Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. (dalej KWP w R./organ) orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] (dalej orzeczenie KWP w R. z dnia [...] stycznia 2020 r.), po rozpatrzeniu odwołania Pana S.S. (dalej strona/skarżący) od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w G. (dalej KPP w G.) z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] (dalej orzeczenie KPP w G. z dnia [...] listopada 2019 r.) o ukaraniu skarżącego karą nagany, uchylił zaskarżone orzeczenie KPP w G. z dnia [...] listopada 2019 r. w części dotyczącej uznania winnym skarżącego w zakresie popełnienia czynu opisanego w punkcie 6 zarzutów i w tym zakresie skarżącego uniewinnił a w pozostałej części zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.
Ustalono, że w dniu [...] sierpnia 2019 r. służbę na terenie Miasta i Gminy Ż. pełnił patrol z Zespołu ds. Prewencji PP Ż. w składzie sierż. szt. S.S. d-ca patrolu i st. post. P.J.. Odprawę do służby przeprowadził asystent Zespołu ds. Kryminalnych PP Ż. asp. szt. S. J.. W dniu [...] sierpnia 2019 r. o godz. 01.13 z polecenia dyżurnego KPP G., udali się do Ż. na ul. D. 29, gdzie samochód o nr. rej. [...] uderzył w ogrodzenie i odjechał w kierunku Z., pozostawiając na miejscu tablicę rejestracyjną.
Po przybyciu na miejsce policjanci zastali osobę zgłaszającego interwencję, która poinformowała, że około godziny 01.00 ktoś uderzył pojazdem w słupki stojące przed posesją a następnie w płot, po czym oddalił się z miejsca zdarzenia, pozostawiając tablicę rejestracyjną od pojazdu, który uczestniczył w kolizji. Na miejscu policjanci zastali również innego mężczyznę tj. K. J. J.. Mężczyzna oświadczył, że to on kierował pojazdem, który uczestniczył w kolizji, po czym spanikował i oddalił się z miejsca. Samochód, którym kierował pozostawił przed własną posesją.
W czasie prowadzonych przez policjantów ustaleń, na miejsce przyjechał patrol inspekcyjny z KPP G. w składzie:
asp. szt. D.G. - kierownik Ogniwa Patrolowo Interwencyjnego Komendy Powiatowej Policji w G. i asp. szt. R. G. - asystent jednoosobowego stanowiska do spraw zarządzania kryzysowego Komendy Powiatowej Policji w G.. Po przybyciu na miejsce, kontrolni zastali dwóch policjantów, którzy przebywali poza radiowozem. Obydwaj policjanci wykonywali czynności bez założonych na głowę czapek służbowych. W radiowozie siedział mężczyzna. Siedział on na tylnym siedzeniu radiowozu za siedzeniem kierowcy. Drzwi do radiowozu były otwarte. Po drugiej stronie radiowozu przy przednich drzwiach pasażera stał st. post. P. J., natomiast sierż. szt. S.S. stał w odległości około czterech metrów od radiowozu i dokonywał ustaleń w sprawie zdarzenia.
Asp. szt. D. G. w rozmowie z sierż. szt. S. S. ustalił, że mężczyzna siedzący w radiowozie to sprawca kolizji, który powrócił na miejsce zdarzenia. Jak zeznaje asp. szt. D. G., w związku z tym, że od mężczyzny siedzącego w radiowozie czuć było alkohol oraz widać było, że jest w stanie nietrzeźwości, zapytał skarżacego, dlaczego wobec mężczyzny, który jest osobą podejrzaną o kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości nie został zastosowany środek przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek oraz nikt tego mężczyzny nie nadzoruje. Skarżący odpowiedział że mężczyzna sam wrócił na miejsce zdarzenia i to on jako policjant decyduje czy zastosować środki przymusu bezpośredniego, czy też nie.
Ponadto oświadczył, że nie ma podstaw do ich stosowania. Według zeznań D.G. wyjaśnił on policjantom, że pomimo tego, że mężczyzna wrócił na miejsce zdarzenia, to w każdej chwili może ponownie podjąć próbę ucieczki, tym bardziej, że znajduje się w stanie nietrzeźwości i jego zachowanie może być nieracjonalne. Ponieważ skarżący w dalszym ciągu nie zastosował wobec mężczyzny kajdanek oraz nie polecił st. post. P.J.sprawować nad nim nadzoru, asp. szt. D.G. wydał polecenie skarżącemu aby zastosował wobec mężczyzny podejrzanego o kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości kajdanki oraz zlecił sprawowanie nadzoru nad nim. kategorycznie odmówił zastosowania kajdanek służbowych wobec mężczyzny. Według asp.szt. D. G. w jego obecności nad sprawcą kolizji nikt nie sprawował nadzoru. Ponieważ jak zeznał świadek, skarżący nie realizował jego poleceń i nikt nie nadzorował mężczyzny, to on do czasu odjazdu policjantów do posterunku policji nadzorował sprawcę zdarzenia.
