Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 26 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 228/22

Uzasadnienie

Postępowanie w sprawie zainicjowała skarga z dnia 15 stycznia 2021 r. wywiedziona przez S. G. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych w zakresie wizerunku i głosu przez B. F., polegające na stosowaniu monitoringu wizyjnego bez podstawy prawnej oraz nieudostępnieniu Skarżącej kopii jej danych osobowych w postaci nagrań z monitoringu wizyjnego.

W toku postępowania przeprowadzonego w niniejszej sprawie Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej jako: Prezes UODO) ustalił następujący stan faktyczny:

1. 1) Skarżona zainstalowała na terenie swojej posesji system monitoringu wizyjnego. Zasięg kamer monitoringu wykracza poza nieruchomość Skarżonej obejmując ulicę oraz fragment posesji znajdującej się naprzeciwko jej domu. System monitoringu nie obejmuje zasięgiem posesji Skarżącej (dowód: wyjaśnienia Skarżonej z dnia [...] kwietnia 2021 r., wydruki obrazu z kamer - w aktach sprawy).
2. 2) Monitoring wizyjny został zainstalowany przez Skarżoną w celu zapewnienia bezpieczeństwa jej i członkom jej rodziny, jak również w związku z zaśmiecaniem posesji Skarżonej oraz zaczepkami ze strony Skarżącej (dowód: wyjaśnienia Skarżonej z dnia [...] kwietnia 2021 r.).
3. 3) Obraz rejestrowany przez kamery jest automatycznie usuwany po trzech dniach (dowód: wyjaśnienia Skarżonej z dnia [...] kwietnia 2021 r.).
4. 4) Nagrania, które zarejestrowały cyt.: "podejrzane czyny ze strony rodziny Pani G." przechowywane są na zabezpieczonym hasłem laptopie, a następnie udostępniane są w sądzie, prokuraturze i policji, w związku z prowadzonymi postępowaniami sądowymi, w tym postępowaniem cywilnym w sprawie o zniesławienie i nękanie Skarżonej (dowód: wyjaśnienia Skarżonej z dnia [...] kwietnia 2021 r.).
5. 5) Skarżona spełniła względem Skarżącej obowiązek informacyjny (dowód: wyjaśnienia Skarżonej z dnia [...] kwietnia 2021 r., wydruk ukazujący tabliczkę informacyjną na posesji Skarżonej, pismo Skarżącej z dnia [...] stycznia 2021 r. - w aktach sprawy).
6. 6) W dniu 8 grudnia 2020 r. Skarżąca wysłała do Skarżonej pismo, w którym zażądała udostępnienia kopii jej danych osobowych w postaci nagrań z monitoringu wizyjnego. Ww. korespondencja nie została odebrana przez Skarżoną (dowód: pismo Skarżącej z dnia [...] stycznia 2021 r., potwierdzenie nadania przesyłki z dnia 8 grudnia 2020 r., zdjęcie zwrotu korespondencji z dnia 8 grudnia 2020 r. - w aktach sprawy).
7. 7) Dnia 28 grudnia 2020 r. Skarżąca skierowała do Skarżonej ponowne żądanie w ww. zakresie. Ww. pismo nie zostało odebrane przez Skarżoną (dowód: pismo Skarżącej z dnia [...] stycznia 2021 r., potwierdzenie nadania przesyłki z dnia 28 grudnia 2020 r., wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej - w aktach sprawy).
8. 8) W dniu 1 lutego 2021 r. Skarżona przesłała do Skarżącej pismo wraz z płytą CD-R zawierającą nagrania z monitoringu wizyjnego, na których utrwalone zostały dane osobowe Skarżącej. Skarżona oświadczyła, że są to jedyne nagrania, jakie posiada, na których utrwalony został wizerunek Skarżącej (dowód: wyjaśnienia Skarżonej z dnia [...] kwietnia 2021 r., kopia pisma Skarżonej z dnia 28 stycznia 2021 r., zdjęcie płyty CD-R wraz z wydrukiem jej dotyczącym, potwierdzenie nadania przesyłki z dnia 1 lutego 2021 r. - w aktach sprawy).
9. 9) W odpowiedzi na kolejne złożone przez Skarżącą wnioski w tożsamym zakresie Skarżona przesłała do Skarżącej pisma z płytami CD-R zawierającymi kopie jej danych osobowych w dniach: [...] maja 2021 r., [...] czerwca 2021 r., [...] czerwca 2021 r., [...] lipca 2021 r., [...] lipca 2021 r., [...] sierpnia 2021 r. (dowód: kopia pism Skarżonej do Skarżącej wraz z potwierdzeniami nadania przesyłek poleconych z dnia [...] maja 2021 r., [...] czerwca 2021 r., [...] czerwca 2021 r., [...] lipca 2021 r., [...] lipca 2021 r., [...] sierpnia 2021 r. - w aktach sprawy).
10. 10) Przed Prezesem UODO w roku poprzednim toczyło się tożsame postępowanie, w którym organ wydał decyzję administracyjną z dnia [...] listopada 2020 r., sygn. [...], w której nakazał Skarżonej wypełnić względem Skarżącej obowiązek informacyjny wynikający z art. 13 ust. 1 lit. c, d, e oraz art. 13 ust. 2 lit. a, b, d rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), zwanego dalej: rozporządzeniem 2016/679, oraz odmówił uwzględnienia wniosku Skarżącej w zakresie przetwarzania jej danych osobowych bez podstawy prawnej i nieudostępnienia kopii jej danych osobowych. Decyzja jest prawomocna i ostateczna.

