Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2295/14

Uzasadnienie

Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. odmówił zakwalifikowania wniosku J. K. z dnia [...] czerwca 2012 r. o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu miasta.

W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawca nie spełnia kryteriów przewidzianych uchwałą nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (dalej: uchwała Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r.).

Podano, że sprawa J. K. była kilkakrotnie rozpatrywana przez Zarząd Dzielnicy [...] po zaopiniowaniu przez Komisję Mieszkaniową. Zainteresowany od 1996 r. mieszka i jest zameldowany w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., który został wynajęty w ramach pomocy mieszkaniowej na zasadzie określanej - w ówczesnym Urzędzie Dzielnicy [...] - "najmem okazjonalnym". Lokal ten składa się z dwóch pokoi i kuchni o powierzchni użytkowej 47,48 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 39,09 m2. Umowa w sprawie najmu lokalu została zawarta na czas oznaczony i była kilkakrotnie przedłużana na tej samej zasadzie, jednak z zastrzeżeniem, że z powodu przejęcia nieruchomości przez spadkobierców byłych właścicieli, lokal należy opróżnić po wypowiedzeniu umowy. Umowy w sprawie najmu ww. lokalu - za czynsz odmienny od czynszu regulowanego przez organy gminy - były zabezpieczane aktami notarialnymi, na podstawie których skarżący poddawał się dobrowolnej egzekucji w trybie art. 777 § 4 k.p.c., odnośnie obowiązku opróżnienia lokalu i jego zwrotu w wyznaczonym terminie.

W związku z przejęciem własności budynku przy ul. [...] przez osoby fizyczne w dniu [...] stycznia 2004 r., Zarząd Budynków Komunalnych [...] wypowiedział J. K. najem lokalu z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia i wezwał go do opróżnienia mieszkania najpóźniej do dnia [...] kwietnia 2004 r. Jednakże wymieniony nie opróżnił lokalu i mieszka w nim do dnia dzisiejszego, zaś tytuł egzekucyjny do opróżnienia ww. lokalu nie został zrealizowany.

W okresie zamieszkiwania w ww. lokalu, skarżący był właścicielem mieszkania położonego przy ul. [...] w W. o powierzchni użytkowej 37,5 m2, które otrzymał w spadku, a zgodnie z przedłożonym aktem notarialnym mieszkanie to zostało zbyte przez niego w 2001 r. na pokrycie zobowiązań komorniczych oraz na remont mieszkania przy ul. [...].

Na marginesie dodano, że obowiązujące obecnie przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, w zakresie najmu okazjonalnego zdjęły ze strony wynajmującej obowiązek zabezpieczenia lokalu osobie, która jest eksmitowana po zakończeniu najmu okazjonalnego. Oznacza to, że obowiązek zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych w przypadku konieczności opróżnienia lokalu zajmowanego na podstawie najmu okazjonalnego, po jego opróżnieniu spoczywa całkowicie na osobie zajmującej powyższy lokal.

Ponadto wskazano, że na dzień [...] lipca 2012 r. kwota zaległości czynszowych w stosunku do ww. lokalu wynosiła [...] zł.

Po przekazaniu budynku przez ZGN prywatnym właścicielom, J. K. wznowił starania o najem lokalu komunalnego i składał w tej sprawie kolejne wnioski. Żaden z wniosków składanych w latach 2004 - 2010 nie uzyskał jednak pozytywnej opinii Komisji Mieszkaniowej i nie został zakwalifikowany do najmu lokalu komunalnego na czas nieoznaczony, jak również do najmu lokalu socjalnego na czas określony.

Następnie, J. K. złożył do sądu pozew o zobowiązanie gminy do przyznania mu lokalu socjalnego. Wyrokiem z dnia [...] czerwca 2010 r. o sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla [...] oddalił powództwo, podkreślając w uzasadnieniu, że domagania się przyznania lokalu socjalnego w przedmiotowej sprawie nie sposób pogodzić z zasadami słuszności (współżycia społecznego). Sąd stwierdził, że wymieniony nie spełnia żadnej z przesłanek uprawniających do otrzymania lokalu socjalnego, a z jego zeznań wynika, że wprawdzie od 2000 r. nie pracuje w sposób legalny (odprowadzając podatki, składki ubezpieczeniowe), lecz od siedmiu lat (wcześniej przez trzy lata także pracował dorywczo) świadczy pracę, za którą otrzymuje ekwiwalent pieniężny w wysokości 1.200 zł miesięcznie w postaci opłacania obciążających go rachunków oraz dodatkowo sum pieniężnych i żywności.

W ocenie Sądu to, że J. K., mimo iż ewidentnie świadczy pracę zarobkową, od 10 lat nie zatrudnił się legalnie, stanowi jego przemyślany wybór. Tzw. "praca na czarno" (niewykazywanie uzyskiwania dochodów), po pierwsze pozwala mu otrzymywać pomoc z ośrodka pomocy społecznej w wysokości 350 zł miesięcznie, a po drugie umożliwia mu uniknięcie skutecznej egzekucji komorniczej.

Następnie Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia [...] listopada 2010 r. oddalił apelację J. K. od ww. wyroku. W uzasadnieniu wyroku Sąd Okręgowy wskazał, iż nie budzi wątpliwości, że nawet gdyby powód spełniał przesłanki wynikające z art. 14 ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów (...) do otrzymania lokalu socjalnego, jego żądanie przyznania mu takiego lokalu rażąco narusza zasady współżycia społecznego i z mocy art. 5 k.c. powinno być oddalone.