Według zeznań asp. szt. D. G. po kilku minutach policjanci odjechali w kierunku Posterunku Policji w Ż.. Doprowadzany mężczyzna siedział podczas doprowadzenia na tylnym siedzeniu za siedzeniem kierującego i nie miał założonych kajdanek służbowych, natomiast pojazdem kierował skarżący, a st. post. P. J. siedział na przednim siedzeniu pasażera. Asp. szt. D. G.zeznał, że w tym czasie nikt nie nadzorował osoby doprowadzanej. W jego obecności nikt również nie sprawdzał radiowozu przed przeprowadzeniem doprowadzenia, oraz nie sprawdzał osoby doprowadzanej czy nie posiada przedmiotów niebezpiecznych, które stwarzają zagrożenie dla policjantów.
Organ wskazał, że zeznań wynika, iż mężczyzna podczas doprowadzenia do Posterunku Policji w Ż., siedział na tylnym siedzeniu za siedzeniem kierowcy, natomiast obydwaj policjanci siedzieli z przodu. Zeznaniom tym nie zaprzecza również sam obwiniony, który twierdzi jednak, że mężczyzna wobec którego podejmowane były czynności nie był osobą zatrzymaną, wobec czego nie można mówić, że było wykonywane doprowadzenie, a więc nie trzeba było stosować wobec niego przepisów wynikających z Zarządzenia 360/09 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń (Dz. Urz. KGP z 2018 r. poz. 119, t.j. z póź. zm. dalej Zarządzenia 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r.).
W związku z przedstawionym wyżej (a szczegółowo popisanym w orzeczeniu) stanem faktycznym skarżący został obwiniony o to, że popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprawidłowym wykonaniu czynności służbowej, w ten sposób, że w dniu [...]sierpnia 2019 r. około godz. 01.30 w Ż. na ul. D. będąc dowódcą patrolu odpowiedzialnym za przebieg służby i sposób realizacji zadań:
- 1. nie przydzielił st. post. P. J. do nadzoru osoby podejrzanej o kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, podczas wykonywanych czynności na miejscu kolizji drogowej oraz podczas doprowadzenia jej do Posterunku Policji w Ż. celem zbadania jej stanu trzeźwości tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt. 2 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161, t.j. ze zmianami dalej ustawa o Policji) w zw. z par. 9 ust. 1 pkt. 3 Zarządzenia 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r..
- 2. nie zlecił st. post. P. J. dokonania sprawdzenia zabezpieczenia środka transportu oraz sam nie dokonał takiego sprawdzenia przed wykonaniem doprowadzenia osoby podejrzanej o kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości do Posterunku Policji w Ż. celem zbadania jej stanu trzeźwości, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt. 2 ustawy o Policji w zw. z par. 9 ust. 1 pkt. 1 Zarządzenia 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r..
- 3. nie zlecił st. post. P. J.dokonania sprawdzenia osoby doprowadzanej w celu ewentualnego znalezienia i odebrania przedmiotów, które swoimi właściwościami mogą spowodować zagrożenie dla życia i zdrowia lub bezpieczeństwa doprowadzenia oraz nie dokonał sam takiego sprawdzenia przed wykonaniem doprowadzenia osoby podejrzanej o kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości do Posterunku Policji w Ż. celem zbadania jej stanu trzeźwości tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt. 2 ustawy o Policji w zw. z par. 9 ust. 1 pkt. 5 lit. a i par. 36 ust. 1 Zarządzenia 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r..
- 4. podczas wykonywania doprowadzenia osoby podejrzanej o kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości do Posterunku Policji w Ż., celem zbadania jej stanu trzeźwości, umieścił osobę doprowadzaną na tylnym siedzeniu samochodu osobowego za kierowcą oraz nie wydał polecenia st. post. P.J. zajęcia miejsca obok tej osoby na tylnym siedzeniu za kierowcą, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt. ustawy o Policji w zw. z par. 12 ust. 4 Zarządzenia 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r.
