Uzasadnienie
Komendant Główny Policji (dalej KGP/organ II instancji) decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania pana D. W.(dalej strona/skarżący) od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we W.(dalej KWP/ organ I instancji) z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję odmawiającą wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej.
Skarżący wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2019 r. wystąpił do KWP o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Uzasadniając swój wniosek podkreślił, iż wobec niego, jak i rodziny występuje stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Obawy związane z zagrożeniem posiadają dwa niezależne źródła, pierwszym jest istniejący pomiędzy nim a dyrektorem Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. konflikt, drugim zaś fakt, iż współpracuje z żoną przy prowadzeniu działalności gospodarczej, w ramach której zajmuje się sprzedażą złota i wyrobów jubilerskich.
Wskazał, że inspektorzy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dokonujący kontroli w jego firmie (D. W. L.PRO V.), dopuścili się, w jego ocenie, szeregu błędów i naruszeń przepisów prawa co stało się podstawą do złożenia do Prokuratury Krajowej w W. zawiadomienia o możliwości popełnienia na jego szkodę przestępstwa określonego w art. 231 § 1 kk.
Jego zdaniem, ww. zawiadomienie skutkowało wszczęciem kontroli w przejętym od niego przedsiębiorstwie, aktualnie prowadzonym przez jego żonę (PRO V. A.W.).
Podjęte przez Prokuraturę Rejonową w D. śledztwa z zawiadomienia skarżącego w sprawie przekroczenia uprawnień przez Inspektorów ZUS były umarzane, z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa. Obecnie kolejne postanowienie o umorzeniu postępowania skarżący zaskarżył. W związku z tym, skarżący obawia się, że może dojść do eskalacji działań ze strony "agresora", którym w jego przekonaniu pozostaje Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Na uzasadnienie swojej tezy wskazywał na dwa zdarzenia, jedno, które miało miejsce w dniu 21 marca 2019 r. w Sądzie Apelacyjnym we W. podczas rozpatrywania sprawy w przedmiocie nieprawidłowego naliczenia składek, drugie w dniu [...] maja 2018 r., gdy Komendant Wojewódzki Policji we W. odmówił udzielenia jego żonie i rodzinie środków ochrony i pomocy. Uważa, że pozostaje nadal w stanie zagrożenia i strachu przed ewentualnymi działaniami sprawców jego pokrzywdzenia.
Wnioskuje, że działania nakierowane na żonę mogą stanowić formę zemsty za podjęte przez niego działania, jak również próbę szykanowania i zastraszania, celem odwiedzenia od podejmowania prób ochrony swoich praw. Podniósł, iż analizując swoją sprawę, zwrócił uwagę na zbieżność nazwisk dyrektora Oddziału ZUS w W., Prokuratora Prokuratury Rejonowej we W. oraz dwóch funkcjonariuszy z jednostek Policji na terenie Ś., co może świadczyć o powiązaniach rodzinnych, a to z kolei może wpływać na nierzetelne prowadzenie jego sprawy, w szczególności jej dwukrotne umorzenie. W jego ocenie "ich wspólne działania są nakierowane na niego i małżonkę", co powoduje, że zagrożenie bezpieczeństwa jego i żony, jest jak najbardziej realne i poważne.
W odniesieniu do drugiego źródła zagrożenia - z uwagi na prowadzenie wraz z żoną działalności gospodarczej, w ramach której zajmuje się sprzedażą złota i wyrobów jubilerskich - podkreślił, iż działalność ta jest obarczona ryzykiem napadu rabunkowego, co powoduje stan podwyższonego zagrożenia dla życia, zdrowia i mienia. O tym zaś, że takie zagrożenie jest realne, dowodzą cyklicznie ujawniane w mediach, informacje. A w związku z tym, iż w tej branży częste są włamania, kradzieże, a także napady rabunkowe, z użyciem broni, czy też niebezpiecznych narzędzi, istnieje realne i stałe zagrożenia życia, zdrowia i mienia jego i żony.
Zaznaczył, iż na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lipca 2017 r. uzyskał pozwolenie na posiadanie pięciu egzemplarzy broni palnej do celu sportowego. Załączył dokumentację dotyczącą opisanej sytuacji, wydruk z CEiDG oraz orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. i psychologiczne nr [...] z dnia [...] września 2019 r., potwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią.
