Uzasadnienie
G. K. (zwany dalej skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], którym zwolniono skarżącego z zajmowanego stanowiska i mianowano na równorzędne stanowisko służbowe. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu, jednak nie zawierał uzasadnienia.
Dodać należy, że rozkazowi personalnemu Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o nieuwzględnienie wniosku o wtrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego, ponieważ rozkaz ten utrzymał w mocy wykonany już rozkaz organu I instancji. Tymczasem nie można wstrzymać wykonania decyzji, która już została wykonana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu (art. 61 § 1 P.p.s.a.). Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonego aktu może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej.
Wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, Sąd winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność natomiast uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie nie można się dopatrzeć ewentualnych zagrożeń uzasadniających dopuszczalność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Należy przede wszystkim zaakcentować, że zaskarżony rozkaz personalny o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i mianowaniu na równorzędne stanowisko służbowe został już wykonany, gdyż określał on wprost datę zwolnienia na dzień 31 marca 2016 r. i datę mianowania na dzień 1 kwietnia 2016 r. Natomiast warunkiem zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest istnienie możliwości wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie ma zatem podstaw do jej zastosowania, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji, już wystąpiły. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania ma funkcję wyłącznie prewencyjną i nie daje możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. Wstrzymanie wykonania decyzji jest w takim przypadku bezprzedmiotowe (vide postanowienia NSA z 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 59/08 i z 10 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 716/09 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego nie można stwierdzić zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ustanowionych w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.