- 5. będąc poza radiowozem, wykonywał czynności na miejscu kolizji drogowej bez założonej na głowę czapki służbowej, tj. o czyn z art. 132 ust. 3pkt. 2 ustawy o Policji w zw. z par 36 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie umundurowania policjantów z dnia 20 maja 2009 r. (Dz. U. Nr 90, poz. 738 ze zmianami) i pkt 1 Rozdziału I Zarządzenia nr 7 Komendanta Głównego Policji w sprawie regulaminu musztry w Policji z dnia 1 marca 2013 r. (Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 18 ze zmianami).
- 6. niewłaściwie udokumentował w notatniku służbowym czynności związane z doprowadzeniem osoby podejrzanej o kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości do Posterunku Policji w Ż. celem zbadania jej stanu trzeźwości tj. nie udokumentował sprawdzenia pojazdu przed wykonaniem doprowadzenia, sprawdzenia osoby pod kątem posiadanych niebezpiecznych przedmiotów, pouczenia o obowiązku wykonywania poleceń policjantów, pouczenia o możliwości zastosowania odpowiednich środków przymusu w przypadku nie wykonywania poleceń policjantów, lub podjęcia próby ucieczki oraz jej zachowania w czasie doprowadzania tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt. 2 ustawy o Policji w związku z par 5 ust. 3 Decyzji [...] Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] kwietnia 2019 r. w sprawie sposobu dokumentowania odpraw dla policjantów realizujących zatrzymania i konwoje/doprowadzenia oraz sposobu dokumentowania konwojów/doprowadzeń, a także nadzoru nad realizacją konwojów i doprowadzeni przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w G..
- 7. niewłaściwie przeprowadził badanie stanu trzeźwości osoby podejrzanej o kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości tj. przeprowadził za pomocą urządzenia do badania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu Alkometr A 2.0 dwa pomiary stanu trzeźwości o godz. o godz. 01.37 z wynikiem 0,91 mg/l (I badanie), i o godz. 01.50 z wynikiem 0,94 mg/l (II badanie), nie przeprowadził natomiast po upływie 30 minut od ostatniego badania dwóch kolejnych badań z zachowaniem 30-minutowego odstępu pomiędzy tymi pomiarami, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt. 2 ustawy o Policji w zw. z par. 6 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie badań na zawartość alkoholu w organizmie z dnia 28 grudnia 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 2472).
- 8. odmówił wykonania polecenia kontrolnego jednostki asp. szt. D.G.Kierownika Ogniwa Patrolowo Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w G., dotyczącego zastosowania kajdanek służbowych w stosunku do osoby podejrzanej o kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, doprowadzanym do Posterunku Policji w Ż.w celu zbadania stanu jego trzeźwości, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt. 1 ustawy o Policji w zw. z par. 5 ust. 7 Decyzji [...] Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [p...] września 2017 r w sprawie organizacji systemu nadzoru nad policjantami/pracownikami pełniącymi służbę/świadczącymi pracę w Komendzie Powiatowej Policji w G..
Orzeczeniem KPP w G.z dnia [...] listopada 2019 r. uznano skarżącego winnym naruszenia dyscypliny służbowej i za popełnienie ww. czynów wymierzono karę dyscyplinarną – nagany.
W ocenie KPP w G. materiał dowodowy zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym pozwala stwierdzić, że skarżący dopuścił się zarzucanych mu czynów określonych w ww. punktach.
KWP w R. orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2020 r. uchylił zaskarżone orzeczenie KPP w G. z dnia [...] listopada 2019 r. w części dotyczącej uznania winnym skarżącego w zakresie popełnienia czynu opisanego w punkcie 6 zarzutów i w tym zakresie skarżącego uniewinnił a w pozostałej części zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.
Sposób umundurowania policjantów uregulowany jest w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie umundurowania policjantów z dnia 20 maja 2009 r. (Dz.U. Nr 90, poz. 738 z późn. zm.). Rozporządzenie to w załączniku nr 1 - Wzory ubioru służbowego policjanta, określa zestawy umundurowania policjantów pełniących służbę patrolową. Ustęp 1 § 36 Rozporządzenia zabrania policjantom noszenia przedmiotów umundurowania niezgodnie z obowiązującym zestawem przedmiotów umundurowania albo niezgodnie z ich przeznaczeniem. Poza ww. rozporządzeniem, zasady noszenia umundurowania zostały określone w Zarządzeniu nr 1 Komendanta Głównego Policji w sprawie regulaminu musztry w Policji z dnia 1 marca 2013 r. (Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 18 z późn. zm.). Rozdział 1 "Wizerunek umundurowanego policjanta" stanowi w pkt 1, że umundurowany policjant jest zobowiązany przestrzegać zasad noszenia przepisowego: munduru, dystynkcji, znaków identyfikacyjnych oraz orderów, odznaczeń, medali i odznak na zasadach określonych w przepisach o umundurowaniu policjantów.