W toku postępowania organ I instancji zwrócił się do właściwej, z uwagi na miejsce zamieszkania skarżącego, jednostki Policji, tj. Komendy Powiatowej Policji w D., celem potwierdzenia, czy wobec niego i rodziny istnieje stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia (pismo z dnia [...] września 2019 r.), jak również do Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji we W. (pismo z dnia [...] września 2019 r.). Skierował też, w dniu [...] września 2019 r. pismo do Prokuratury Rejonowej w D., o ustalenie etapu postępowania, na które wymieniony się powoływał.
W dniu [...] września 2019 r. KWP uzyskał odpowiedź z Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji we W., w której wskazano, iż p. D. W. w okresie czerwiec-sierpień 2019 r. trzykrotnie występował do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z wnioskiem, o objęcie jego i najbliższej rodziny, ochroną Policji. Jako źródło zagrożenia wskazywał dyrektora Oddziału ZUS w W., Prokuratorów Prokuratury Rejonowej w D. oraz funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w D.. W odpowiedzi na pierwszy wniosek, odmówiono udzielenia ochrony, kolejne dwa wnioski pozostały bez rozpatrzenia, z uwagi na brak nowych okoliczności mogących mieć wpływ na jego bezpieczeństwo.
Ponadto organ I instancji uzyskał informację z Krajowego Rejestru Karnego, iż skarżący w nim nie figuruje, a w dniu [...] października 2019 r. odpowiedź z Prokuratury Rejonowej w D., gdzie wskazano, iż w toku postępowania nie ujawniono przesłanki istnienia stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia dla życia lub mienia wymienionego oraz jego rodziny. Poinformowano także, iż postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. śledztwo (sygn. akt [...]) zostało umorzone.
W dniu [...] października wpłynęła pozytywna opinia o stronie oraz jej oświadczenie z dnia [...] października 2019 r. o przechowywaniu posiadanej broni zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
KWP decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], odmówił wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej i wskazał, że przeprowadzone postępowanie administracyjne nie dało podstaw do stwierdzenia, aby skarżący znajdował się w stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu życia i zdrowia.
Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie do KGP zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 kpa, poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przez co nie doszło do wyjaśnienia stanu faktycznego, który, w jego ocenie, uzasadnia pozytywne rozpatrzenie wniosku wnioskodawcy w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. Podniósł, iż wbrew treści zaskarżonej decyzji, zagrożenie istnieje, nie jest potencjalne, lecz realne. Podkreślił, iż organ uzasadniając zaskarżoną decyzję, pominął zagrożenie, które wynika z tytułu prowadzenia przez skarżącego, działalności gospodarczej. Jego zdaniem takie zagrożenie jest notoryjne, ponadto stałe, realne i ponadprzeciętne, a dowody je uzasadniające, są często ujawniane w środkach masowego przekazu.
Wskazał, że organ pominął fakt, iż w dniu [...] października 2019 r. wniósł pismo do organu, w którym wskazał argumenty przemawiające za wydaniem pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej, tj. fakt działania na jego szkodę przez wysoko postawionych przedstawicieli prokuratury, z którymi pozostaje w konflikcie prawnym, prowadzenie działalności gospodarczej zagrożonej w wysokim stopniu możliwością kradzieży lub napadu rabunkowego. Dodał, że fakt posiadania pozwolenia na broń "może stanowić istoty argument prewencyjny, który muszą brać pod uwagę potencjalni napastnicy, zaś jego brak będzie zachętą dla potencjalnych napastników''. Wskazał, że decyzja odmowna, pozbawia skarżącego adekwatnych środków obrony osobistej. Mając na uwadze powyższe, wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i po uchyleniu, wydanie, pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej.
KGP decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2019 r. odmawiającą wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej.
Organ II instancji stwierdził, że jego obowiązki nie tylko polegają na kontroli decyzji wydanej przez organ I instancji, ale również - z racji działań merytoryczno- reformacyjnych - na ponownym rozpatrzeniu całości materiału dowodowego i usunięciu ewentualnych wad zaskarżonej decyzji, jeśli nie miały one wpływu na treść rozstrzygnięcia. Działając w tym zakresie organ II instancji wyeliminował błąd organu I instancji polegający na wskazaniu niepełnej podstawy prawnej decyzji, bowiem organ I instancji przywołał jedynie art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, podczas gdy prawidłową podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1 tej ustawy.
Wskazał, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń wydaje się, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, przy czym w przypadku broni palnej do ochrony osobistej, za ważną przyczynę uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia.
