Uzasadnienie
Z. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu.
Następnie zarządzeniem z dnia 27 kwietnia 2016 r. wezwano organ do nadesłania, w terminie 7 dni, oryginału pisma Z. K. z dnia [...] grudnia 2015 r., będącego odpowiedzią skarżącej na pismo organu z dnia [...] grudnia 2015 r. [...]. Wyjaśniono, że znajdujące się w aktach administracyjnych (karta 195) pismo nie zawiera podpisu strony – Z. K. Wezwano także skarżącą do podania, czy zgodnie z pouczeniem, zawartym w piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], przed wniesieniem skargi do WSA w Warszawie wezwała Zarząd Dzielnicy [...] do usunięcia naruszenia prawa, wobec wydania uchwały z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] o odmowie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu. W przypadku odpowiedzi pozytywnej, wezwano do nadesłania kopii tego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wraz z dowodem jego przedłożenia do organu.
W odpowiedzi na powyższe organ w piśmie z dnia 9 maja 2016 r. stwierdził, że nie posiada innego pisma skarżącej z dnia [...] grudnia 2016 r. które byłoby podpisane przez stronę.
Z. K. w piśmie z dnia 5 maja 2016 r. podniosła, że Urząd Miasta przesyłając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powinien załączyć wszystkie dokumenty. Podkreśliła, że ma 90 lat i jest bardzo schorowana. Codziennie zmaga się z bólem i dodatkowy stres nie jest jej potrzebny. Natomiast zachowanie urzędników jest nie godne i nie zgodne z Konwencją oraz stosunkami między ludzkimi.
Postanowieniem z dnia 30 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa odrzucił przedmiotową skargę. Sąd uznał, że wobec tego, iż pismo z dnia [...] grudnia 2015 r. jest niepodpisane, uznać należy, że skarżąca nie skierowała do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Nie dopełniła koniecznego warunku o jakim mowa w art. 101 § 1ustawy o samorządzie gminnym. Odpis postanowienia doręczony został pełnomocnikowi skarżącej w dniu 9 czerwca 2016 r.
W dniu 15 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącej wniósł pismo zatytułowane "Zażalenie" wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków. Do pisma dołączone zostało podpisane przez skarżącą skierowane do organu pismo z dnia [...] grudnia 2015 r. będące odpowiedzią skarżącej na pismo organu z dnia [...] grudnia 2015 r. [...].
W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik stwierdził, że skarżąca wezwana przez sąd do uzupełnienia braków działała osobiście bez pełnomocnika. Natomiast z uwagi na zaawansowany wiek (90 lat) i zły stan zdrowia, skarżąca nie zdawała sobie sprawy z wagi i znaczenia wezwania sądowego i konsekwencji nie udzielenia sądowi odpowiedzi.
Natomiast z przekazanego do Sądu przy niniejszym wniosku dokumentu z dnia [...] grudnia 2015 r. wynika, że skarżąca była cały czas w posiadaniu pisma o które wnioskował Sąd. Treść pisma z dnia [...] grudnia 2015 r. wskazuje na to, że jest ono w istocie wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Wobec powyższego zdaniem pełnomocnika skarżącej uznać należy, że skarżąca skutecznie wniosła do organu własnoręcznie podpisane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wobec uchwały z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...].
Składając wniosek o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącej powołał się na zaawansowany stan zniedołężnienia skarżącej, będący wynikiem wieku i poważnych schorzeń. Wspomniane okoliczności w znacznym zakresie ograniczają skarżącej możliwość orientacji i oceny, wagi i znaczenia podejmowanych decyzji. Jednocześnie pełnomocnik stwierdził, że okoliczności te nie są zawinione przez skarżącą, nie są także wynikiem jej zaniedbania czy braku należytej staranności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 87 § 1 tej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Zgodnie z art. 87 § 4 ppsa, równocześnie z wnioskiem strona jest zobowiązana dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie (art. 88 ppsa).
Zanim Sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodabniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść przepisu art. 88 ppsa (por. postanowienie NSA z dnia 15.11.2011 r. II OZ 1090/11).
W niniejszej sprawie z treści wniosku o przywrócenie terminu wynika, że pełnomocnik skarżącej wnosi o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi (czwarty wers drugiej strony wniosku oraz ostatnie zdanie wniosku). Taki wniosek jest niedopuszczalny, bowiem skarga Z. K. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Powodem odrzucenia skargi nie było nieuzupełnienie braków formalnych skargi, ani też uchybienie terminu do wniesienia skargi.
W przypadku gdyby omawiane pismo uznać za wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa adresowanego do organu Zarządu Dzielnicy [...]– również podlega on odrzuceniu.
Sąd odrzucił skargę Z. K. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa bowiem uznał, że skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa – nie dopełniła zatem koniecznego warunku o jakim mowa w art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym.
Złożenie podpisanego wezwania do usunięcia naruszenia prawa do Sądu, nie spowoduje uznania wniesionej skargi za dopuszczalną.
Podpisane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (wywołane uchwałą Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]) powinno być wniesione bezpośrednio do organu czyli Zarządu Dzielnicy [...]. Przepisy prawa nie regulują terminu w jakim wezwanie to może zostać skierowane do organu. Zatem uznać należy, że wezwanie to odnosi skutek prawny w każdym czasie. Wobec czego, nie jest konieczne składanie do organu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Podsumowując uznać należy, że złożony przez pełnomocnika skarżącej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosek o przywrócenie terminu, jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 88 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.