Organ w trakcie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, ustalił, że przesłuchany w charakterze świadka asp. szt. D. G. potwierdził, że policjanci wykonywali czynności na miejscu zdarzenia bez założonych czapek służbowych zeznając, że "gdy my przyjechaliśmy na miejsce policjanci wykonywali czynności bez założonych czapek służbowych" Również asp. szt. R. G., zeznał: "po przybyciu na miejsce, zastaliśmy dwóch policjantów, którzy przebywali poza radiowozem. Obydwaj wykonywali czynności na zewnątrz radiowozu bez założonych czapek służbowych"(k. 136-39).
Przesłuchany w charakterze świadka st. post. P. J., który pełnił w tym dniu służbę z obwinionym, przyznał: "Ja na miejscu zdarzenia wykonywałem czynności bez założonej czapki, natomiast, nie pamiętam czy sierż. szt. S. S. miał założoną czapkę, będąc poza radiowozem".
Wobec powyższego należy uznać, że zmieniane w sprawie stanowiska skarżącego były przyjęta linią obrony, która w świetle dokonanych ustaleń i zeznań świadków nie może być uznana za niwelująca ustalenia organów.
W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko wyższego przełożonego dyscyplinarnego, wskazującego, iż obwiniony dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego poprzez niedopełnienie obowiązku w zakresie przestrzegania zasad noszenia przepisowego munduru, w ten sposób, iż będąc poza radiowozem, wykonywał czynności na miejscu kolizji drogowej bez założonej na głowę czapki służbowej (art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 36 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie umundurowania policjantów z dnia 20 maja 2009 r. i pkt 1 Rozdziału I Zarządzenia nr 7 Komendanta Głównego Policji w sprawie regulaminu musztry w Policji z dnia 1 marca 2013 r.).
Zdaniem Sądu organ prawidłowo wykazał, fakt popełnienia przez skarżącego zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego poprzez niewłaściwie przeprowadzenie badania stanu trzeźwości osoby podejrzanej o kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, tj. przeprowadził za pomocą urządzenia do badania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu Alkometr A 2.0 dwóch pomiarów stanu trzeźwości, o godz. 01.37 z wynikiem 0,91 mg/l(l badanie), i o godz. 01.50 z wynikiem 0,94 mg/l (II badanie), nieprzeprowadzenie po upływie 30 minut od ostatniego badania dwóch kolejnych badań z zachowaniem 30-minutowego odstępu pomiędzy tymi pomiarami (art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 6 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie badań na zawartość alkoholu w organizmie z dnia 28 grudnia 2018 r.).
Wobec powyższego orzeczono jak w zaskarżonym orzeczeniu.
Skargę na powyższe orzeczenie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucając:
- 1. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
a / art. 135 ust. 1 pkt c ustawy o Policji poprzez niewyłączenie rzecznika dyscyplinarnego w sprawie, w sytuacji, gdy między nim a obwinionym lub osobą wnoszącą o przewinieniu dyscyplinarnym zachodzi stosunek osobisty mogący wywołać wątpliwości, co do jego bezstronności;
b / art. 135f ust. 7 ustawy o Policji, poprzez oddalanie wszelkich wniosków dowodowych zgłaszanych przez stronę, mimo że nie zachodziły przesłanki w tym zakresie, a okoliczność która miała być udowodniona, miała znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś dowód można było przeprowadzić, a jego przeprowadzenie nie było sprzeczne z prawem oraz uniemożliwienie zapoznania końcowego z aktami postępowania, poprzez niewłaściwe powiadomienie obwinionego;
c/ art. 135g ustawy o Policji, poprzez uwzględnienie jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść obwinionego i stronnicze przesłuchiwanie świadków, bez ujawniania okoliczności świadczących na korzyść obwinionego;
d/ art. 135p ustawy o Policji w zw. z art. 7 KPK w zw. z art. 89 KPW, poprzez przeprowadzenie oceny dowodów, w szczególności wyjaśnień obwinionego, w sposób dowolny, a nie swobodny, a także sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że wyjaśnienia obwinionego nie są konsekwentne i pozostają ze sobą w sprzeczności, co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, poprzez poczynienie błędnych ustaleń, co do sprawstwa obwinionego;
e/ art. 135p ustawy o Policji polegające na zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich ważnych okoliczności dotyczących ustalenia, czy wydane polecenia przez kontrolnego były zasadne, oraz jego dalsze czynności były zgodne z procedurą i obowiązującymi przepisami resortowymi.