W następstwie powyższego J. K. podjął szereg interwencji u radnych Dzielnicy i Miasta, jak też u osób i instytucji niezależnych od Urzędu Dzielnicy [...]. W korespondencji podnosił zarzut dyskryminowania go z uwagi na orientację seksualną, co faktycznie nigdy nie miało miejsca. Odnosząc się do tych zarzutów członkowie Zarządu Dzielnicy [...] wielokrotnie wskazywali, że zagadnienie to nigdy nie było brane pod uwagę przy analizie kolejnych wniosków ze względu na fakt, że kwestie te - ze względu na konstytucyjnie zagwarantowane prawa obywatelskie - nie są ujmowane w zasadach i kryteriach udzielania pomocy mieszkaniowej zawartych w przepisach prawa miejscowego [...].

Dalej organ wskazał, iż zgodnie z zaświadczeniami lekarskimi znajdującymi się w aktach sprawy, J. K. choruje na zwyrodnienie [...], do dnia [...] października 2012 r. miał orzeczony lekki stopień niepełnosprawności. Zgodnie z zaświadczeniem z Poradni profilaktyczno- rehabilitacyjnej [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., od lutego 2011 r. jest pacjentem tej placówki, uczestniczy w terapii indywidualnej i jest pod opieką lekarza [...]. Ponadto, według zaświadczenia lekarskiego wydanego przez specjalistę chirurgii ogólnej z dnia [...] października 2011 r. "chory w trakcie leczenia chirurgicznego, w chwili obecnej istnieją przeciwwskazania do pracy zawodowej".

Z kolei według zaświadczenia lekarskiego wydanego przez lekarza medycyny sportowej i rehabilitacji z dnia [...] lutego 2012 r. u wyżej wymienionego rozpoznano: "[...] niezdolny do pracy od dnia [...] lutego 2012 r. do dnia [...] czerwca 2012 r.".

Stosownie do obowiązującej procedury wniosek zainteresowanego z czerwca 2012 r. został przedłożony do zaopiniowania Komisji Mieszkaniowej, która w dniu [...] lipca 2012 r. wydała negatywną opinię.

W październiku 2012 r. zainteresowany dołączył do akt sprawy zaświadczenie o kontynuowaniu leczenia w Poradni profilaktyczno-rehabilitacyjnej [...]. W ww. zaświadczeniu znajduje się informacja o rozpoznaniu u niego zaburzeń [...] i pozostawaniu pod opieką lekarza [...], a także, że aktualna sytuacja socjalna pacjenta podtrzymuje objawy choroby.

Komisja Mieszkaniowa w dniu [...] października 2012 r. ponownie zaopiniowała wniosek negatywnie.

Następnie w dniu [...] listopada 2012 r. zainteresowany dołączył do akt sprawy zaświadczenie z ponowną prośbą o uzupełnienie akt i przedstawienie nowej dokumentacji Komisji Mieszkaniowej. Według zaświadczenia Instytutu [...] w [...] z dnia [...] października 2012 r., zainteresowany w dniu wydania zaświadczenia został przyjęty do szpitala psychiatrycznego w celu przeprowadzenia diagnostyki i wdrożenia leczenia. Według wywiadu lekarskiego pojawienie się objawów depresyjnych wiązać można z trudną sytuacją życiową, w jakiej znalazł się pacjent, kilkuletnią walką o pozostanie w mieszkaniu, które obecnie zajmuje, nękaniem i prześladowaniem przez właściciela budynku w związku z odmiennym stylem bycia i charakterem pracy.

W związku z powyższym, sprawa została ponownie zaopiniowana przez Komisję Mieszkaniową, która w dniu [...] listopada 2012 r. wydała opinię pozytywną.

Oceniając występowanie przesłanek uzasadniających udzielenie wnioskodawcy pomocy mieszkaniowej organ stwierdził, iż kierując się ustaleniami wynikającymi z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. o sygn. akt [...] uzasadnione jest stanowisko, że w sprawie ma zastosowanie § 6 ust. 1 pkt 3 uchwały Rady [...] z dnia [...] lipca 2009 r.

Organ wskazał, powołując się na stanowisko Sądu powszechnego, iż pomimo że J. K. nie pracuje w sposób legalny, to jednak świadczy pracę zarobkową, z której nie wykazuje dochodów. Natomiast w aktualnie rozpatrywanym wniosku, jak również w poprzednich wnioskach składanych od 2004 r. wykazywał, że od 2003 r. jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, a jego dochodem są jedynie zasiłki celowe z OPS, jak i fundusze z prac dorywczych (200 - 300 zł miesięcznie). Nie wykazał przy tym żadnych dochodów z tytułu pomocy od znajomych jak i z wykonywanej działalności (poza oświadczeniem, iż w 2011 r. z tytułu działalności wykonywanej osobiście osiągnął roczny dochód w łącznej wysokości 2.135,65 zł). Powyższe stoi w sprzeczności z zeznaniami wymienionego złożonymi przed Sądem powszechnym, dotyczącymi regularnego świadczenia pracy.

Organ podniósł, iż nawet pobieżny przegląd informacji publicznie dostępnych w internecie, wskazuje, że zainteresowany w okresie 6 miesięcy przed złożeniem wniosku kontynuował działalność [...], prowadzoną również - o czym zeznał w Sądzie - w latach ubiegłych. [...] miały miejsce również w okresie, w którym zgodnie z zaświadczeniem lekarskim, był on niedolny do pracy.

