Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania Z. S. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] grudnia 2011 r. odmawiającej przyznania dodatku mieszkaniowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu [...] grudnia 2011 r. Z. S. złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego.
Decyzją Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] grudnia 2011 r. odmówiono ww. przyznania dodatku mieszkaniowego, wskazując, że wnioskodawca nie spełnia ustawowo określonych przesłanek uprawniających do uzyskania przedmiotowego świadczenia.
Od decyzji Z. S. wniósł odwołanie i podał, że jest zadłużony wobec spółdzielni z powodu choroby.
Po przeanalizowaniu sprawy organ odwoławczy stwierdził, że orzeczenie organu I instancji wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami. Podniósł, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), dodatek mieszkaniowy przysługuje:
- 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych,
- 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego,
- 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych,
- 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem,
- 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny.
Natomiast zgodnie z ust. 2 tego artykułu, dodatek mieszkaniowy przysługuje na podstawie tylko jednego z tytułów wymienionych w ust. 1.
Organ podał, że z akt sprawy wynika, iż skarżący wraz z żoną H. S. są współwłaścicielami lokalu nr [...] położonego przy ulicy [...] w P. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom mieszkalny) zw. powierzchnią normatywną w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 40 m2 – dla 2 osób. W przypadku wnioskujących powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza powierzchni normatywnej.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 cyt. ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom uprawnionym, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku tj. kwoty 910,23 zł. Jak ustalił organ I instancji w przypadku skarżących, średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego, tj. 873,82 zł nie przekracza 125% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym, tj. 910,23 zł.
Jeżeli średni miesięczny dochód na osobę jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym i nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie 2 osobowym (262,14 zł).
Jak wynika z akt sprawy, suma miesięcznych wydatków ponoszonych za lokal (tj. 222 zł 2 gr), przypadających na normatywną powierzchnię (35,20 m2) nie przekracza 15% miesięcznych dochodów 2 – osobowej rodziny (262 zł 14 gr). W tej sytuacji dodatek mieszkaniowy nie może być przyznany.
Organ odwoławczy podniósł dalej, że Z. S. złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego w dniu [...] grudnia 2011 r., rozpoznając wniosek organ I instancji zobowiązany był, stosownie do art. 3 ust. 1 ww. ustawy, do uwzględnienia średniego miesięcznego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie wnioskowanego świadczenia.
Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r.
Dochód został wyliczony przy zastosowaniu powyższej definicji, na podstawie złożonych dokumentów i deklaracji.
W konkluzji organ podkreślił, że powołane przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujących.
Od decyzji Z. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W uzasadnieniu podał, że oboje z żoną chorują i prosił o przyznanie zapomogi, żeby spłacić dług.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialną podstawę zaskarżonej decyzji stawowi art. 2 ust. 1, art. 3, art. 5, art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.).
W oparciu o powołanie przepisy organ poczynił prawidłowe ustalenia, że skarżący wraz z małżonką H. S. są współwłaścicielami lokalu nr [...] położonego przy ulicy [...] w P. o powierzchni użytkowej 35,20 m2.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 cyt. ustawy, normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 40,00 m2 dla dwóch osób. W przedmiotowej sprawie powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza powierzchni normatywnej.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom uprawnionym, jeżeli średni dochód miesięczny na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, tj. kwoty 910,23 zł. W przypadku skarżących średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego, tj. 873,82 zł nie przekracza 125% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym, tj. 910, 23 zł.
Jeżeli średni miesięczny dochód na osobę jest równy lub wyższy od 150%, kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednorodzinnym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wielorodzinnym i nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie 2-osobowym to kwota 262,14 zł.
W przypadku Z. S., suma miesięcznych wydatków poniesionych za lokal to 222,20 zł, przypadająca na normatywną powierzchnię 35,20 m2, nie przekracza więc 15% miesięcznych dochodów 2-osobowej rodziny, u skarżącego to kwota 262,14 zł.
W tej sytuacji, jak prawidłowo ustalił organ, dodatek mieszkaniowy nie przysługuje.
Podkreślić należy, że przepisy będące podstawą dla przyznania dodatku mieszkaniowego mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a wydana na ich podstawie decyzja nie ma charakteru uznaniowego, tzn. organ może wydać decyzję pozytywną, czyli przyznającą dodatek, tylko wówczas, gdy organ ustali, że zostały spełnione przesłanki z cytowanych przepisów prawa.
W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej organ powołał prawidłowo obowiązujące przepisy prawa i przeprowadził właściwą ich interpretację.
Zgodnie z przepisami zebrał materiał dowodowy i dokonał prawidłowej jego oceny, która w sprawie niniejszej w istocie sprowadzała się do wyliczeń matematycznych.
Podkreślić należy, że w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący nie formułuje żadnych zarzutów przeciwko decyzji, tylko podkreśla swoją złą sytuację finansową i życiową, podkreśla, że jest zadłużony i chciałby otrzymać zapomogę, aby spłacić dług w spółdzielni mieszkaniowej.
Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja jest prawidłowa, bowiem nie narusza przepisów bezwzględnie obowiązujących. W trybie przepisów przyznających dodatek mieszkaniowy nie można przyznać zapomogi na inne cele, np. spłatę zadłużenia.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.