Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 2197/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. Z. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia inwalidztwa i związku inwalidztwa ze służbą. Sąd stwierdził, że wspomniane postanowienie jest prawomocne od dnia 8 kwietnia 2016 r.
W dniu 12 kwietnia 2016 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego opisanym orzeczeniem z dnia 20 stycznia 2016 r.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że z prawomocnym postanowieniem nie można się zgodzić, ponieważ nie dotyczy ono przedmiotu zaskarżenia, którym jest orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w części dotyczącej kategorii zdolności do służby w Policji, podlegającej kognicji sądu administracyjnego. Wobec powyższego, skarżący na podstawie art. 270 ppsa wniósł o wznowienie postępowania sądowego. Skarżący stwierdził, że Okręgowa Komisja Lekarska w [...] w dniu [...] lipca 2009 r. wydała dwa orzeczenia:
- - orzeczenie ustalające m. in. stopień zdolności do służby w Policji, kategorię zdolności do służby,
- - orzeczenie ustalające schorzenia i związek schorzeń ze służbą w Policji i stopień inwalidztwa do celów m. in. emerytalno – rentowych.
Skarżący stwierdził, że przedmiotem zaskarżenia do Sądu było wyłącznie orzeczenie w części dotyczącej ustalenia stopnia zdolności do służby w Policji. Tymczasem z nieznanych powodów Sąd przyjął, że przedmiotem skargi było orzeczenie ustalające inwalidztwo i związek inwalidztwa ze służbą.
A.Z. podniósł, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2016 r. jest dotknięte poważną wadą prawną i wywołuje negatywne skutki prawne dla skarżącego z przyczyny leżącej po stronie sądu – omyłki dotyczącej przedmiotu zaskarżenia.
Skarżący stwierdził również, że nie wniósł od wskazanego orzeczenia skargi kasacyjnej.
Natomiast prawomocnie zakończone postępowanie sądowe (II SA/Wa 2197/15) winno być wznowione, postanowienie z dnia 20 stycznia 2016 r. uchylone, a skarga rozpoznana w części dotyczącej ustalenia stopnia zdolności do służby w Policji. W niniejszej sprawie zdaniem skarżącego, fakt łamania przepisów prawa przez Komisję Lekarską w [...] nie budzi żadnych wątpliwości i jest bez sporny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: ppsa, w przypadkach przewidzianych w Dziale VII ustawy, można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem.
Zgodnie z art. 271 ppsa, można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;
2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Stosownie do art. 272 § 1 ppsa, można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 272 § 3 ppsa).
Z kolei w myśl art. 273 § 1 ppsa, można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym;
- 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa.
Można też żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 ppsa). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (art. 273 § 3).
Do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli inaczej nie stanowią przepisy o wznowieniu, uregulowane w Dziale VII (art. 276 P.p.s.a.).
Zgodnie z art. 277 P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możliwości działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.
Skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 w zw. z art. 276 ppsa), a ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 ppsa).
Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (art. 280 § 1 ppsa).
Instytucja wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego stanowi formę postępowania nadzwyczajnego, którego celem jest ponowne rozpoznanie sprawy już zakończonej prawomocnym orzeczeniem. Wyjątkowy charakter tej instytucji i jej odrębność w stosunku do postępowania zwykłego podkreśla sposób jej unormowania przez ustawodawcę. Zgodnie z art. 279 ppsa, obowiązkiem podmiotu domagającego się wznowienia postępowania jest w szczególności wskazanie w skardze podstawy wznowienia i jej uzasadnienie. Podkreśla się, że wskazanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z okoliczności wymienionych w art. 271-273 ppsa uzasadniają wznowienie w danej sprawie (zob. przykładowo J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis Warszawa 2010, str. 632). Sąd nie może zaś doszukiwać się samodzielnie przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę.
Podanie podstawy wznowienia następuje przez powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271-273 ppsa uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie. Uzasadnienie podstawy wznowienia polega natomiast na dokładnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i (w przypadku przyczyn restytucyjnych) wpływu na rozstrzygnięcie, jaki wywiera istnienie tych okoliczności (por. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012r., s.1160-61).
Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że przedmiotowa skarga o wznowienie postępowania nie jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia postępowania.
Skarżący nie wskazał podstawy wznowienia postępowania, nie powołał się na konkretny przepis (art. 271 - 273 ppsa) i nie uzasadnił zastosowania tego przepisu do okoliczności występujących w sprawie.
Jednocześnie okoliczności, które zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi nie spełniają warunków do tego aby zaliczyć je do podstawy wznowienia.
Okoliczności te nie mieszczą się w żadnej z wyżej wskazanych przesłanek umożliwiających wszczęcie postępowania wznowieniowego.
Wobec braku oparcia skargi o wznowienie postępowania sądowego, na ustawowej podstawie wznowienia określonej w art. 271 - 273 ppsa, skarga ta podlega odrzuceniu.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 280 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji postanowienia.