Uzasadnienie
J. G. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchwałę nr [...] z [...] sierpnia 2017 r., którą Zarząd Dzielnicy [...] W. na podstawie § 24 ust. 1 w zw. z § 4, § 5 ust. 4 i § 22 ust. 1 i ust. 2 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r., poz. 7888), odmówił zakwalifikowania i umieszczenia skarżącej na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...], ponieważ uznał, że nie spełnia ona określonych prawem wymagań do zawarcia umowy najmu takiego lokalu.
Zaskarżona uchwała została wydana po rozpoznaniu wniosku skarżącej z [...] października 2016 r. o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony, w którym wnioskodawczyni oświadczyła, że obecnie jest najemcą lokalu (na podstawie art. 691 k.c.) przy ul. [...] w [...], który w 1997 r. został zwrócony spadkobiercom właściciela hipotecznego. Lokal mieszkalny zamieszkuje razem z córką (K. G.) oraz wnukami M. i N. K. Mąż skarżącej (E. G.) z którym pozostaje w separacji, mieszka w lokalu odziedziczonym po rodzicach, znajdującym się w L. [...]. J. G. wyjaśniła, że w dniu [...] lipca 2016 r. właściciel wypowiedział jej umowę najmu lokalu na podstawie art. 11 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów, ze skutkiem na [...] lipca 2019 r. Wniosek skarżącej został negatywnie zaopiniowany przez Komisję Mieszkaniową. (protokół - k. [...]).
Organ wyjaśnił, że stosownie do § 4 uchwały, lokale z mieszkaniowego zasobu gminy mogą być wynajmowane osobom: które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 1, a nadto w których gospodarstwie domowym średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza minimum dochodowego (z uwzględnieniem § 5).
Zdaniem organu wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ zawarte w nim informacje (dotyczące osób zamieszkujących ze skarżącą) nie są prawdziwe. W toku postępowania ustalono, że w lokalu zamieszkują dwie osoby (skarżąca i jej mąż), a zatem sytuacja rodzinna i majątkowa jest inna niż deklarowana przez nią we wniosku. Z przepisu § 22 ust. 5 uchwały wynika bowiem, że odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów o których mowa w § 22 ust. 1, potwierdzenie w nich nieprawdy, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku.
W skardze na tę uchwałę skarżąca zarzuciła organowi nieuzasadnione przyjęcie, że jej sytuacja rodzinna jest inna niż deklarowana przez nią we wniosku z dnia z[...]października 2016 r. o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony. J. G. stanowczo stwierdziła, że od ponad dwudziestu lat nie utrzymuje z mężem żadnych kontaktów, przy czym w 2016 r. została orzeczona separacja prawna. Wyjaśniła, że mieszka z córką i jej dziećmi.
Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Zaskarżoną uchwalą Zarząd Dzielnicy [...] W. odmówił zakwalifikowania i umieszczenia skarżącej na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...], ponieważ uznał, że informacje podane przez nią we wniosku o najem lokalu są nieprawdziwe. Skarżąca w skardze do Sądu zarzuciła natomiast, że ustalenia organu odnośnie miejsca zamieszkiwania jej męża są dowolne i nie znajdują oparcia w materiale dowodowym.
Sąd nie podziela zapatrywania skarżącej, ponieważ nie znajduje ono oparcia w okolicznościach faktycznych sprawy oraz w przepisach prawa.
Z § 22 ust. 2 uchwały z dnia 9 lipca 2009 r. wynika, że przy rozpatrywaniu wniosków osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu należy poddać wnikliwej analizie: 1) dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy;
- 2) zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela;
- 3) posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione w § 6 ust. 1 pkt 1;
- 4) rozporządzenie, przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, pod jakimkolwiek tytułem posiadanym prawem do lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części w okresie ostatnich pięciu lat przed dniem złożenia wniosku, a także fakt dokonania przez te osoby zamiany lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części na lokal kwalifikujący ich do ubiegania się o poprawę warunków zamieszkiwania w ramach mieszkaniowego zasobu, oraz dodatkowo 5) w przypadku osób ubiegających się o najem lokalu socjalnego (§ 12): a) warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania, b) warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i uwzględnić możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach.
