Uzasadnienie
W następstwie wydanego przez referendarza sądowego postanowienia z dnia 6 marca 2015 r., (k-18) radca prawny A. S. została wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego (k- 151). Skutkiem powyższego wyznaczona pełnomocnik skierowała do Sądu wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Oświadczyła, że koszty nie zostały opłacone przez jej mocodawcę ani w całości ani w części. Wniosek ów został zawarty w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2015 r.(k- 160).
Wskazać należy, że jakkolwiek od dnia 1 stycznia 2016 r., stawki opłat za czynności radcy prawnego reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 2015 poz. 1805) to jednak na mocy § 22 ww. rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia – co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem wyznaczona z urzędu pełnomocnik podjęła działania w imieniu skarżącego jeszcze przed dniem 1 stycznia 2016 r., stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Dlatego dla wyliczania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w niniejszej sprawie, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, a także stawek minimalnych opłat za czynności radcowskie należy sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Zatem wniosek o przyznanie kwoty wskazanej wyżej nie może zostać uwzględniony. W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia stawki za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W myśl zaś § 2 ust. 3 tego rozporządzenia opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponadto stosownie do § 16 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Z akt sprawy wynika, że wyznaczona pełnomocnik reprezentowała skarżącego i podejmowała w jego imieniu czynności już po wydaniu przez Sąd wyroku z dnia 8 września 2015 r. Na tym etapie postępowania sporządziła skargę kasacyjną (k-158) wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, jak również przeglądała akta sprawy. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zawiera ponadto oświadczenie, o którym mowa w § 20 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.
Mając powyższe na uwadze w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.