Uzasadnienie
P.P., jako przedstawiciel ustawowy małoletniej E.P., w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia w drodze wyjątku, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu wskazała, że wniosek ten motywuje swą złą sytuacją majątkową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności.
Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności dotyczy przy tym aktów i czynności wykonalnych tj. nadających się do wykonania i wymagających wykonania (np. decyzji o skreśleniu z listy studentów wydawanej na podstawie art. 190 ust. 1-2 ustawy z 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym, t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.). Przedmiotem wykonania aktu jest każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata rozstrzygnięcia) polegające na działaniu, zaniechaniu pewnego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów czy nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Cechy wykonalności nie mają zaś zasadniczo akty odmowne (zob. T. Woś, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś, Warszawa 2011, s. 424-428; B. Dauter, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2009, s. 205-205; Z. Kmieciak, Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, "Państwo i Prawo" 2003, nr 5, s. 19, 26; A. Skoczylas, Glosa do postanowienia NSA z dnia 17 lipca 2006 r. o sygn. akt I FZ 281/06, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2007, nr 6, s. 461-462).
Podobne stanowisko prezentowane jest także w orzecznictwie sądów administracyjnych, które zaznaczają, iż nie może być mowy o wykonaniu decyzji odmownej, gdyż nie posiada ona przedmiotu wykonania. Z tego względu nie można skutecznie domagać się jej wstrzymania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lutego 2011 r. o sygn. akt I OZ 85/11; z dnia 20 stycznia 2011 r. o sygn. akt I OZ 24/11; z dnia 8 grudnia 2010 r. o sygn. akt II OZ 1254/10; z dnia 4 sierpnia 2010 r. o sygn. akt II FZ 360/10; z dnia 25 maja 2005 r. o sygn. akt II OZ 458/05 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podsumowując, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może być tylko wówczas skuteczny, gdy przedmiot tej decyzji nadaje się do wykonania. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie jej przedmiotem jest decyzja odmawiająca świadczenia (o czym świadczy osnowa utrzymywanej w mocy decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...]), która nie podlega wykonaniu.
Wobec powyższego, należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.