Biorąc powyższe pod uwagę, uwzględniając przy tym wysokość kosztów utrzymania w [...], a także fakt, że na poczet zadłużenia wobec miasta J. K., w części okresu objętego wnioskiem o najem - nie posiadając środków - wpłacał miesięcznie kwotę wyższą niż deklarowany łączny miesięczny dochód (tj. 100 zł - zgodnie z zawartą ugodą w miesiącu grudniu 2011 r. i styczniu 2012 r.) uznać należy, iż faktyczna kwota dochodów wykazywana przez zainteresowanego nie obrazuje realnych dochodów, którymi wymieniony dysponuje.

Mając na względzie powyższe organ uznał, iż w aktualnym wniosku, jak i w latach ubiegłych, wnioskodawca nie wykazał wszystkich dochodów. Można sądzić, że utrzymuje się stan rzeczy szczegółowo opisany przez Sądy powszechne na podstawie zeznań wymienionego z czerwca 2010 r. - w zakresie występowania dysproporcji pomiędzy niskimi dochodami deklarowanymi a dochodami faktycznymi.

Organ zaznaczył również, że istniejące, wieloletnie zadłużenie lokalu, niespłacone przez osiem lat po jego przekazaniu prywatnemu właścicielowi kamienicy (również w okresie stałego zarobkowania przez J. K.), stanowi także przesłankę do odmowy zakwalifikowania wniosku na podstawie § 22 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r.

Analizując uwarunkowania zdrowotne wnioskodawcy w świetle możliwości zastosowania przepisów ww. uchwały organ wskazał, iż w zeznaniach sądowych ww. przyznał, że nie choruje na nic obłożnie, natomiast stwierdzona u niego niepełnosprawność - jak sam podkreślił - jest stopnia lekkiego i absolutnie nie powoduje niezdolności do zatrudnienia. Wynika ona z występującej u niego [...], która skutkuje zmęczeniem kręgosłupa. Tę dolegliwość - jak stwierdzono w uzasadnieniu wyroku Sądu - wnioskodawca posiada już od 20 lat i nie przeszkadza mu ona w wykonywaniu pracy. Powyższe zeznania również świadczą o wykonywaniu przez wymienionego pracy zarobkowej w ostatnich latach. Oceniając zaś stopień i rodzaj niepełnosprawności oraz biorąc pod uwagę informacje o stanie zdrowia wnioskodawcy przedstawione w ostatnim okresie (dotyczące zaburzeń [...], pozostawania pod opieką lekarza [...], hospitalizacji z powodu epizodu depresyjnego), nie można jednoznacznie ocenić, czy istnieje podstawa do zastosowania przepisu § 5 ust. 2 pkt 3 ww. uchwały.

Końcowo organ wskazał, iż wielokrotne podnoszenie przez wnioskodawcę w rozlicznych interwencjach zarzutu nieudzielenia przez [...] pomocy mieszkaniowej ze względu na orientację seksualną, nie może wpływać na ocenę jego wniosku, który podlega rozpatrzeniu jedynie w świetle obowiązujących przepisów. W przedmiotowej sprawie jedynym i podstawowym warunkiem było ustalenie, czy wymieniony spełnia kryteria uprawniające do najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu miasta, określone przepisami prawa miejscowego. Zasadniczym powodem odmowy zakwalifikowania wniosku do zawarcia umowy najmu z mieszkaniowego zasobu, jest występowanie rażącej dysproporcji pomiędzy niskimi dochodami wnioskodawcy wykazanymi przy składaniu wniosku, a jego faktycznym stanem majątkowym.

Nie sposób przy tym zignorować ustaleń i oceny Sądów powszechnych, które podniosły, że wnioskodawca nie tylko nie spełnia kryteriów do otrzymania lokalu socjalnego, lecz że żądanie przyznania mu takiego lokalu, w ustalonych okolicznościach, rażąco narusza zasady współżycia społecznego. Jakkolwiek przesłanki oceniane przez Sądy w pewnym zakresie mogą się różnić od przesłanek ocenianych przez Zarząd Dzielnicy [...], to jednak mając na względzie, że [...] jako jednostka samorządu terytorialnego realizuje zadanie zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej (przede wszystkim gospodarstw o niskich dochodach), nie można całkowicie pominąć oceny dokonanej przez Sądy w aspekcie społecznym.

Pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r. J. K. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa oraz podał, że spełnia wymagane kryteria do najmu lokalu z zasobów lokalowych miasta i w tej sytuacji nie można go nie zakwalifikować na listę osób oczekujących na najem lokalu.

Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., odmówił uwzględnienia wezwania. W uzasadnieniu podtrzymano stanowisko zaprezentowane w uchwale nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. o odmowie zakwalifikowania wniosku J. K. z dnia [...] czerwca 2012 r. o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu miasta.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., J. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały podając, iż spełnia wszystkie kryteria do zakwalifikowania jego wniosku o najem lokalu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 lutego 2014 r. o sygn. akt II SA/Wa 1337/13 stwierdził wydanie uchwały z naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu wyroku Sąd powołał się na treść § 4, § 1 pkt 25 i pkt 26 uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. i wskazał, że zawarte są w nich pozytywne przesłanki wynajmowania lokali na czas nieoznaczony osobom pozostającym w trudnych warunkach mieszkaniowych i materialnych. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie ma wskazania, bądź też niewskazania pozytywnych przesłanek, albo też wyłączeń do ich stosowania przewidzianych w § 5. W ocenie Sądu I instancji taka powinność wynika z § 22 ust. 1 uchwały. Uzasadnienie uchwały nie wskazuje, aby te kwestie były badane, a także nie wynika to z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych. Organ w swoich rozważaniach oparł się w zasadzie jedynie na ustaleniach poczynionych przez Sądy powszechne w 2010 r., natomiast z dużą dozą prawdopodobieństwa uznać należy, że stan faktyczny uległ zmianie.

Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że skarżący nie odmówił złożenia oświadczenia i dokumentów, o których mowa w § 22 ust. 1 uchwały, bowiem złożył oświadczenie w dniu [...] czerwca 2012 r. w sprawie uzyskiwanych dochodów. Na marginesie Sąd zauważył, że w decyzji o przyznaniu zasiłku okresowego od dnia [...] marca 2012 r. do dnia [...] czerwca 2012 r. - w kwocie 418 zł miesięcznie stwierdzono, że strona nie posiada własnego dochodu, zaś w decyzji z dnia [...] marca 2012 r. o przyznaniu zasiłku celowego w uzasadnieniu stwierdzono, że "zasiłek celowy przyznano w oparciu o wywiad rodzinny stwierdzający trudną sytuację materialną z powodu: bezrobocia, niepełnosprawności". Organ nie zbadał średniego miesięcznego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego, o czym mowa § 4 pkt 2 ww. uchwały, a powołał się w sposób ogólny na informacje umieszczone w internecie o prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał również, że zgodnie z § 6 pkt 3 ww. uchwały (na który to przepis powołał się organ), odmawia się zawarcia umowy najmu, jeżeli z analizy wniosku oraz sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej ustalonej między innymi w miejscu zamieszkania wnioskodawcy wynika, że występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi przy składaniu wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy lub osób ubiegających się wraz z nim o najem lokalu, a także, gdy faktyczne warunki mieszkaniowe wnioskodawcy lub osób ubiegających się z nim o najem nie potwierdzają sytuacji wykazanej we wniosku, a w ocenie zarządu dzielnicy wnioskodawca ma możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Tymczasem organ nie dokonał analizy sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej skarżącego, bowiem opierał się w głównej mierze na materiale dowodowym ze spraw toczących się przed Sądem powszechnym, bądź uczynił to w sposób pobieżny i lakoniczny.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Zarząd Dzielnicy [...], domagając się: (1) uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenia skargi; (2) ewentualnie: uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; (3) zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." w zw. z art. 1, art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 6, art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a., polegające na nie odrzuceniu skargi i rozpoznaniu sprawy, w której droga sądowa jest niedopuszczalna, w związku z czym zachodzi nieważność postępowania.

Nadto, z ostrożności procesowej, zarzucono naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez przekroczenie granic sprawy, wskutek stwierdzenia wydania uchwały Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2013 r. z naruszeniem prawa, podczas gdy przedmiotem skargi była sprawa J. K. wyodrębniona i określona w załącznikach do zaskarżonej uchwały, zaś uchwała dotyczyła także innych wniosków.

Zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:

1. a) pozbawione podstaw zarzucenie organowi niewłaściwego zastosowania przepisu § 4 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., poprzez pozbawioną podstaw ocenę, że organ nie zbadał średniego miesięcznego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego skarżącego;
2. b) pozbawione podstaw zarzucenie organowi niewłaściwego zastosowania przepisu § 5 ust. 2 pkt 3 ww. uchwały, mimo tego, iż organ w oparciu o zebrany materiał dowodowy dokonał oceny występowania przesłanek określonych w tym przepisie;
3. c) pozbawione podstaw zarzucenie organowi niewłaściwego zastosowania przepisu § 6 ust. 1 pkt 3 ww. uchwały, poprzez pozbawione podstaw zarzucenie organowi, że nie dokonał analizy sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej skarżącego;
4. d) pozbawione podstaw zarzucenie organowi niewłaściwego zastosowania przepisu § 22 ust. 2 ww. uchwały, mimo iż z uzasadnienia uchwały z dnia [...] lutego 2013 r. wynika, iż organ przesłanki wskazane w tym przepisie poddał analizie;
5. e) niezastosowanie przepisu § 22 ust. 2 pkt 1 ww. uchwały, podczas gdy przepis ten także stanowi samoistną przesłankę odmowy zakwalifikowania wniosku skarżącego o najem lokalu mieszkalnego w związku z występującymi zaległościami czynszowymi.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 listopada 2014 r. o sygn. akt I OSK 1636/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu wyroku Sąd II instancji wskazał, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale jest związany granicami sprawy administracyjnej. Stosownie zaś do przepisów art. 61 i 63 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej "k.p.a.", które w spornym postępowaniu mają odpowiednie zastosowanie, granice sprawy administracyjnej wyznacza zgłoszone do organu administracji żądanie strony. Zakres żądania strony identyfikuje sprawę administracyjną, w tym przedmiot postępowania administracyjnego. Uchwała Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. w sprawie rozpatrzenia wniosków o najem lokali mieszkalnych i socjalnych zaskarżona została przez J. K. w części dotyczącej odmowy zakwalifikowania jego wniosku o najem lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu miasta.

Jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy rozpoznawaniu sprawy przekroczył granice sprawy zakreślone w skardze i wbrew art. 134 § 1 p.p.s.a. stwierdził wydanie z naruszeniem prawa zaskarżonej uchwały w całości, mimo że zaskarżona została wyłącznie odmowa zakwalifikowania wniosku o najem lokalu mieszkalnego skarżącego - J. K. z mieszkaniowego zasobu miasta, a uchwałą tą rozpatrzono także wnioski innych osób ubiegających się o najem lokali komunalnych.

Wobec powyższego, zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. jest w pełni uprawniony, bowiem dla skuteczności tego zarzutu sporządzający kasację wykazał, iż Sąd I instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy w znaczeniu podmiotowym.