Zauważył, że do ubiegania się o pozwolenie na broń palną do ochrony osobistej jest wykazanie przez skarżącego, że zagrożenie to jest realne, wynika z ciągu wydarzeń, jakie miały miejsce w życiu wnioskodawcy i dotyczyły jego osoby. Literalna wykładnia zwrotu: "realne zagrożenie" świadczy o tym, iż jest ono przewidywalnym, czy wielce prawdopodobnym.
Podniósł, że wymóg "ponadprzeciętności", o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, musi być odniesiony do konkretnego środowiska, ustalonego według określonych cech relewantnych, nie zaś względem ogółu obywateli. Z kolei stopień zagrożenia musi być proporcjonalny, aby wydanie pozwolenia na broń było odpowiednim środkiem prewencyjnym i obronnym przed nim.
Zauważył, że argumentacja strony dotycząca zagrożenia jej życia i zdrowia, kładzie szczególny nacisk na istniejący pomiędzy nią a dyrektorem Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. konflikt, którego podłoże stanowi fakt, iż inspektorzy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, którzy, na przełomie 2015/2016 r. dokonywali w jej firmie kontroli dopuścili się, w jej ocenie, szeregu błędów i naruszeń przepisów prawa. Całe zdarzenie przybrało na sile, w wyniku czego, sprawa w przedmiocie nieprawidłowego naliczenia składek ZUS rozpatrywana jest przez Sąd Apelacyjny we W. Skarżący wskazuje, że obawia się, iż cała ta sytuacja może powodować eskalację działań ze strony "agresora", którym w jego przekonaniu, jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Pozostaje zatem w stanie zagrożenia i strachu przed ewentualnymi działaniami "sprawców jego pokrzywdzenia". Jego zdaniem zagrożenie jest realne, bowiem dopatrzył się zbieżności nazwisk Dyrektora Oddziału ZUS w W., Prokuratora Prokuratury Rejonowej we W. oraz dwóch funkcjonariuszy z jednostek Policji na terenie Ś., co szczególnie zaobserwował w Sądzie Apelacyjnym we W. podczas rozprawy w dniu [...] marca 2019 r. Jak podkreślił czuje się bezsilny, obojez żoną odczuwają strach i obawę przed dalszą "agresją" urzędników Zakładu Ubezpieczeń Społecznych skierowaną przeciwko nim oraz ich mieniu.
Organ zauważył, że konflikty na różnym tle nie są zjawiskiem niespotykanym i trudno dostrzegać w nich podstawę do wydania pozwolenia na broń. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, skarżący w okresie czerwiec-sierpień 2019 r. trzykrotnie, zwracał się z wnioskiem o objęcie jego i najbliższej rodziny, ochroną Policji. W uzasadnieniu wskazywał, iż "obawia się prowokacji ze strony przedstawicieli organów ścigania, którzy dysponują środkami przymusu i bronią palną" (pismo z dnia [...] września 2019 r.). Wniosek rozpatrzony został odmownie, bowiem nie ujawniono przesłanki istnienia stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia dla życia lub mienia wymienionego oraz jego rodziny, kolejne wnioski pozostały bez rozpatrzenia, z uwagi na brak nowych okoliczności mogących mieć wpływ na jego bezpieczeństwo. Na zagrożenie, które wymagałoby ochrony przy użyciu broni palnej, nie wskazała jednostka terenowa Policji, do której zwrócił się organ prowadzący postępowanie administracyjne, tj. Komenda Powiatowa Policji w D. W ocenie organu, przywołane zdarzenia nie świadczą - wbrew przekonaniu strony - o szczególnym zagrożeniu życia, zdrowia lub mienia, są jedynie subiektywną oceną sytuacji.
Podtrzymał tezę organu I instancji, że skarżący obawia się skutków legalnych działań organów administracji państwowej i organów ścigania, a w szczególności osób, które łączą więzy rodzinne i pozasłużbowe, a to nie wypełnia, określonej w art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, przesłanki uzyskania pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej.
W kontekście poczynionych ustaleń, brak jest dających się obiektywnie zweryfikować na korzyść strony informacji, wskazujących na szczególne zagrożenie jej bezpieczeństwa osobistego, które wywodzi z tytułu "istniejącego konfliktu", a które uzasadniałoby przyznanie prawa do broni palnej bojowej. Same obawy z tym związane, nie mogą zatem przesądzać o przyznaniu pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej.