2. Błędy w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, polegające na niezgodnymi ze stanem faktycznym ustaleniami, odnośnie osoby zgłaszającej zdarzenie, nie przesłuchanie właściwej, przyjęcie za jedynie wiarygodne informacje otrzymane od kontrolnego /dziwnym zbiegiem okoliczności drugi kontrolny w ogóle nie angażował się w czynności kontrolne/, notatka nie sporządzona w terminie tylko po dwóch dniach, gdzie konsultowano jej treść z rzecznikiem dyscyplinarnym w międzyczasie. Ponadto decyzje o zarzucanych czynach podejmowano na podstawie opinii i pism instruktażowych, tworzonych na różnych szczeblach resortu, a nie jak stanowi prawo na podstawie przepisów, którymi są Ustawy, Zarządzenia i Decyzje.
Wskazał, że orzeczenie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, gdyż wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego i prowadzenie go w sposób kierunkowy, nieobiektywny i stronniczy miało na celu poniesienie konsekwencji z jego strony z uwagi na fakt przeprowadzanej interwencji w dniu [...] sierpnia 2019 roku na ul. D. w Ż., gdzie w chwili podjęcia czynności i ustalania faktów, bez przeprowadzenia badania stanu trzeźwości urządzeniem wskazującym wynik badania, a nie testerem, nie występowały przesłanki do zastosowania wobec uczestnika zdarzenia środka przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek i tym samym realizacji czynności doprowadzenia.
Jego zdaniem prowadzący postępowanie opiera się na materiale zebranym od policjantów z KPP R., nie wiadomo z czego to wynika, którzy to z powyższą sprawą nie mają nic wspólnego. W związku z powyższym zważył, że prowadzone postępowanie dyscyplinarne wraz z uzasadnieniem zarzutów jest prowadzone chaotycznie, bez chęci rzetelnego ustalenia faktów w oparciu tylko na przypuszczeniach i odczuciach prowadzącego, a nie stanie faktycznym i obowiązującymi przepisami. Również wątpliwa jest treść notatki sporządzonej przez kontrolnego dopiero po upływie dwóch dni po przeprowadzeniu kontroli, co powinno być uczynione niezwłocznie.
Wskazał, że jego prawa zakresie dowodzenia zostały naruszone. Jego zdaniem zgodnie z obowiązującymi przepisami dowodem w sprawie są wyjaśnienia obwinionego, złożone po ogłoszeniu zarzutów, a nie notatki do których odnosi się prowadzący postępowanie. Uznanie za dowód notatki urzędowej bądź służbowej, a nie złożonych wyjaśnień obwinionego jest uchybieniem. Nadto wskazał, że rzecznik dyscyplinarny stwierdził, że nie dopuści do takiej sytuacji by uczestniczył w czynnościach przesłuchania uczestniczył skarżący oraz jego obrońca.
Podniósł, że w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego należy kierować się naczelnymi zasadami. Jedną z nich jest zasada jawności wobec stron, która mówi, że w myśl tej zasady postępowanie dyscyplinarne jest jawne wobec wszystkich. Zasada ta wynika z art. 45 Konstytucji RP, jednakże może być ona ograniczona np. art. 135f ust. 2 ustawy o Policji. Następną zasadą jest zasada prawdy materialnej która mówi, że w myśl tej zasady podstawę wszelkich rozstrzygnięć powinny stanowić prawdziwe ustalenia faktyczne, a nie przypuszczenia i domniemania. Kolejną zasadą jest zasada obiektywizmu która mówi, że organ procesu dyscyplinarnego powinien mieć do stron i innych uczestników postępowania stosunek bezstronny i nie powinny one w jakikolwiek sposób nastawiać się do badanej przez nie sprawy. Jego zdaniem należy się też odnieść do zasady uczciwego postępowania gdzie w myśl tej zasady organy postępowania dyscyplinarnego powinny prowadzić postępowanie w sposób rzetelny, szanując godność uczestników postępowania.
W tej sprawie zważyć należy, że po zapoznaniu się z materiałami postępowania dyscyplinarnego już na etapie prowadzonego postępowania wyjaśniającego prowadzący postępowanie z góry powziął zamiar prowadzenia go kierunkowo, bezpośrednio dążąc do ukarania skarżącego osoby, co wynika z zapoznaną treścią materiału.
Jego zdaniem z powyższych okoliczności wypływa wniosek, że przedmiotowe postępowanie jest prowadzone na zasadzie "dajcie człowieka, a zarzuty się znajdą" a nie na zasadzie wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie.