Nieuzasadniony jest natomiast zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt. 6 p.p.s.a., gdyż przepis ten nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Natomiast art. 1 § 2 p.u.s.a., jako przepis o charakterze ustrojowym, nie może stanowić samodzielnej podstawy zaskarżenia, co czyni ten zarzut nietrafnym.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. § 4, § 5 ust. 2 pkt 3, § 6 ust. 1 pkt 3 i § 22 ust. 2 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., Sąd kasacyjny zauważył, że jest on także uzasadniony. Obszerny materiał zgromadzony w sprawie wymagał przy dokonywaniu kontroli pod względem zgodności z prawem zaskarżonej uchwały dokonania szczegółowej analizy przedstawionej dokumentacji. Zarzucając niedopełnienie przez organ obowiązku wynikającego z § 22 ust. 2 pkt 3 ww. uchwały Sąd I instancji nie wskazał precyzyjnie na czym polegały uchybienia w tym względzie i w jaki sposób winny być usunięte.

Ponownie rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie winien, mając na uwadze całościową dokumentację sprawy, ocenić czy Zarząd Dzielnicy [...] w odniesieniu do wniosku skarżącego, prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające sytuację bytową skarżącego a zwłaszcza, czy dołożono należytych starań w celu ustalenia dochodów skarżącego. Regulowanie świadczeń skarżącego przez jego pracodawcę, co ustalił organ, także stanowi dochód skarżącego i powinno być uwzględnione przy ustalaniu kryterium dochodowego. Należy przy tym pamiętać, że kontrola poprawności trybu podjęcia uchwały nie może być odnoszona do regulacji postępowania dowodowego zawartej w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Obecny na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie wydania uchwały Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., w części dotyczącej zakwalifikowania wniosku skarżącego - J. K. o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...], z naruszeniem prawa.

Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 § 1 p.u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Oceniając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wskazano w części sprawozdawczej uzasadnienia, na skutek skargi kasacyjnej Zarządu Dzielnicy [...], Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 listopada 2014 r. o sygn. akt I OSK 1636/14 uchylił rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2014 r. o sygn. akt II SA/Wa 1337/13 stwierdzające wydanie uchwały Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. z naruszeniem prawa.

NSA stwierdził, iż powyższa uchwała w sprawie rozpatrzenia wniosków o najem lokali mieszkalnych i socjalnych zaskarżona została przez J. K. w części dotyczącej odmowy zakwalifikowania jego wniosku o najem lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu miasta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy rozpoznawaniu sprawy przekroczył granice sprawy zakreślone w skardze i wbrew art. 134 § 1 p.p.s.a. stwierdził wydanie z naruszeniem prawa zaskarżonej uchwały w całości, mimo że zaskarżona została wyłącznie odmowa zakwalifikowania wniosku skarżącego o najem lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu miasta. Zatem Sąd I instancji - rozpoznając skargę - dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy w znaczeniu podmiotowym.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, tj. § 4, § 5 ust. 2 pkt 3 § 6 ust. 1 pkt 3 i § 22 ust. 2 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż są one uzasadnione. Obszerny materiał zgromadzony w sprawie wymagał przy dokonywaniu kontroli pod względem zgodności z prawem zaskarżonej uchwały dokonania szczegółowej analizy przedstawionej dokumentacji, zaś Sąd I instancji, zarzucając niedopełnienie przez organ obowiązku wynikającego z § 22 ust. 2 pkt 3 ww. uchwały, nie wskazał na czym polegały uchybienia w tym względzie i w jaki sposób winny być usunięte.

Ponownie rozpatrując sprawę Sąd I instancji winien, mając na uwadze całościową dokumentację sprawy, ocenić czy Zarząd Dzielnicy [...] w odniesieniu do wniosku skarżącego, prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające sytuację bytową skarżącego a zwłaszcza, czy dołożono należytych starań w celu ustalenia dochodów skarżącego. NSA podkreślił, iż regulowanie świadczeń skarżącego przez jego pracodawcę, co ustalił organ, także stanowi dochód skarżącego i powinno być uwzględnione przy ustalaniu kryterium dochodowego. Zauważył przy tym, że kontrola poprawności trybu podjęcia uchwały nie może być odnoszona do regulacji postępowania dowodowego zawartej w k.p.a.

Stosownie do art. 190 p.p.s.a. Sąd w składzie orzekającym związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 6 listopada 2014 r. r. W konsekwencji, Sąd zobowiązany był do kontroli legalności zaskarżonej uchwały, w części dotyczącej odmowy zakwalifikowania wniosku skarżącego o najem lokalu, przy uwzględnieniu zaprezentowanego powyżej stanowiska Sądu II instancji.

Oceniając ponownie niniejszą sprawę Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej uchwały stanowią przepisy rozdziału 2 uchwały Rady m.st Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. "Wynajmowanie lokali na czas nieoznaczony osobom pozostającym w trudnych warunkach mieszkaniowych i materialnych". Zgodnie z § 4 ww. uchwały, lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom: (1) które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a nadto, (2) w których gospodarstwie domowym średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza minimum dochodowego. Zgodnie z § 5 ust. 2, postanowień § 4 ust. 1 uchwały nie stosuje się m.in. do osób pozostających w związku z warunkami mieszkaniowymi w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej obejmującej: (a) niepełnosprawność wnioskodawcy lub innej osoby uprawnionej do wspólnego zamieszkiwania, (b) ciężką, przewlekłą chorobę wnioskodawcy lub innej osoby uprawnionej do wspólnego zamieszkiwania, (c) istniejącą udokumentowaną przemoc lub inną patologię w rodzinie, pod warunkiem, że wnioskodawca zamieszkuje w lokalu za zgodą właściciela (pkt 3).