W oparciu o powyższe ustalenia Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. odmówił uwzględnienia wniosku w zakresie nieudostępnienia przez Panią B. F., kopii danych osobowych Pani S. G. w postaci nagrań z monitoringu wizyjnego (pkt 1 decyzji) i umorzył postępowanie w pozostałym zakresie (pkt 2 decyzji).

W uzasadnieniu organ podkreślił, że sprawa, której dotyczy niniejsza skarga jest w części tożsama ze sprawą rozstrzygniętą przywołaną w ustaleniach decyzją administracyjną Prezesa UODO z dnia [...] listopada 2020 r., sygn. [...]. Obie sprawy dotyczą tej samej osoby skarżonej, tj. Pani B. F., oraz w części tego samego przedmiotu, tj. przetwarzania danych osobowych Skarżącej przez Skarżoną poprzez stosowanie monitoringu wizyjnego oraz udostępnienia kopii danych osobowych. W ww. decyzji organ ocenił proces przetwarzania danych osobowych Skarżącej, nakazując Skarżonej wypełnić względem Skarżącej obowiązek informacyjny wynikający z art. 13 ust. 1 lit. c, d, e oraz art. 13 ust. 2 lit. a, b, d rozporządzenia 2016/679 oraz odmawiając uwzględnienia wniosku Skarżącej w zakresie przetwarzania jej danych osobowych bez podstawy prawnej i nieudostępnienia kopii jej danych osobowych. Podkreślono, że przeprowadzone w sprawie o sygn. [...] postępowanie dowodowe wykazało, iż przetwarzanie danych osobowych Skarżącej odbywa się w oparciu o stosowną podstawę prawną, tj. art. 6 ust. 1 lit. f rozporządzenia 2016/679, a zapewnienie bezpieczeństwa osób i mienia w obszarze objętym monitoringiem jest prawnie usprawiedliwionym celem Skarżonej.

Wskazano, że skarga z dnia [...] stycznia 2021 r. inicjująca postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, dotyczy tego samego stanu prawnego, w którym została wydana decyzja z dnia [...] listopada 2020 r., a stan faktyczny sprawy w zakresie przetwarzania danych osobowych Skarżącej poprzez stosowanie monitoringu wizyjnego nie uległ zmianie. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, iż wniosek Skarżącej z dnia [...] stycznia 2021 r. stanowi wniosek o wydanie decyzji tożsamej z prawomocną i ostateczną decyzją organu z dnia [...] listopada 2020 r. w zakresie dotyczącym przetwarzania danych osobowych Skarżącej poprzez stosowanie monitoringu wizyjnego.

Dalej organ podkreślił, że decydujące znaczenie z punktu widzenia rozstrzygnięcia skargi Skarżącej na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez Skarżoną ma fakt, że w sprawie zbadania legalności tego procesu istnieje stan rzeczy osądzonej (res iudicata), o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej: Kpa. Na gruncie tego przepisu, który stoi na straży trwałości decyzji ostatecznych, organ administracyjny stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy rozstrzygniętej poprzednio decyzją ostateczną. Istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji administracyjnej rozstrzygającej merytorycznie określoną sprawę stanowi oczywistą przeszkodę dla wydania decyzji w tożsamej sprawie.

