnię przypadającą na 3 członków gospodarstwa domowego, tj. 58,50 m2 (norma wynosi 45,00 m2). Powierzchnia pokoi i kuchni wynosi: 76,35% powierzchni użytkowej lokalu czyli przekracza 60%. W tych warunkach, stosownie do art. 5 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek nie przysługuje.
W odwołaniu od powyższej decyzji A.M. podniosła, że jest w trudnej sytuacji majątkowej, mieszkanie jest zadłużone, a syn jest bezrobotny po wypadku.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012 r. działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...].
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, która uzależnia przyznanie dodatku mieszkaniowego od kryterium podmiotowego (art. 2), kryterium dochodowego (art.
- 3) oraz od powierzchni lokalu zajmowanego przez osobę uprawnioną (art. 5).
Organ zaznaczył też, że decyzje w sprawach o dodatek mieszkaniowy nie są wydawane w ramach uznania administracyjnego, a brak spełnienia jednej tylko z przesłanek uprawniających do przyznania dodatku mieszkaniowego powoduje odmowę przyznania wnioskowanego świadczenia.
Stosownie natomiast do art. 5 ust. 5 powołanej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza powierzchni normatywnej o więcej niż 50 % pod warunkiem, że udział pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%, a obie te przesłanki musza być spełnione łącznie.
Organ podkreślił, iż z materiału dowodowego wynika, że wnioskodawczyni zajmuje wraz z synem i wnuczkiem lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 59,20 m2, co oznacza, że lokal ten o więcej niż 30% przekracza normatywną powierzchnie przypadającą na 3 członków rodziny tj. 45 m2.
Organ zaznaczył jednocześnie, iż dopuszcza się przekroczenie powierzchni lokalu o 50 % od normatywnej tj. pod warunkiem, że udział pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. W stanie faktycznym niniejszej sprawy powierzchnia pokoi i kuchni wynosi natomiast 45,20 m2 to jest 76,35% powierzchni użytkowej lokalu, czyli przekracza 60%.
Organ I instancji prawidłowo zatem uznał, że A.M. nie przysługuje dodatek mieszkaniowy z uwagi na fakt przekroczenia maksymalnej powierzchni normatywnej obliczonej zgodnie z treścią art. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Dokonane przez organ I instancji wyliczenie powierzchni normatywnej jest zgodne z prawem, co skutkować musiało odmową przyznania dodatku mieszkaniowego.
W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2012 r.
W uzasadnieniu skargi podniosła, że jej trudna sytuacja majątkowa i osobista uzasadnia przyznanie dodatku mieszkaniowego. Wyjaśniła, że razem z synem i wnuczkiem są zmuszeni przeżyć za 1670 zł miesięcznie. Z tej kwoty około 552 zł muszą przeznaczać na same opłaty za mieszkanie. Syn jest aktualnie pozbawiony możliwości pracy, ponieważ uległ poważnemu wypadkowi. Skarżąca stwierdziła, że nie jest w stanie ponosić wszelkich kosztów samodzielnie. Podniosła też, że mieszkanie już jest zadłużone.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.
Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga A. M. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] września 2012 r. nie naruszają prawa.
Zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych określa ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 z późn. zm.). Na gruncie przepisów tej ustawy dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem mającym na celu udzielenie wsparcia poprzez dofinansowanie do wydatków mieszkaniowych ponoszonych w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, jednak przyznanie tego dodatku zostało uzależnione przez ustawodawcę od spełnienia określonych warunków, które dotyczą – po pierwsze – kryterium osobowego powiązanego z tytułem prawnym do zajmowanego lokalu mieszkalnego (art. 2), po drugie – miesięcznego dochodu w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa domowego (art.
- 3) oraz – po trzecie – powierzchni lokalu (art. 5).
Jak słusznie podkreślił organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, prawo do dodatku mieszkaniowego uzależnione jest od łącznego spełnienia wszystkich wymienionych w ustawie warunków, co oznacza, że niespełnienie choćby jednego z nich wyklucza przyznanie dodatku mieszkaniowego. Obowiązkiem organów rozpoznających wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego jest zatem zbadanie wszystkich przesłanek i ocena, czy zostały one spełnione, przy czym powołane wyżej przepisy nie pozwalają organom orzekającym na jakąkolwiek uznaniowość w tym zakresie.
W rozpoznawanej sprawie u podstaw odmowy uwzględnienia złożonego przez skarżącą wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego legło stwierdzenie braku spełnienia kryterium powierzchni użytkowej lokalu w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego. Jak wskazano wyżej, w tym przypadku ustawodawca ustalił górną granicę metrażu, który nie może zostać przekroczony i który określany jest jako "normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego". Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, normatywna powierzchnia użytkowa lokalu dla trzyosobowego gospodarstwa domowego, co do zasady, nie może być większa niż 45 m².
Wskazać jednocześnie należy, jak to uczyniły również organy obu instancji, że przepis art. 5 ust. 5 ustawy dopuszcza na zasadzie wyjątku przyznanie dodatku mieszkaniowego także w sytuacji, gdy wskazana wysokość normatywnej powierzchni użytkowej zostanie przekroczona, jednak nie więcej niż o 30%. Ustawodawca dopuszcza ponadto przekroczenie normatywnej powierzchni użytkowej lokalu nie więcej niż o 50%, jednak pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły w stanie faktycznym niniejszej sprawy, że lokal mieszkalny zajmowany przez skarżącą nie odpowiada ustalonym przez ustawodawcę kryteriom normatywnej powierzchni. Powierzchnia użytkowa przedmiotowego lokalu wynosi bowiem 59,20 m², co oznacza, że przekracza o 14,20 m² wskazaną przez ustawodawcę powierzchnię normatywną dla 3 osób wynoszącą 45 m². Powierzchnia użytkowa tego lokalu przekracza ponadto o więcej niż 30% dopuszczalną powierzchnię normatywną. Normatywna powierzchnia użytkowa przysługująca trzem osobom - wynosząca 45,00 m², zwiększona o 30% stanowi bowiem 58,50 m². Powierzchnia pokoi i kuchni w tym lokalu, która wynosi 45,20 m², stanowi natomiast 76,35 % powierzchni użytkowej tego lokalu, a zatem udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu przekracza dopuszczalne 60%.
W konsekwencji powyższych ustaleń, zasadnie organy obu instancji uznały, że skarżącej dodatek mieszkaniowy nie przysługuje z uwagi na przekroczenie maksymalnej powierzchni normatywnej obliczonej zgodnie z przepisem art. 5 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze podkreślić należy, iż trudna sytuacja materialna skarżącej nie mogła mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Przyznanie dodatku mieszkaniowego jest bowiem uzależnione od łącznego spełnienia wszystkich warunków określonych w ustawie, a brak zrealizowania któregokolwiek z nich powoduje, że dodatek nie może być przyznany.
Dlatego też organy nie mogą – na zasadzie słuszności – przyznawać dodatku mieszkaniowego osobom niespełniającym warunków do jego uzyskania, nawet w przypadku, gdy znajdują się one w wyjątkowo trudnej sytuacji materialnej.
W tych okolicznościach nie można więc stwierdzić, aby do wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji doszło z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.