Skargę na powyższe orzeczenie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 8 i 77 § od 1-4 kpa, poprzez nie przeprowadzenie pełnego materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne ustalenie, że nie zachodzą przesłanki uprawniające D. W. do uzyskania zezwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej.
Jego zdaniem za odmową wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej zabrakło kompleksowej oceny zagrożeń jakie dotyczą skarżącego.
Wskazał, że oprócz wykazanych przez niego konfliktów z miejscową administracją, odrębną podstawę ubiegania się o pozwolenie na broń palną dla celów ochrony osobistej jest prowadzenie przez niego działalności gospodarczej polegającej na handlu wyrobami ze złota. Wskazał, że rozpatrując odwołanie KGP poświęcił większość uzasadnienia swojej decyzji na wykazaniu, że tego rodzaju działalność nie stanowi sama w sobie podstawy do ubiegania się o pozwolenie na broń palną. Siłą rzeczy tym razem zabrakło argumentacji dotyczącej analizy, czy realne jest zagrożenie ze strony funkcjonariuszy publicznych działających, poprzez służby mundurowe, posiadające broń palną, a związane z represyjnymi działaniami wobec skarżącego stosowanymi w ramach retorsji za postawienia zarzutów wobec funkcjonariuszy publicznych natury prawno karnej wraz ze złożeniem zawiadomienia do prokuratury o popełnieniu przestępstwa z art. 231 § 1 k.k.
Wskazał, że oba podniesione argumenty przenikają się w taki sposób, że nie stanowią sumy tylko uzupełniają się stwarzając realną groźbę i gdyby jeden z nich nie istniał to można by uznać, że nie istnieje obawa realnego zagrożenia dla życia i zdrowia i członków jego rodziny.
Podniósł, że jeżeli połączymy motyw jaki mają funkcjonariusze publiczni, aby zastraszyć lub wyeliminować skarżącego, ze ściśle kryminalną możliwością dokonania napadu rabunkowego lub napadu z zamiarem fizycznego wyeliminowania skarżącego, to taki konglomerat jest bardzo groźny dla niego, a ocena realności zagrożenia powinna być oceniania łącznie z uwzględnieniem obu podstaw.
W związku z powyższym wnosił o uchylenie orzeczenia i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi jest decyzja KGP z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję KWP z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Sąd wypełni podziela stanowisko organów przedstawione w zaskarżonej decyzji. Organy rozpatrując sprawę w zakresie zaistnienia obydwu przesłanek wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej zasadnie stwierdziły, że skarżący nie wykazał aby jego życie, zdrowie lub mienie było stale, realnie i ponadprzeciętne zagrożone, a więc że zaistniała "uzasadniona przyczyna" posiadana broni, o której mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji.
Rozważania należy rozpocząć od stwierdzenia, że decyzja w sprawie pozwolenia na broń ma charakter decyzji związanej, w tym sensie, że wykazanie istnienia okoliczności, które z zasady uzasadniają wydanie pozwolenia na broń, przy jednoczesnym braku negatywnych przesłanek (wymienionych w art. 15 ustawy), zobowiązuje organy Policji do wydania pozwolenia na broń. Związanie organu ma szczególny wymiar, nadający mu pewne cechy uznaniowości (por. M. Filar, Prawo do posiadania broni palnej jako obywatelskie prawo podmiotowe, PiP 1997, nr 5, s. 43- 44) z uwagi na potrzebę oceny zwrotów ocennych i niedookreślonych (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2151/10). W sprawie o udzielenie pozwolenia na broń palną konieczne jest dokonanie przez organy administracji oceny, czy okoliczności przedstawione przez wnioskodawcę wypełniają określone w art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy znamiona zagrożenia, uzasadniającego wydanie pozwolenia na broń, a więc stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenie życia, zdrowia lub mienia.
Z kolei rzeczą sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję organu administracji o odmowie udzielenia pozwolenia na broń palną, opartą na stwierdzeniu, że wskazane okoliczności nie zachodzą, jest skontrolowanie, czy ocena ta nie jest dowolna (por. wyrok NSA z 1 marca 2016 r. sygn. akt II OSK 1641/14).
Z art. art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji wynika, że tę ważną przyczynę posiadania broni powinien przedstawić wnioskodawca. Zatem wnoszący o wydanie pozwolenia na broń musi wykazać, że znajduje się w sytuacji realnego, a więc rzeczywistego, obiektywnie przewidywalnego, prawdopodobnego (nie tylko hipotetycznego), stałego, czyli ciągłego i ponadprzeciętnego (a więc nadzwyczajnego, niepowszedniego) zagrożenia życia lub zdrowia, ewentualnie powinien wykazać, że pewnego rodzaju zdarzenia, które go dotykają, obiektywnie świadczą o takim zagrożeniu.
