Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 listopada 2014 r. oddalił skargę Z. M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...].
Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, o którego wyznaczenie Sąd zwrócił się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. Pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. wyznaczyła r.pr. A. D. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego w niniejszej sprawie.
W dniu 31 stycznia 2015 r., działający z substytucji r.pr. A. D. pełnomocnik – r.pr. Ł. D. zwrócił się z wnioskiem o zasądzenie na rzecz ustanowionego z urzędu pełnomocnika kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie opinii o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia w imieniu skarżącego skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada2014 r. We wniosku zawarł jednocześnie oświadczenie, że koszty pomocy prawnej świadczonej z urzędu nie zostały przez skarżącego opłacone w całości ani w części.
Rozpoznając wniosek należy zważyć, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013, poz. 490).
Przepis § 15 cytowanego rozporządzenia stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b cytowanego rozporządzenia stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna w niniejszej sprawie wynosi 240 zł.
Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie ustanowienie pełnomocnika z urzędu nastąpiło po rozpoznaniu sprawy w I instancji, za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje mu wynagrodzenie w wysokości 180 (sto osiemdziesiąt) złotych powiększone o kwotę 41,40 (czterdzieści jeden 40/100) złotych stanowiącą 23% podatku od towarów i usług.
Z tych względów, na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 1 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.