Uzasadnienie
Z. M. (dalej "skarżący"), po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 24 listopada 2014 r. wyrok oddalającego jego skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r., wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie radcy prawnego do sporządzenia i złożenia skargi kasacyjnej od przedmiotowego wyroku.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca wskazał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Źródłem utrzymania skarżącego jest zasiłek z tytułu bycia osobą bezrobotną w wysokości 580 zł. Poza domem o pow. 50 m2 wnioskodawca nie posiada żadnego innego majątku ani wolnych środków pieniężnych.
Stwierdzono, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu - radcy prawnego, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Warunkiem przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wnioskodawca poza domem, w którym mieszka nie posiada żadnego innego majątku ani przedmiotów wartościowych. Utrzymuje się z zasiłku dla osób bezrobotnych w wysokości 580 zł. Należy zatem uznać, że skarżący wykazał, że wysokość zasiłku, będącego wyłącznym źródłem jego utrzymania, uniemożliwia mu poniesienie wydatków na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.