Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 maja 2016 r. odrzucił wniesioną przez S. P. skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.
Skarżący wnioskiem z dnia 14 września 2016 r. wystąpił do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 27 października 2016 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 grudnia 2016 r. utrzymał w pomocy zaskarżone postanowienie.
S. P. wnioskiem z dnia 6 marca 2017 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF ponownie zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Wskazał, że utrzymuje się z emerytury 1.309 zł, którą w całości wydaje na stałe zobowiązania.
Jednocześnie podał, że posiada 111,43 zł oszczędności, 767,37 zł na koncie bieżącym, udziały w spółce [...] Sp. z o.o. o wartości około 1.500 zł, która nie prowadzi obecnie obrotu oraz na Indywidualnym Koncie Emerytalnym 956,88 zł. Wyjaśnił, że nie posiada innego majątku.
Wobec braku danych, dotyczących wspólnego gospodarstwa domowego, w tym dochodów żony skarżącego oraz niezbędnych kosztów utrzymania rodziny, w celu ustalenia rzeczywistej sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych strony, wnioskodawca został wezwany do nadesłania dokumentów i oświadczeń, wskazujących na jego sytuację finansową, w tym do oświadczenia o dochodach i sytuacji majątkowej żony.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżący nadesłał pismo z dnia 6 kwietnia 2017 r., w którym oświadczył, że jest emerytem, przewlekle choruje, mieszka w mieszkaniu należącym do żony, nie prowadzi z żoną wspólnego gospodarstwa domowego, ma z żoną rozdzielność majątkową, nie posiada wiedzy na temat wysokości dochodów i majątku żony, która nie wyraża zgody na ich ujawnienie oraz podniósł, że emeryturę prawie w całości wydaje na wyżywienie i leki, nie otrzymuje od nikogo pomocy finansowej.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Rozpoznając kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożony w tej samej sprawie, nie można odstąpić od oceny sytuacji materialnej wnioskodawcy, zawartej w wydanym wcześniej prawomocnym postanowieniu referendarza sądowego z dnia 27 października 2016 r. Możliwość zmiany bądź uchylenia tego orzeczenia daje art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), jednakże pod warunkiem wykazania przez wnioskodawcę, że nastąpiły zmiany okoliczności sprawy. W przypadku wniosku o przyznanie prawa pomocy będą to w szczególności okoliczności wskazujące na znaczne pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy.
Zgodnie z art. 249a powołanej ustawy, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Powyższy przepis może znaleźć zastosowanie w sytuacji, gdy strona powtórnie wnosi o przyznanie prawa pomocy po uprzedniej odmowie przyznania jej tego prawa, a więc w postępowaniach toczących się w trybie art. 165 cytowanej ustawy (por. R. Hauser, M Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo CH Beck, Warszawa 2015, str. 989).
W złożonym ponownie wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący nie wskazał na zmianę swojej sytuacji materialnej ani nie podał żadnych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby zmianę stanowiska, co do oceny jego zdolności płatniczych. Wskazane w rozpatrywanym wniosku informacje w żaden sposób nie odbiegają od informacji wcześniej podanych, które nie okazały się wystarczające do uznania wniosku strony o przyznanie prawa pomocy za zasadny (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 165/16).
Z tego względu, na podstawie art. 249a oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.