Zgodnie z § 22 ust. 5 powołanej uchwały, odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów o których mowa w ust. 1 (wniosku o zawarcie umowy najmu, oświadczeń dotyczących stanu majątkowego, dokumentów potwierdzających posiadane tytuły prawne do lokali), potwierdzenie w nich nieprawdy mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku.
Należy przypomnieć, że skarżąca we wniosku z [...] października 2016 r. oświadczyła m. in., że w lokalu przy ul. [...] w W. mieszka z córką oraz dwojgiem wnucząt i wyjaśniła, że z mężem pozostaje w separacji.
Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów: protokołów z wizji lokalu, z rozmów z sąsiadami, dozorcą, administratorem budynku, z pisma zarządcy nieruchomości wspólnej przy ul. [...] w W. wynika, zdaniem Sądu, jednoznacznie, że twierdzenia skarżącej odnośnie miejsca zamieszkania jej męża nie są prawdziwe.
Po pierwsze, należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, że mąż skarżącej E. G. w dniach [...] marca 2016 r. i [...] grudnia 2017 r. osobiście (jako lokator) odbierał w mieszkaniu przy ul. [...] korespondencję skierowaną do jego córki oraz żony. Osoba, która rzekomo nie mieszka w lokalu i z którą nie utrzymuje się od kilkunastu lat kontaktów, podczas nieobecności lokatorów nie przebywa sama w ich mieszkaniu, a tym bardziej nie odbiera korespondencji.
Po drugie, z oświadczeń sąsiadów (k. 13, k. 71, k. 100 akt administracyjnych) zawartych w protokołach z wizji (kontroli) lokalu i w notatkach służbowych wynika, że w lokalu mieszka starsze małżeństwo, przy czym niekiedy w mieszkaniu przebywał tylko mężczyzna podający się za męża skarżącej. Mieszkania nie zamieszkuje "młoda kobieta z dziećmi". Zamieszkiwanie skarżącego w spornym lokalu potwierdziła dozorca budynku K. N. w piśmie z [...] lipca 2017 r. (k. 109) oraz administrator budynku przy ul. [...] w W. (k. 110).
Po trzecie, w dokumentach dotyczących rozliczeń za lokal wynika, wymienione są dwie osoby.
Sąd zauważa, że w postępowaniu w niniejszej sprawie skarżąca konsekwentnie twierdziła, że od dwudziestu lat przebywa z mężem w separacji faktycznej i wskazywała, że wyrokiem z [...] września 2016 r. [...] Sąd Okręgowy w W. orzekł separację miedzy małżonkami bez orzekania o winie. J. G. wywodziła, że z mężem nie utrzymuje żadnych kontaktów, nie ma informacji na temat jego dochodów i sytuacji lokalowej. (k. 77 akt administracyjnych). Niemniej jednak w toku postępowania sądowego o orzeczenie separacji, oświadczyła do protokołu, że nie pozostaje z mężem w złych relacjach i utrzymuje z nim kontakty, co niejako potwierdza ustalenia z wizji. Trzeba podkreślić, że podniosła wówczas, że domaga się separacji, "aby załatwić sprawy mieszkaniowe" - otrzymać mieszkaniowe z zasobu gminy.
Z tego wynika, że sytuacja rodzinna skarżącej jest inna, niż deklarowała we wniosku. Oświadczenie zaś nieprawdy, jak prawidłowo zauważył organ, zgodnie z § 22 ust. 5 uchwały może stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku. Na marginesie trzeba dodać, że powody wydania niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia zostały wskazane w projekcie uzasadnienia do uchwały i znajdują potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym.
Przedstawione okoliczności prowadzą do wniosku, że skarga J. G. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. jest nieuzasadniona.
Powyższe uwagi prowadzą do uznania zarzutów skargi za nieuzasadnione. Sąd wypełniając określony w art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), obowiązek badania legalności zaskarżonej uchwały w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi stwierdził, że nie ma podstaw do stwierdzenia jej nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany uwzględnić z urzędu.