Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] marca 2019 r. Prezydent [...], reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...].
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania J. G., działając na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 570) oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2018r., nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jego odrzucenie z uwagi na złożenie przez podmiot niebędący stroną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej zwana: "P.p.s.a."), dokonana ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). W wyniku tej nowelizacji, w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w jej Dziale III, po Rozdziale 3 został dodany Rozdział 3a w brzmieniu "Sprzeciw od decyzji", zawierający artykuły 64a-64e.
Zgodnie z art. 64a P.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji".
Stosownie do art. 64b § 1 P.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Natomiast, jak stanowi art. 50 § 1 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny.
Mając na uwadze treść wskazanych wyżej przepisów, Sąd uznał, że Prezydent [...] nie ma legitymacji do wniesienia sprzeciwu, albowiem występował w postępowaniu administracyjnym, jako organ wydający decyzję pierwszoinstancyjną.
W dotychczasowym orzecznictwie, jak i poglądach doktryny ugruntowany jest pogląd, że organ powołany do wydania decyzji administracyjnej w postępowaniu administracyjnym nie może być jednocześnie stroną tego postępowania, reprezentującą w nim własne interesy i - co za tym idzie - nie ma prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne rozstrzygnięcie podjęte w tym postępowaniu. Nie może więc - na ogólnych zasadach - skarżyć do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego kwestionującej, w ramach postępowania administracyjnego, decyzję administracyjną wydaną w pierwszej instancji. W tej sytuacji, działając jako organ administracji publicznej, nie ma on interesu prawnego w zaskarżeniu do sądu administracyjnego ostatecznej decyzji administracyjnej, podjętej w tym postępowaniu.
Nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym chodzi wyłącznie o skontrolowanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a nie o prowadzenie sporu, w którym organ pierwszej instancji broni swego stanowiska (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2017 r., sygn. akt II GSK 2697/17- dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Warto zauważyć, iż kwestia dopuszczalności wnoszenia skarg do sądu administracyjnego przez organy administracji publicznej występujące w tym samym postępowaniu administracyjnym, w którym wydana została sporna decyzja, była dotychczas rozstrzygana w sposób jednolity i jednoznaczny w judykaturze. Przykładowo w wyroku z dnia 22 lipca 1999 r., sygn. akt II SA 974/99, LEX nr 46296, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził wyraźnie, iż "stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być organ, który w rozpatrywanej przez Sąd sprawie był powołany do wydania decyzji administracyjnej. Innymi słowy, inna jest rola procesowa organu, a inna strony. Nie można w tej samej sprawie występować jako organ, a potem jako strona w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym".
Z kolei, w postanowieniu z dnia 6 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 941/09, LEX nr 508740, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, iż "burmistrz, działający w sprawie jako organ I instancji, nie może kwestionować rozstrzygnięcia wydanego w tej samej sprawie przez organ podatkowy wyższej instancji. W ustawowej roli organu orzekającego bowiem nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek, nawet gdy w rzeczywistości decyzja ta dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw i obowiązków".
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64b § 1 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.