Z tego co wyżej wykazano wynika, że uzasadnieniem żądania pozwolenia na broń nie może być subiektywne, niepoparte odpowiednimi dowodami przekonanie wnioskodawcy o istniejącym stanie zagrożenia, powodowanym wyłącznie tym, że jest osobą posiadającą znaczny majątek, czy prowadzącą działalność gospodarczą. Prowadzenie działalności gospodarczej w dużym rozmiarze, przewożenie gotówki, osiąganie znacznych dochodów z tej działalności i posiadanie znacznego majątku nie świadczą jeszcze o ponadprzeciętnym zagrożeniu życia lub zdrowia, które uzasadniają przyznanie prawa do broni palnej (por. np. wyroki NSA: z 24 września 2003 r. sygn. akt III SA 2826/01, z 12 lutego 2003 r. sygn. akt III SA 1515/01, z 6 września 2002 r. sygn. akt III SA 3554/00, z 10 grudnia 2003 r sygn. akt III SA 122/02, z 27 stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK 2151/10). W obecnej rzeczywistości istnieje wiele różnorodnych możliwości i sposobów zabezpieczenia majątku, łącznie z zabezpieczeniem środków pieniężnych.
Szczególnie w działalności gospodarczej obrót finansowy ma, co do zasady, charakter bezgotówkowy i to nie tylko ze względu na bezpieczeństwo posiadacza tych środków. Jeżeli zatem istnieje niezbędna konieczność dysponowania "gotówką" czy też innymi cennymi walorami, to można korzystać, w celu zabezpieczenia, z różnych środków ochrony – technicznych i osobowych. Skarżący nie wykazał, że tego rodzaju możliwości w swej działalności gospodarczej wykorzystywał i że są one niedostateczne.
Wprawdzie nie jest wykluczone, że charakter prowadzonej działalności gospodarczej w przypadku zaistnienia określonych okoliczności faktycznych może dawać podstawy do uznania, że w danym przypadku występuje szczególne zagrożenie uzasadniające wydanie pozwolenia na broń, jednak skarżący nie dowiódł, że poziom jego zagrożenia osobistego i rodziny czy majątku jest obiektywnie większy niż innych obywateli znajdujących się w podobnej sytuacji.
Skarżący podkreślił, iż wobec niego, jak i rodziny występuje stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Obawy związane z zagrożeniem posiadają dwa niezależne źródła, pierwszym jest istniejący pomiędzy nim a dyrektorem Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. konflikt, drugim zaś fakt, iż współpracuje z żoną przy prowadzeniu działalności gospodarczej, w ramach której zajmuje się sprzedażą złota i wyrobów jubilerskich. Nadto wskazał na zagrożenia wynikające z działalności dyrektora Oddziału ZUS w W., Prokuratora Prokuratury Rejonowej we W. oraz dwóch funkcjonariuszy z jednostek Policji na terenie Ś. (zbieżność nazwisk).
W ocenie Sądu osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń dla ochrony osobistej opiera się, z oczywistych powodów, na subiektywnym przekonaniu, że jego życie, zdrowie, mienie jest zagrożone w stopniu który uzasadnia wydanie pozwolenia, w celu ewentualnego zapobieżenia tym zagrożeniom i że do wydania takiego pozwolenia nie jest konieczne, aby życie, zdrowie, mienie zostały już "zagrożone". Niemniej jednak, konieczne jest uprawdopodobnienie zaistnienia tego stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia dóbr prawnie chronionych.
W ocenie Sądu organ oceniając zasadność wniosku o wydanie pozwolenia na posiadanie broni, organ wydający pozwolenie miał na uwadze, że posiadanie i używanie broni palnej podlega daleko idącej reglamentacji administracyjnej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego i nie może być zaliczone do zakresu swobód i wolności obywatelskich. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą oceniać nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na bezpieczeństwo i porządek publiczny. Użycie broni palnej w każdym przypadku co najmniej zagraża zdrowiu lub życiu innych osób, jeżeli bezpośrednio nie godzi w te dobra (por. np. wyrok NSA z 22 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 1947/12).
Biorąc to wszystko pod uwagę, Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.
Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z 14 października 2020 r. wydane na podstawie art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym, bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.