Uzasadnienie
J. S. (dalej jako skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika r. pr. W. M., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy rozkaz personalny z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], którym odwołano skarżącego z dniem 30 listopada 2014 r. z powierzenia obowiązków służbowych na stanowisku radcy Zespołu Stanowisk Samodzielnych. Rozkazowi personalnemu został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Natomiast w skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze wskazaniem, iż konsekwencją odwołania z powierzenia obowiązków jest obniżenie uposażenia oraz związanej z tym emerytury, co naraża skarżącego na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
Komendanta Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wskazał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezprzedmiotowy, ponieważ decyzja została już wykonana, a sam skarżący został zwolniony ze służby z dniem 6 lutego 2015 r. – na własną prośbę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonego aktu może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej.
Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność natomiast uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na skarżącym. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie nie można się dopatrzeć ewentualnych zagrożeń uzasadniających dopuszczalność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Należy przede wszystkim zaakcentować, że zaskarżona decyzja odwołująca z powierzenia obowiązków służbowych została już wykonana, gdyż określała wprost datę odwołania na dzień 30 listopada 2014 r. Natomiast warunkiem zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest istnienie możliwości wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie ma zatem podstaw do jej zastosowania, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji już wystąpiły. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania ma funkcję wyłącznie prewencyjną i nie daje możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. Wstrzymanie wykonania decyzji jest w takim przypadku bezprzedmiotowe (vide postanowienia NSA z 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 59/08 i z 10 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 716/09 dostępne pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl).
Nie może nadto umknąć uwadze fakt zwolnienia skarżącego ze służby na jego prośbę z dniem 6 lutego 2015 r.
Wobec powyższego nie można stwierdzić zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia