Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...], którą to decyzją umorzono postępowanie w sprawie wznowienia postępowania dyscyplinarnego prowadzonego w stosunku do S. P., zakończonego prawomocnym orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...].
W motywach uzasadnienia organ podał, że nieprawidłowo wszczął w 2007 r. postępowanie administracyjne w sprawie wznowienia zakończonego postępowania dyscyplinarnego, albowiem do jego wszczęcia doszło po upływie terminu zawitego. Wyjaśnił, że uchybienie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1382/08, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 30 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 687/09 oddalił skargę S. P. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego.
W konsekwencji organ stwierdził, że postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2007 r. nr [...] o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania dyscyplinarnego było nieprawidłowe wobec uchybienia terminu do złożenia wniosku o wznowienie i jedynym możliwym zakończeniem tego postępowania jest jego umorzenie. Organ wskazał nadto, że w sprawie analogicznej, dotyczącej uchybienia terminu wniosku o wznowienie, stwierdzonego po wszczęciu postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 25/08 stwierdził, iż jedyną możliwością zakończenia postępowania wznowionego jest jego umorzenie. Przywołał też wyrok WSA w Gdańsku, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 18/08 stwierdził, iż w przypadku gdy organ nieprawidłowo wydał postanowienie o wznowieniu postępowania, powinien umorzyć postępowanie.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S. P. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej skarżący podniósł, że organ uchyla się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, poprzestając na jej umorzeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył i ustalił, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotowa sprawa ma charakter procesowy i co na wstępie podkreślić należy, stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd jest związany oceną prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażoną w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 687/09.
W przywołanym wyżej wyroku NSA stwierdził, iż bezsporne jest, że skarżący nie dochował terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego ani w trybie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), ani w oparciu o art. 135 ust. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.).
Skoro zatem przesądzone zostało przez NSA, że skarżący uchybił zawitemu terminowi do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, a organ – co sam przyznaje - tej okoliczności nie dostrzegł i wszczął w tym przedmiocie postępowanie, ocenić należało, czy zaistniały w takiej sytuacji przesłanki do umorzenia wznowionego postępowania.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie wznowienia postępowania dyscyplinarnego odpowiada prawu. Niezależnie od tego czy postępowanie o wznowieniu wszczęte byłoby na podstawie przepisów k.p.a., czy na podstawie ustawy o Policji, NSA przesądził podstawową i zasadniczą kwestię w sprawie, iż doszło do uchybienia terminu zawitego do wniesienia wniosku o wszczęcie postępowania wznowieniowego. W tej sytuacji podzielić należało stanowisko organu, iż wszczęte i toczące się postępowanie wznowieniowe należało zakończyć procesowo, odstępując od merytorycznego rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania. W analogicznej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 2089/08 stwierdził, iż cyt. “W praktyce mogą mieć jednak miejsce sytuacje, w których organ dopiero po wszczęciu postępowania wznowieniowego, a więc w drugiej jego fazie stwierdzi istnienie jednej z wyżej wymienionych przeszkód do jego prowadzenia i wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.
W takich okolicznościach organ nie może już wydać decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania wznowieniowego, winien je zatem umorzyć, gdyż stało się ono bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. (por. wyroki: NSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2008 r., I OSK 1978/06, LEX nr 453469; WSA w Gdańsku, II SA/Gd 18/08, LEX nr 400689 oraz Komentarz do art. 149 i 151 k.p.a., M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. II)".
Podobną ocenę wyraził także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 18/08 uznając, że cyt. “Ustalenie czy wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w terminie jest obowiązkiem organów obu instancji. Po stwierdzeniu, że nastąpiło uchybienie terminu obowiązkiem organu I instancji było wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, a nie odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż nie dochodzi do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W takiej sytuacji, gdy organ nieprawidłowo wydał postanowienie o wznowieniu postępowania powinien (przy braku możliwości wydania decyzji o odmowie wznowienia) umorzyć postępowanie".
Sąd przytoczone wyżej poglądy w pełni podziela i uznaje za własne. Dlatego też skargę oddalił, jako bezzasadną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).