Natomiast przepis § 6 ust. 1 uchwały stanowi, iż odmawia się zawarcia umowy najmu lokalu, jeżeli: (1) wnioskodawca, jego małżonek, osoba pozostająca faktycznie we wspólnym pożyciu lub inna osoba zgłoszona do wspólnego zamieszkiwania jest właścicielem lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części i może go używać lub gdy posiada spółdzielcze prawo do lokalu, a także gdy posiada tytuł prawny do nieruchomości, której zbycie lub z której pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie, (3) z analizy wniosku oraz sytuacji rodzinnej i materialnej ustalonej między innymi w miejscu zamieszkania wnioskodawcy wynika, że występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi przy składaniu wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy lub osób ubiegających się wraz z nim o najem lokalu, a także gdy faktyczne warunki mieszkaniowe wnioskodawcy lub osób ubiegających się o najem nie potwierdzają sytuacji wskazanej we wniosku, a w ocenie zarządu dzielnicy wnioskodawca ma możliwość zabezpieczenia swoich potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie.

Tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokali określają przepisy rozdziału 7 uchwały Rady m.st Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Zgodnie z § 22 ust. 1 uchwały, wnioski osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu, zamianę lub uregulowanie tytułu prawnego do lokalu, z wyłączeniem spraw wymienionych w § 40 i § 40a, wraz z oświadczeniami dotyczącymi stanu majątkowego oraz dokumentacją potwierdzającą posiadane przez te osoby tytuły prawne do lokali, powinny być składane w urzędzie dzielnicy właściwym dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy, a w przypadku osób bezdomnych - w urzędzie dzielnicy, w której wnioskodawca posiadał ostatnie miejsce zamieszkania, natomiast w przypadku osób bezdomnych, które nie wykazały swojego ostatniego miejsca zamieszkania w [...] - w dowolnie wybranym urzędzie dzielnicy. Wnioski w sprawach, w których wymagane jest weryfikowanie kryterium dochodowego, składane są dodatkowo wraz z oświadczeniami i dokumentami wydanymi przez podmioty wskazane w § 1 pkt 25, potwierdzającymi wysokość dochodów uzyskiwanych przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone we wniosku do wspólnego zamieszkiwania.

Przy rozpatrywaniu wniosków osób, o których mowa w ust. 1 należy poddać wnikliwej analizie: (1) dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy, (2) zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela, (3) posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu, niż wymienione w § 6 ust. 1 pkt 1, (4) rozporządzenie, przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, pod jakimkolwiek tytułem posiadanym prawem do lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części w okresie ostatnich pięciu lat przed dniem złożenia wniosku, a także fakt dokonania przez te osoby zamiany lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części na lokal kwalifikujący ich do ubiegania się o poprawę warunków zamieszkiwania w ramach mieszkaniowego zasobu, oraz dodatkowo (5) w przypadku osób ubiegających się o najem lokalu na podstawie § 4, § 12 i § 31: (a) warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania, (b) warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy oraz osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i uwzględnić możliwość zamieszkiwania wnioskodawcy w tych lokalach (ust. 2 § 22).

Burmistrz dzielnicy lub osoba przez niego upoważniona może zwrócić się do właściwego ośrodka pomocy społecznej o wydanie opinii na temat sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej wnioskodawcy oraz osób zgłoszonych przez niego do wspólnego zamieszkiwania (ust. 3 § 22). Wnioski, o których mowa w ust. 1, po przeanalizowaniu i weryfikacji, wskazany przez burmistrza dzielnicy pracownik komórki organizacyjnej urzędu dzielnicy właściwej do prowadzenia spraw lokalowych, przedstawia Komisji do zaopiniowania (ust. 4). Odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1, potwierdzenie w nich nieprawdy, odmowa złożenia oświadczeń bądź dokumentów umożliwiających przeprowadzenie analizy, o której mowa w ust. 2, jak również informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 2, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku.

W wyniku dokonania analizy całości zgromadzonej w sprawie dokumentacji w kontekście powołanych wyżej przepisów, Sąd doszedł do przekonania, iż Zarząd Dzielnicy [...] w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające sytuację bytową skarżącego, w tym również jego sytuację materialną. W następstwie powyższego zasadnie odmówił zakwalifikowania wniosku skarżącego do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu [...].

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane przez skarżącego kolejnym już wnioskiem - złożonym w dniu [...] czerwca 2012 r. Poprzednie wnioski, składane na przestrzeni lat ubiegłych, były każdorazowo negatywnie opiniowane przez Komisję Mieszkaniową.

W toku przedmiotowego postępowania organ zgromadził informacje wymagane do udokumentowania danych określonych w § 4 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Poddał analizie oświadczenie skarżącego o osiąganym dochodzie zawarte w pkt 10 wniosku oraz "Oświadczenie w sprawie uzyskiwanych dochodów (...)" z dnia [...] czerwca 2012 r., z których wynika, że skarżący, z działalności wykonywanej osobiście w 2011 r. osiągnął dochód w wysokości 2.135,65 zł, tj. średnio miesięcznie 177,97 zł. Ponadto, jak w latach ubiegłych, skarżący wykazał jedynie kwoty otrzymywane z pomocy społecznej, tj. otrzymany w marcu 2012 r. zasiłek celowy w kwocie 376,20 zł oraz zasiłek okresowy przyznany od [...] marca 2012 r. do [...] czerwca 2012 r. w kwocie 418,00 zł miesięcznie (zgodnie z decyzjami Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2012 r.). W okresie ostatnich sześciu miesięcy przed złożeniem wniosku skarżący, zgodnie z zaświadczeniem z dnia [...] kwietnia 2012 r., był zarejestrowany w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, zaś kwota odprowadzanej składki zdrowotnej wynosiła wówczas 53,81 zł miesięcznie. Skarżący nie wykazał przy tym żadnych kwot darowanych przez osoby bliskie, ani dochodów z własnej działalności lub choćby z prac dorywczych.

