Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi T. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku, wyrokiem z dnia 09 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 390/15, oddalił przedmiotową skargę.
Pismem z dnia 09 grudnia 2015 r. (09 grudnia 2015 r. – data wpływu wniosku na Biuro Podawcze WSA w Warszawie) skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia.
Odpis przedmiotowego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 01 lutego 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych sprawy), przy piśmie Sądu z dnia 18 stycznia 2016 r.
W dniu 02 marca 2016 r. (02 marca 2016 r. – data wpływu wniosku na Biuro Podawcze WSA w Warszawie) skarżący złożył do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy, uzupełniony wnioskiem z dnia 21 marca 2016 r., wnosząc o zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata.
Postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 11 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 390/15 umorzono postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie przyznania zwolnienia od kosztów sądowych oraz przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Następnie pismem z dnia 22 kwietnia 2016 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała Sąd, że wyznaczyła adw. K. P. pełnomocnikiem z urzędu dla T. W. Pismem z dnia 09 czerwca 2016 r. (10 czerwca 2016 r. - data stempla pocztowego na kopercie zawierającej pismo) skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika - adw. K. P., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną od ww. wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od przedmiotowego wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3 (art. 175 § 1 ustawy).
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 powołanej ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do treści art. 87 § 1, 2 i 4 cyt. ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
W ocenie Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej zasługuje na uwzględnienie.
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż pismem z dnia 22 kwietnia 2016 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała Sąd, że wyznaczyła adw. K. P. pełnomocnikiem z urzędu dla T. W. Wyznaczony pełnomocnik w dniu 12 maja 2016 r. zapoznał się z aktami sprawy w Sądzie. Pełnomocnik skarżącego po zapoznaniu się z aktami sprawy w dniu 09 czerwca 2016 r. sporządził skargę kasacyjna od ww. wyroku, którą 10 czerwca 2016 r. nadesłał do Sądu.
Zgodnie z utrwalonym poglądem NSA, dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jest dzień, w którym pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, nie później jednak niż dzień upływu trzydziestu dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do postępowania w sprawie (patrz: postanowienie NSA z 19 lipca 2012 r. sygn. akt II OZ 612/12).
W rozpoznawanej sprawie adw. K. P. o ustanowieniu jej pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego dowiedziała się w dniu 11 maja 2016 r. (patrz: pismo adw. K. P. z dnia 04 lipca 2016 r. w aktach sądowych sprawy). We wniosku o przywrócenie terminu wyjaśniła, że po zapoznaniu się z aktami sprawy (12 maja 2016 r. – data zapoznania się z aktami przez ww. pełnomocnika) w dniu 09 czerwca 2016 r. sporządziła skargę kasacyjną od ww. wyroku, którą 10 czerwca 2016 r. (10 czerwca 2016 r. – data stempla pocztowego) złożyła do Sądu wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Należy więc przyjąć, że przyczyna uchybienia terminu ustała najpóźniej 10 czerwca 2016 r., a zatem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 87 § 1 ppsa, upłynął najpóźniej 17 czerwca 2016 r. Pełnomocnik skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej złożył w dniu 10 czerwca 2016 r., a więc z zachowaniem terminu.
Równocześnie z wnioskiem pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie, w którym strona uprawdopodobni brak winy w przekroczeniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. (Patrz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, B. Dauter, B. Gruszczyński i inni, Wydanie II, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006, s. 205.)
Biorąc pod uwagę to, że odpis nieprawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 01 lutego 2016 r. (termin do złożenia skargi kasacyjnej od ww. wyroku upłynął z dniem 02 marca 2016 r.) oraz to, że ORA w dniu 22 kwietnia 2016 r. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu dla skarżącego (zawiadomienie o powyższym zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 11 maja 2016 r.), a pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami sprawy w dniu 12 maja 2016 r., tj. po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku, wniesienie skargi kasacyjnej w ustawowym terminie nie było możliwe, a jego przekroczenie nastąpiło bez winy strony i pełnomocnika.
Wskazać należy, że przymus adwokacko-radcowski uniemożliwił skarżącemu, którego sytuacja materialna nie pozwalała na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, wniesienie skargi kasacyjnej w ustawowym terminie. Tym samym, w ocenie Sądu, to że skarżący wystąpił z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu wskazuje, że dołożył on należytej staranności w prowadzeniu własnej sprawy. W związku z powyższym nie można zarzucić mu winy w niezachowaniu ustawowego terminu do złożenia skargi kasacyjnej.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.