Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 marca 2017 r. G. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], którym utrzymano w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] o zwolnieniu G. K. z zajmowanego stanowiska z dniem [...] stycznia 2017 r. i mianowaniu na równorzędne stanowisko służbowe [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w K. w [...] grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem [...] kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy, z uposażeniem zasadniczym w kwocie [...] zł miesięcznie z dniem [...] lutego 2017 r., jednocześnie na ww. stanowisku przyznano dodatek funkcyjny w kwocie [...] zł miesięcznie z dniem [...] lutego 2017 r.
W treści skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Zdaniem skarżącego, przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a także z uwagi na fakt wydania skarżonego rozkazu personalnego w warunkach nieważności polegającej na oczywistej sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem objętym tym rozkazem personalnym a treścią przepisu, art. 152 § 1 ppsa w sytuacji nie wykonania przez organ wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 998/16 uchylającego rozkaz personalny KGP z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny KWP w K. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] oraz przekroczenia przez Komendanta Głównego Policji granic uznania administracyjnego i kierowania się pozamerytorycznymi przesłankami, będącymi konsekwencją ujawnienia przez Zespół [...], w którym skarżący pełnił służbę na stanowisku [...], nieprawidłowości przy budowie [...] Komisariatu Policji w G. i umożliwienie bezpodstawnego i nieuzasadnionego wydatkowania w 2015 r. środków publicznych w kwocie [...] zł, które do chwili obecnej pozostają w budżecie Skarbu Państwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej: ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ww. ustawy).
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi zawierać uzasadnienie powodów, dla których Sąd winien postanowić o wstrzymaniu jej wykonania. Oznacza to, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z powyższego przepisu spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji trudne do odwrócenia.
Wojewódzkie sądy administracyjne nie są zobowiązane na mocy art. 49 § 1 ppsa do wzywania stron o uzupełnienie wniosków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, w sytuacji braku ich należytego uzasadnienia przez strony.
Skarżący podniósł, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego przemawia zachodzące niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a także fakt wydania skarżonego rozkazu personalnego w warunkach nieważności polegającej na oczywistej sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem objętym tym rozkazem personalnym a treścią przepisu.
Należy stwierdzić, iż w postępowaniu wszczętym z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie ocenia legalności zaskarżonego aktu.
Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.
Dla wykazania – na podstawie art. 61 § 3 ppsa – że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony.
Wniosek strony skarżącej dla uznania jego zasadności powinien zostać poparty stosowną argumentacją. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Skarżący nie uprawdopodobnił, aby wykonanie zaskarżonego rozkazu personalnego mogło spowodować wystąpienie jednej z przesłanek dopuszczalności wstrzymania jego wykonania.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.