Jego zdaniem jest błąd a przynajmniej nieścisłości występują w ustaleniach faktycznych i zostały opisane w uzasadnieniu orzeczenia Komendanta Policji w G. z dnia [...].11.2019 r. tj., że prowadzący postępowanie dyscyplinarne wskazuje jako zgłaszającego interwencję A. W.(mężczyznę) co jest sprzeczne ze stanem faktycznym i przebiegiem zdarzenia. W tej sprawie należy wziąć pod uwagę fakt, że zgłaszającą interwencję osobą była kobieta A. W. a nie mężczyzna A.W.. W tej sytuacji jasno wynika, kto był osobą zgłaszającą. Wskazuje, że gdyby w sprawie została przesłuchana zgłaszająca interwencję oraz jej matka, które to były na miejscu zdarzenia można by było wykluczyć pewne fakty a mianowicie fakt założonych czapek i "naszego" postępowania a potwierdzić fakt zachowania asp. szt. D. G..
Podniósł, że błędem jest naruszenie art. 134 i ust. 1 pkt. 4 ustawy o Policji, który mówi, że jeżeli zachodzą wątpliwości co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji prawnej, albo tożsamości sprawcy przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przełożony dyscyplinarny, zleca przeprowadzenie czynności wyjaśniających. Czynności te należy ukończyć w terminie 30 dni. Wskazał, że w tym przypadku czynności te w tym terminie nie były zrealizowane. Czynności te trwały ponad dwa miesiące.
Podniósł, że samo postępowanie dyscyplinarne zgodnie z zapisem w ustawie o Policji winno być zakończone w przeciągu do jednego miesiąca, w uzasadnionych przypadkach można je przedłużyć o kolejny miesiąc. Przedmiotowe orzeczenie zostało wydane trzydziestego drugiego dnia.
Jego zdaniem zostały naruszone prawa skarżącego poprzez bezprawne uniemożliwienie mu skorzystania z podstawowych praw tj. zgłaszania wniosków dowodowych, przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego, sporządzenia notatek, odpisów, wnoszenia zażaleń. Podniósł, że istotnym jest fakt, że przed podjęciem pracy w Posterunku Policji w Ż. pełnił służbę w Ogniwie patrolowo interwencyjnym KPP G., gdzie przełożonym bezpośrednim był D. G., a jego przełożonym był D.G., z-ca Naczelnika Prewencji, skąd zmuszony był na własne żądanie odejść, ponadto wielokrotnie dochodziło pomiędzy do spięć w różnych sprawach, nie z winy skarżącego. Jego zdaniem z tego wynikają okoliczności wyłączające Rzecznika.
W związku z powyższym wnosił o uchylenie orzeczenia.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi jest orzeczenie KWP w R. z dnia z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie ukarania skarżącego karą nagany.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.
z 2019 r. poz. 161 ze zm.) policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Ust. 2 przywołanego przepisu precyzuje, że naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.
Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2 (art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji) oraz zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy (art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji) oraz niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji).
W ocenie Sądu zasadne jest stanowisko organu wskazującego, że materiał dowodowy zebrany w aktach postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przeciwko skarżącemu, pozwala na przypisanie policjantowi winy w zakresie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego określonego w punkcie pierwszym, drugim, trzecim i czwartym zarzutów.
Zgodnie z § 9 ust. 1 Zarządzenia Nr 360 Komendanta Głównego Policji w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń z dnia 26 marca 2009 r. (Dz. Urz. KGP Nr 6, poz.
29) dowódca konwoju odpowiada za przebieg i sposób wykonania konwoju, a w szczególności sprawdza zabezpieczenia w środku transportu lub wyznacza konwojenta do tego sprawdzenia (pkt 1); Dowódca konwoju odpowiada za przebieg i sposób wykonania konwoju, a w szczególności: przydziela konwojentom osoby konwojowane ze wskazaniem tych, wobec których należy stosować wzmożone środki ostrożności oraz podejmuje decyzję o ich rozmieszczeniu w środkach transportu oraz w pomieszczeniach przeznaczonych dla osób konwojowanych w sądach i prokuraturach (pkt 3); poleca konwojentom sprawdzać osoby konwojowane w celu ewentualnego znalezienia i odebrania przedmiotów, które swoimi właściwościami mogą spowodować zagrożenie dla życia i zdrowia lub bezpieczeństwa konwoju, a w szczególności podczas przejmowania osób konwojowanych (pkt 5 lit. a). Przed rozpoczęciem doprowadzenia policjanci są obowiązani dokładnie sprawdzić, czy osoba doprowadzana posiada przy sobie przedmioty, które ze względu na swe właściwości mogą spowodować zagrożenie dla życia i zdrowia człowieka (§ 36 ust.1). W przypadku wykonywania konwoju samochodem osobowym, osobę konwojowaną umieszcza się na tylnym siedzeniu, a konwojent zajmuje miejsce obok osoby konwojowanej za kierowcą (§12 ust. 4)
W § 1 ust. 3 pkt. 3 przytoczonego Zarządzenia Nr 360 KGP sformułowana jest definicja doprowadzenia, określona: "doprowadzenie, jest to zespół czynności związanych z przemieszczaniem osoby pozbawionej wolności lub nietrzeźwej do siedziby jednostki organizacyjnej Policji lub innego miejsca wskazanego przepisami prawa lub określonego przez uprawniony organ".
