Uzasadnienie
B. G., po oddaleniu wniesionej przez nią skargi wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2014 r., zwróciła się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Powyższy wniosek uzupełniła pismem z dnia 12 września 2014 r., do którego dołączyła dokumenty, obrazujące jej sytuację finansową.
We wniosku podała, że obecnie mieszka sama (syn z rodziną wyprowadził się w czerwcu 2014 r.), nie ma żadnych dochodów (od dnia [...] stycznia 2012 r. jest osobą bezrobotną), nie otrzymuje pomocy z ośrodka pomocy społecznej i nie posiada oszczędności. Wskazała, że utrzymuje się wyprzedając rzeczy osobiste, a także otrzymuje pomoc rzeczową i finansową od dwóch swoich sióstr.
Oświadczyła, że posiada dom o powierzchni 107,38 m2 oraz działkę, na której stoi dom, o wielkości 480 m2.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżąca, stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Natomiast zgodnie z art. 262 powołanej ustawy, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika ze złożonego wniosku oraz załączonych dokumentów, skarżąca jest od 2 lat osobą bezrobotną, nie ma dochodów ani oszczędności. Utrzymuje się korzystając z pomocy rzeczowej i finansowej rodziny oraz – zgodnie z oświadczeniem wnioskodawczyni – wyprzedając rzeczy osobiste.
Należy więc uznać, że wnioskodawczyni wykazała, iż nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono, jak w sentencji.