Zatem uzyskanie cechy ostateczności przez decyzję powoduje niemożność ponownego orzekania w tej sprawie bez usunięcia z obrotu prawnego tej decyzji. Stanowisko to potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, według którego, dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe (wyrok z dnia 19 czerwca 2000 r.. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Katowicach, sygn. akt I SA/Ka 2247/98, LEX nr 44391). Organ podkreślił, że istnienie w obrocie prawnym decyzji administracyjnej rozstrzygającej merytorycznie określoną sprawę, stanowi oczywistą przeszkodę dla wydania decyzji w tożsamej sprawie.

Zatem tożsamość niniejszej sprawy oraz sprawy zakończonej merytoryczną decyzją Prezesa UODO z dnia [...] listopada 2020 r. w sprawie skargi Skarżącej na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez Skarżoną, polegające na stosowaniu monitoringu wizyjnego bez podstawy prawnej, powinno skutkować umorzeniem postępowania administracyjnego we wskazanym zakresie.

Wyjaśniono, że w doktrynie podnosi się, że istnienie ostatecznej decyzji wydanej w sprawie stanowi przesłankę umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego wówczas, gdy strona wnosi o wydanie decyzji tożsamej z decyzją uprzednią. Jeżeli zaś pomimo to została wydana kolejna decyzja, to staje się konieczne stwierdzenie jej nieważności (por. Przybysz Piotr, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2007 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, wydanie IV, ss. 464). Wskazuje się również, iż "tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Przedmiotem postępowania będą interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów. Charakter i zakres praw nabytych z decyzji (brak ich nabycia) lub ustanowionych nią obowiązków stanowi o tożsamości załatwienia sprawy" (J. Borkowski [w:] Adamiak/Borkowski, KPA. Komentarz, 7 wyd. Warszawa 2005, str. 740).

W odniesieniu zaś do skargi w zakresie nieudostępnienia Skarżącej kopii jej danych osobowych przetwarzanych przez Skarżoną organ podkreślił, że decydujące znaczenie ma okoliczność, iż pomimo, że kwestia ta podlegała ocenie przez organ w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą [...], stan faktyczny sprawy w tym zakresie uległ zmianie. Skarżąca bowiem w dniu [...] i [...] grudnia 2020 r. na podstawie art. 15 ust. 3 rozporządzenia 2016/679 skierowała do Skarżonej wniosek o udostępnienie kopii jej danych osobowych w postaci nagrań z monitoringu wizyjnego. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wykazał jednak, że w/w korespondencja nie została odebrana przez Skarżoną, co potwierdziła Skarżąca załączając do akt niniejszej sprawy wydruki ze strony internetowej www.emonitoring.poczta-polska.pl. Skarżona nie odebrała żadnego z obu skierowanych do niej pism, w związku z czym nie miała wiedzy o wniesionym żądaniu w zakresie dostarczenia kopii danych a zatem, w ocenie organu nie można było obiektywnie oczekiwać od niej, że to żądanie spełni.

Organ wyjaśnił też, iż w przypadku doręczeń między osobami fizycznymi nie można uznać na podstawie art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej jako: Kpa, że doszło do tzw. "fikcji doręczenia", polegającej na uznaniu doręczenia za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 44 § 1 Kpa, zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Podkreślono także, że Skarżona w dniu [...] lutego 2021 r. skierowała do Skarżącej pismo, do którego załączyła płytę CD-R zawierającą nagrania z monitoringu wizyjnego, na których utrwalone zostały dane osobowe Skarżącej. Skarżona oświadczyła, że są to jedyne nagrania, jakie posiada, na których utrwalony został wizerunek Skarżącej.

Wobec powyższego, w ocenie Prezesa UODO, nie ma podstaw do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zarzucane nieprawidłowości miały miejsce. Poczynione w sprawie ustalenia faktyczne oraz prawne, wykazały że przetwarzanie danych osobowych Skarżącej przez Skarżoną odbywa się zgodnie z przepisami rozporządzenia 2016/679.

Skargę do tut. Sądu od powyższej decyzji wywiodła S. G. zarzucając organowi:

1. 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. 1) art. 13 ust. 1 lit c,d,e, oraz art. 13 ust. 2 lit. a, b, d rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych (Dz. Urz. UE. L 119 z 4 maja 2016 r. str. 1 oraz Dz. Urz. L 127 z 23 maja 2018 r., str.
3. 2) - poprzez odmowę zastosowania tych przepisów z uwagi na to, iż zdaniem Prezesa UODO sprawa ta została już prawomocnie rozstrzygnięta na mocy decyzji [...] z dnia [...] listopada 2020 r.
4. 2. Naruszenie przepisów prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
5. 1) art. 7 k.p.a. polegające na zaniechaniu przez UODO podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego (w tym i precyzyjnego ustalenia wszystkich okoliczności związanych ze sprawą) oraz brak załatwienia sprawy zgodnie z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli;
6. 2) art. 7a k.p.a. polegające na braku rozstrzygnięcia przez Prezesa UODO interesu strony skarżącej się w kwestii zapewnienia bezpieczeństwa związanego z ochroną danych osobowych, co było działaniem na szkodę strony;
7. 3) art. 7b k.p.a. polegające na braku należytego współdziałania Prezesa UODO w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, poprzez brak zlecenia kontroli administratora danych osobowych (B. F.) związanej z nieprzestrzeganiem przez te osobę obowiązującego w tym zakresie prawa;
8. 4) art. 8 k.p.a. polegające na braku zaufania i bezstronności skarżącej się do Prezesa UODO, na skutek stawiania przez ten organ w pozycji uprzywilejowanej, który wykorzystuje w sprawie swoją uprzywilejowaną pozycję;
9. 5) art. 11 k.p.a. polegające na braku dostatecznego wyjaśnienia przez Prezesa UODO wszystkich przesłanek, którymi organ kierował się podczas wyjaśniania sprawy, jak chociażby faktu dalszego bezprawnego gromadzenia danych osobowych skarżącej przez skarżoną;
10. 6) art. 12 k.p.a. polegające na małej wnikliwości Prezesa UODO w prowadzoną sprawę i bezzasadne przyjęcie, że sprawa ta została już wcześniej rozstrzygnięta - podczas gdy skarżona dalej narusza obowiązujące prawo w tym zakresie i dalej inwigiluje skarżącą wbrew jej woli;
11. 7) art. 77 k.p.a. polegające na zaniechaniu obowiązku wyczerpującego zebrania przez Prezesa UODO materiału dowodowego, jak również bezpodstawnego przyjęcie za wiarygodne wyłącznie wyjaśnień składanych przez skarżoną bez sprawdzenia tych faktów np. w toku kontroli lub w inny sposób,
12. 8) art. 80 k.p.a. polegające na braku oceny przez Prezesa UODO całokształtu zebranego materiału dowodowego i jak się wydaję przeprowadzenie tendencyjnej i spłyconej oceny tego materiału, co doprowadziło do wydania dla strony skarżącej się krzywdzącej decyzji;
13. 9) art. 105 § 1 k.p.a. polegającym na błędnej ocenie Prezesa UODO zebranego w sprawie materiału dowodowego i rażące naruszenie obowiązujących przepisów poprzez błędne uznanie, że decyzja w tej sprawie została już wydana i że z tego powodu jej ponowne rozstrzyganie jest zbyteczne, a nawet sprzeczne z prawem.

W oparciu o powyższe wniosła na zasadzie art. 138 §1 pkt. 2 i § 2 k.p.a. o:

1. 1. Uwzględnienie odwołania i uchylenie w całości decyzji Prezesa UODO z dnia z dnia [...] listopada 2021 r. znak: [...]
2. 2. Zobowiązanie Prezesa UODO do wydania nowej zgodnej z prawem decyzji w tej sprawie, która uwzględni stan faktyczny na dzień jej rozstrzygania.

W uzasadnieniu strona podkreśliła, że od wydania wcześniejszej decyzji znak: [...] z dnia [...] listopada 2020 r. upłynęło ponad rok czasu. Przez ten czas skarżona B. F. cały czas monitoruje bezprawnie co dzieje się na terenie posesji użytkowanej przez skarżącą i cały czas utrwala bezprawnie jej dane osobowe, czego nie zauważa zupełnie Prezes UODO i bezpodstawnie uznaje jakoby przez ten czas dane te nie były przez skarżoną gromadzone - co jest oczywistą nieprawdą, gdyż skarżona dalej bezprawnie inwigiluje skarżącą i inne osoby przebywające na posesji skarżącej. Podkreśliła też, że mimo wydanej prawomocnej decyzji znak: [...] z dnia [...] listopada 2020 r. skarżona nie wypełnia jej postanowień, a wręcz przeciwnie działa w ramach (recydywy prawnej) i dalej gromadzi w sposób bezprawny dane osobowe skarżącej. W takiej sytuacji, według skarżącej Prezes UODO jest zobowiązany do zaostrzenia karnych środków administracyjnych, a nie niejako w nagrodę umarzać toczące się postępowanie twierdząc przy tym bezprawnie, że sprawa dotyczy tych samych czynów.