Z protokołu odprawy do służby patrolowej wynika, że odprawiający podał zadania do realizacji podczas służby oraz udzielił stosownych instruktaży, w tym instruktażu w zakresie Zarządzenia Nr 360/09 KGP w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń. Powyższe zostało udokumentowane w notatnikach służbowych odprawianych policjantów oraz protokole z odprawy do służby patrolowej (Wydruk protokołu z odprawy z systemu SWD Policji, k.23-24).
Fakt udzielenia instruktażu w zakresie Zarządzenia Nr [...] KGP potwierdzają przesłuchani w charakterze świadków odprawiający patrol do służby asp. szt. S. J. i st. post. P.J..
Ponadto, asp. szt. S. J. zeznał: "ja każdorazowo podczas odprawy do służby patrolowej przypominam, aby zachować ostrożność podczas wykonywania czynności służbowych przy legitymowaniu osób i na miejscach zdarzeń, tak aby nie doszło do ucieczki tych osób z miejsca wykonywanych czynności i wydarzenia nadzwyczajnego".
Na okoliczność przeprowadzanej interwencji przez obwinionego, asp. szt. D.G. zeznał:, "Ponieważ sierż. szt. S.S. w dalszym ciągu nie zastosował wobec mężczyzny kajdanek oraz nie polecił st. post. P. J. sprawować nad nim nadzoru wydałem polecenie skarżącemu, aby zastosował wobec mężczyzny podejrzanego o kierowanie w stanie nietrzeźwości kajdanki oraz zlecenie nadzoru nad nim st. post. P. J.. Doprowadzany mężczyzna siedział podczas doprowadzenia na tylnym siedzeniu za siedzeniem kierującego i nie miał założonych kajdanek służbowych, natomiast pojazdem kierował skarżący, a st. post. P. J. siedział na przednim siedzeniu pasażera. Asp. szt. D. G. zeznał, że w tym czasie nikt nie nadzorował osoby doprowadzanej. W jego obecności nikt również nie sprawdzał radiowozu przed przeprowadzeniem doprowadzenia, oraz nie sprawdzał osoby doprowadzanej czy nie posiada przedmiotów niebezpiecznych, które stwarzają zagrożenie dla policjantów".
Podczas przesłuchania w dniu [...] listopada 2019 r. sprawca kolizji, K.J.J. również potwierdził, iż żaden z policjantów nie dokonał sprawdzenia, czy posiadał przedmioty niebezpieczne, policjanci wiedzieli, że był nietrzeźwy, gdyż sam się przyznał, że spożywał alkohol i gdyby chciał, to uciekłby z miejsca zdarzenia, bo policjanci jakoś szczególnie go nie pilnowali. Podczas doprowadzenia do Posterunku Policji w Ż., siedział na tylnym siedzeniu za siedzeniem kierowcy, natomiast obydwaj policjanci siedzieli z przodu
Zeznaniom świadków przytoczonym powyżej nie zaprzecza skarżący, który w pisemnych wyjaśnieniach z dnia [...] listopada 2019 r. stwierdził, że mężczyzna, wobec którego podejmowane były czynności, nie był osobą zatrzymaną, wobec czego nie można mówić, że było wykonywane doprowadzenie, a więc nie trzeba było stosować wobec niego przepisów wynikających z Zarządzenia 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r.
W ocenie Sądu zasadnie zauważono, że w Zarządzeniu nr 360/09 KGP na mocy regulacji rozdziału 7 "Sposób postępowania podczas doprowadzenia osób", w szczególności § 34 ust. 4 do doprowadzeń stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 1 i 2, wyłączeniem § 4, 5, 9 ust. 1 pkt 12 i § 10 oraz przepisy rozdziału 6. Tym samym dowódca patrolu przy doprowadzeniu nieplanowanym (doprowadzenie osoby zatrzymanej na gorącym uczynku przestępstwa lub wykroczenia, zatrzymanie osoby poszukiwanej, doprowadzenie osoby do wytrzeźwienia), przejmuje obowiązki dowódcy doprowadzenia, natomiast drugi policjant, konwojenta.