W następstwie powyższego - w ocenie Sądu - organ prawidłowo uznał, że udokumentowane wydatki skarżącego (wynikające m.in. z realizacji ugody zawartej z ZGN w Dzielnicy [...] w dniu [...] listopada 2010 r. w sprawie spłaty zaległości w opłatach czynszu za używanie ww. lokalu komunalnego), jak i te które są obiektywnie konieczne do ponoszenia zważywszy na wysokość kosztów utrzymania w Warszawie, przekraczają deklarowane przez niego dochody. Organ odniósł się w tym zakresie zarówno do aktualnych oświadczeń skarżącego, jak i tych składanych w latach poprzednich, mając również na względzie działalność [...] skarżącego, kontynuowaną także w okresie poprzedzającym złożenie przedmiotowego w sprawie wniosku. Okoliczności prowadzenia ww. działalności w toku postępowania skarżący nie zaprzeczył, wskazywał natomiast, że jest "nękany i prześladowany" właśnie ze względu na charakter wykonywanej pracy (karta informacyjna leczenia szpitalnego z [...] października 2012 r.). Nie wykazał również, że za realizowane [...] nie pobierał wynagrodzenia.

Organ słusznie uznał - biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, iż nie można abstrahować od ustaleń dokonanych przez Sąd Rejonowy dla [...], odzwierciedlonych w uzasadnieniu wyroku tego Sądu z dnia [...] czerwca 2010 r. o sygn. akt [...].

Sąd ten wskazał, iż zeznania J. K. "absolutnie przeczą, aby rzeczywiście nie wykonywał pracy zarobkowej. Wprawdzie od 2000 r. (kiedy to zrezygnował z pracy jako [...]), nie pracuje on w sposób legalny (odprowadzając podatki, składki ubezpieczeniowe), lecz od siedmiu lat (wcześniej przez trzy lata także pracował dorywczo) świadczy pracę, za którą otrzymuje ekwiwalent pieniężny w wysokości 1.200 zł miesięcznie - w postaci opłacenia obciążających go rachunków (za czynsz najmu lokalu mieszkalnego, prąd, gaz) oraz dodatkowo sum pieniężnych i żywności. Tłumaczenia powoda, iż te czynności, które wykonuje, są jedynie pomocą dla znajomych są (...) nie do przyjęcia. Otóż, należy zwrócić uwagę, że - jak podał sam J. K. - od 7 lat trzy razy w tygodniu świadczy on na rzecz swoich znajomych prowadzących działalność gospodarczą w zakresie [...] czynności polegające m.in. na odbieraniu telefonów, wysłaniu e-maili, przygotowywaniu ofert [...], czy też (czasami) prowadzeniu [...] (wykonywanie [...]).

Charakteru pracy zarobkowej tych czynności nie pozbawia okoliczność, że w przeważającej części wynagrodzenie za nie otrzymuje w formie bezpośredniego opłacenia przez "pracodawcę" obciążających go rachunków. Zresztą taka forma zapłaty wynika z uzgodnienia stron, a wręcz stanowi pomysł powoda (...). W ocenie Sądu, to że J. K. ewidentnie świadczy pracę zarobkową - od 10 lat nie zatrudnił się legalnie, stanowi jego przemyślany wybór. Tzw. "praca na czarno" (niewykazywanie uzyskiwania dochodów), po pierwsze pozwala mu otrzymywać pomoc z ośrodka pomocy społecznej w wysokości 350 zł miesięcznie, a po drugie umożliwia mu uniknięcie skutecznej egzekucji komorniczej. Jak stwierdził "na razie wszystkie dochody, które bym osiągał, gdybym był legalnie zatrudniony, byłyby zabierane przez komornika, ale nie dlatego się nie zatrudniam").

W świetle powyższego nie można zarzucić organowi, iż w sposób nieuzasadniony powołał się na ww. wyrok motywując zaskarżoną uchwałę. Ustalenia Sądu powszechnego odnoszą się wszakże do okresu, w którym to skarżący składał kolejne wnioski o najem lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu [...] deklarując dochody na poziomie średnio 300 zł miesięcznie z prac dorywczych, wskazując na okoliczność zarejestrowania w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku (od dnia [...] października 2003 r. do daty wydania zaświadczenia, tj. do dnia [...] lutego 2010 r.) oraz uzyskiwanie pomocy z Ośrodka Pomocy Społecznej. Powyższe dane wynikają z wniosków złożonych w dniach: [...] marca 2010 r., [...] października 2009 r., [...] lutego 2009 r.

Jak już wyżej wskazano, we wniosku z dnia [...] czerwca 2012 r., skarżący wykazał jedynie kwoty zasiłków uzyskiwanych z Ośrodka Pomocy Społecznej oraz dochody z działalności wykonywanej osobiście w 2011 r. Powstaje zatem pytanie z jakich środków skarżący pokrywa wydatki związane w utrzymaniem lokalu (które uwzględniając czynsz i media wynoszą ok. 1000 zł miesięcznie - według danych z 2011 r.) i zaspokaja swoje potrzeby życiowe. Nie zadeklarował wszakże uzyskiwania dochodów z innych źródeł.