Podniesiono także, że jest oczywistą oczywistością, że skarżona mimo wydanej decyzji w dalszym ciągu gromadzi dane osobowe skarżącej i co oczywiste powinna ponieść zaostrzoną karę z tego powodu a nie otrzymać niejako "ułaskawienie" za jej niedozwolone czyny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Przed rozprawą w czerwcu b.r. skarżąca dosłała do tut. Sądu nośniki elektroniczne zawierające zdjęcia z rzeczonego monitoringu wnosząc o dopuszczenie ich jako dowodu potwierdzającego fakt iż "strona przeciwna wykorzystuje zainstalowany na terenie swojej posesji monitoring w sposób niezgodny z obowiązującym prawem".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu w zakresie objętym punktem 2 skarżonej decyzji sprowadzała się do oceny tego, czy skarżąca wykazała, iż stan faktyczny będący przedmiotem oceny organu przy wydawaniu decyzji z dnia [...] listopada 2020 r. uległ zmianie przed wydaniem skarżonego rozstrzygnięcia.

Powyższe ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, gdyż jak słusznie zauważył organ, tożsamość obecnego stanu faktycznego ze stanem faktycznym leżącym u podstaw wydania decyzji z dnia [...] listopada 2020 r. – uniemożliwiałaby ponowne merytoryczne rozpoznawanie takiej samej sprawy. Taka tożsamość stron i stanu faktycznego powoduje istnienie stanu powagi rzeczy osądzonej. To zaś oznacza, że ponowne merytoryczne rozpoznawanie tej samej sprawy nie jest dopuszczalne, a ewentualne ponowne działanie organu narażałoby go na zarzut nieważności.

Przenosząc powyższe uwagi na materię niniejszej sprawy podkreślić należało, iż skarżąca nie wykazała tego, aby stan faktyczny objęty skargą z dnia 15 stycznia 2021 r. był odmienny od stanu faktycznego badanego przez organ przy okazji wydawania decyzji z dnia [...] listopada 2020 r. Skarżąca nadal podnosiła jedynie takie same jak we wcześniejszym postępowaniu twierdzenia, że skarżona bezprawnie przetwarza jej dane osobowe w postaci wizerunku.

Również ustalenia prowadzone przez organ nie doprowadziły do odmiennych wniosków (by stan faktyczny objęty niniejszą skargą uległ zmianie w odniesieniu do wcześniejszego).

W świetle powyższego organ nie mógł ponownie rozpoznawać sprawy, która została już rozstrzygnięta wcześniejszą ostateczną decyzją. Jeśli zaś skarżąca nie zgadzała się z wnioskami wcześniejszej decyzji z 2020 r. to winna w stosownym trybie zaskarżyć ją – czego jednak nie uczyniła. Zaniechanie to nie uprawnia jednak strony do tego, by ponownie domagać się od organu rozstrzygania tej samej sprawy. Przepisy prawa nie zezwalają bowiem na takie działanie.

Dodatkowo należało wyjaśnić, iż tut. Sąd nie mógł przeprowadzić dowodów wnioskowanych przez skarżącą pismem procesowym z dnia 14 lipca 2022 r. W myśl treści art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) Sąd może przeprowadzać dowody uzupełniające wyłącznie z dokumentów, a nie ze zdjęć.

Nadto, Sąd bada poprawność skarżonej decyzji, w odniesieniu do stanu faktycznego ustalonego i udowodnionego na dzień jej wydania. Jeśli zaś organ nie otrzymał od strony omawianych dowodów przed wydaniem skarżonej decyzji, to logicznym jest, że fakt ich obecnego zgłoszenia przez skarżącą nie może to rzutować poprawność wcześniejszego rozstrzygnięcia.

Tutejszy Sąd nie dopatrzył się również uchybień organu przy wydawaniu decyzji opisanej w jej punkcie 1. Zgodzić należało się z Prezesem UODO, iż w sytuacji gdy skierowane do skarżonej żądania skarżącej, sformułowane w pismach z dnia [...] i [...] grudnia 2020 r. (a dotyczące udostępnienia kopii nagrań z monitoringu) nie dotarły skutecznie do skarżonej, brak jest możliwości skutecznego zarzucania administratorowi danych osobowych, iż nie zrealizował przedmiotowego żądania o istnieniu którego nie wiedział. Stąd organ nie miał podstaw faktycznych do tego, aby zobowiązywać skarżoną do udostępnienia spornych nagrań - a zwłaszcza w sytuacji, gdy kopie owych nagrań zostały jednak udostępnione skarżącej.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.