Zestawienie ustaleń Sądu powszechnego z danymi wykazanymi przez skarżącego w kolejnych wnioskach (również i w tym ostatnim), stawia pod znakiem zapytania jego wiarygodność w kontekście deklarowanej sytuacji materialnej, a zwłaszcza w zakresie świadczenia przez niego pracy i uzyskiwania dochodów. Wszakże, jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku z dnia 6 listopada 2014 r. - regulowanie świadczeń skarżącego przez jego pracodawcę, co ustalił organ, także stanowi dochód skarżącego i powinno być uwzględnione przy ustalaniu kryterium dochodowego.

Biorąc powyższe pod uwagę - jak zasadnie wskazał organ w zaskarżonej uchwale - treść oświadczeń odnośnie sytuacji materialnej skarżącego zawarta w uprzednich wnioskach o najem lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu [...], stoi w sprzeczności z jego zeznaniami złożonymi przed Sądem powszechnym. Rzutuje to w sposób niewątpliwy na ocenę oświadczeń skarżącego złożonych w niniejszej sprawie, które wobec ustaleń poczynionych przez organ są niespójne, a w konsekwencji niewiarygodne. Wskazują przy tym na oczywistą dysproporcję pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi przez skarżącego przy składaniu wniosku, a jego faktyczną sytuacją materialną. Uzasadnia to odmowę zakwalifikowania wniosku skarżącego do najmu lokalu z przyczyn określonych w powołanym wyżej § 6 ust. 1 pkt 3 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009r.

Analizując sytuację bytową skarżącego nie sposób pominąć faktu, na co zwrócił uwagę organ orzekający, iż skarżący posiadał pełną wiedzę, iż budynek położony przy ul. [...] w W., w którym usytuowany jest ww. lokal, przeznaczony został do zwrotu jego dawnym właścicielom wobec zgłoszonych roszczeń. W związku z powyższym, umowy najmu lokalu były zawierane ze skarżącym przez [...] na czas określony (na krótkie okresy). Pomimo tego, skarżący będąc właścicielem odziedziczonego w 2000 r. lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w W., zdecydował się go sprzedać w sytuacji, gdy dysponował umową najmu lokalu przy ul. [...] do dnia [...] czerwca 2001 r. W ten sposób skarżący, mając zaspokojone we własnym zakresie potrzeby mieszkaniowe, poprzez swoją decyzję pozbawił się tego atrybutu.

Oceniając z kolei sytuację zdrowotną skarżącego organ prawidłowo przyjął, że w sprawie nie znajduje zastosowania § 5 ust. 2 pkt 3 ww. uchwały. Wprawdzie skarżący został przyjęty na oddział [...] Instytutu [...] w W. i przebywał tam w okresie [...] – [...] października 2012 r., lecz - jak wynika z karty informacyjnej leczenia szpitalnego - stan jego zdrowia uległ poprawie ("pacjent spokojniejszy, w lepszym nastroju. W oddziale dostosowany, nawiązywał relacje z innymi pacjentami. W dniu wypisu chory bez objawów depresyjnych (...), [...] dostosowany").

Dokonując oceny dokumentacji sprawy organ wskazał również na fakt zadłużenia skarżącego względem [...] z tytułu opóźnienia w uiszczaniu czynszu za ww. lokal w wysokości ok. 1300 zł - według stanu na dzień [...] lipca 2012 r. Zadłużenie to, jak wynika z akt sprawy, powstało w okresie przed 2004 r., kiedy to administratorem ww. lokalu pozostawał Zarząd Gospodarki Nieruchomościami. Dopiero w dniu [...] listopada 2010 r. pomiędzy ZGN Dzielnicy [...] a skarżącym zawarta została ugoda dotycząca spłaty zadłużenia wynoszącego wówczas łącznie [...] zł. Powyższa zaległość, co należy zaznaczyć, powstała pomimo sprzedaży przez skarżącego lokalu mieszkalnego przy ul. [...].

Zgodnie z § 22 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. przy rozpatrywaniu wniosków o najem lokalu, należy poddać wnikliwej analizie m.in. dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy. Zgodnie zaś z ust. 5 § 22 ww. uchwały informacje uzyskane w toku tej analizy mogą stanowić podstawę do odmowy zakwalifikowania wniosku.

W niniejszej sprawie organ prawidłowo uznał, że zamieszczone we wniosku oraz pozostałej dokumentacji dane, dotyczące sytuacji materialnej skarżącego, a przede wszystkim uzyskiwanych przez niego dochodów, nie obrazują jego rzeczywistej sytuacji materialnej, zaś istniejące od ponad ośmiu lat zadłużenie odzwierciedla nieprawidłowy sposób korzystania z lokalu, co stanowi samoistną przesłankę do odmowy zakwalifikowania wniosku skarżącego do zawarcia umowy najmu lokalu stosownie do § 22 ust. 2 pkt 1 i ust. 5 ww. uchwały.

Końcowo Sąd zauważa, iż [...], jako jednostka samorządu terytorialnego, ma za zadanie zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej, w tym przede wszystkim gospodarstw domowych o niskich dochodach. Wiele spośród osób ubiegających się o zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu (osoby samotnie wychowujące dzieci, rodziny wielodzietne), znajduje się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej, zdrowotnej i materialnej. W wielu również przypadkach, wobec ograniczonej ilości lokali komunalnych, nawet osobom mającym rzeczywiście trudną sytuację bytową, miasto nie zawsze może udzielić pomocy w ramach realizowanej polityki mieszkaniowej. Analizując niniejszą sprawę nie można pominąć tego właśnie aspektu społecznego, na co również zwrócił uwagę organ w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.