Ze znajdującej się aktach postępowania dyscyplinarnego "Analizy wydarzeń nadzwyczajnych dotyczących ucieczek osób podczas realizacji konwojów i doprowadzeń", przesłana do wszystkich komórek organizacyjnych Policji, celem stosowania i realizacji zawartych w niej poleceń, oraz przesłana w ślad za nimi pisemne polecenia Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] października 2017 r., zawierają wykładnię, że "doprowadzenie", o którym mowa w § 1 ust. 3 Zarządzenia KGP wynika, że doprowadzenie jest to zespół czynności związanych nie tylko z przemieszczaniem osoby, ale wszelkie podejmowane czynności wobec tej osoby, a wykonywane od czasu podjęcia decyzji o realizacji wobec osoby jakichkolwiek czynności służbowych, do czasu zwolnienia tej osoby po zakończeniu tychże czynności, czy też umieszczenia tej osoby w miejscu wskazanym przepisami prawa lub określonym przez uprawniony organ".
Z powyższymi poleceniami, obwiniony został zapoznany, jako funkcjonariusz był zobowiązany do stosowania w służbie.
W tym stanie rzeczy organy prawidłowo uznały, że fakt popełnienia przewinień dyscyplinarnych przez policjanta stanowiących naruszenie dyscypliny służbowej poprzez: nieprawidłowe wykonanie czynności służbowych jako dowódcy patrolu w ten sposób, że nie wydał polecenia st. post. P.J. nadzorowania osoby podejrzanej o kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, podczas wykonywanych czynności na miejscu kolizji drogowej oraz podczas doprowadzenia jej do Posterunku Policji w Ż., celem zbadania jej stanu trzeźwości (art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 9 ust. 1 pkt. 3 Zarządzenia 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r., nieprawidłowe wykonanie czynności służbowych jako dowódcy patrolu w ten sposób, że nie wydał polecenia st. post. P. J. dokonania sprawdzenia zabezpieczenia środka transportu oraz sam nie dokonał takiego sprawdzenia przed wykonaniem doprowadzenia osoby podejrzanej o kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości do Posterunku Policji w Ż.celem zbadania jej stanu trzeźwości, art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 9 ust. 1 pkt. 1 Zarządzenia 360 Komendanta Głównego Policji, nieprawidłowe wykonanie czynności służbowych jako dowódcy patrolu w ten sposób, że nie zlecił st. post.
P. J. dokonania sprawdzenia osoby doprowadzanej w celu ewentualnego znalezienia i odebrania przedmiotów, które swoimi właściwościami mogą spowodować zagrożenie dla życia i zdrowia lub bezpieczeństwa doprowadzenia oraz nie dokonał sam takiego sprawdzenia przed wykonaniem doprowadzenia osoby podejrzanej o kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości do Posterunku Policji w., celem zbadania jej stanu trzeźwości, art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 9 ust. 1 pkt. 5 lit. a i § 36 ust. 1 Zarządzenia 360 Komendanta Głównego Policji, nieprawidłowe wykonanie czynności służbowych jako dowódcy patrolu w ten sposób, że podczas doprowadzenia osoby podejrzanej o kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości do Posterunku Policji w Ż., celem zbadania jej stanu trzeźwości, umieścił osobę doprowadzana na tylnym siedzeniu samochodu osobowego za kierowca oraz nie wydał polecenia st. post. P.J. zajęcia miejsca obok tej osoby na tylnym siedzeniu za kierowcą, art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 12 ust. 4 Zarządzenia 360 Komendanta Głównego Policji, zostały prawidłowo dowiedzione.
Materiał dowodowy zebrany w aktach postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przeciwko skarżącemu, potwierdza fakt popełnienia przez niego zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego, określonego w punkcie piątym zarzutów.
Sąd podziela stanowisko organu w zakresie zarzutu opisanego w punkcie szóstym przewinienia dyscyplinarnego.
W zakresie siódmego z zarzucanych przewinień dyscyplinarnych Sąd stwierdza, że zgodnie z § 6 Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie badań na zawartość alkoholu w organizmie jeżeli osoba podejrzana o popełnienie przestępstwa lub wykroczenia oddaliła się z miejsca zdarzenia przed badaniem jej stanu trzeźwości, a następnie została zatrzymana albo sama zgłosiła się do uprawnionego organu powołanego do ochrony porządku publicznego, należy dokonać badania analizatorem wydechu. Jeżeli wynik pierwszego pomiaru wynosi ponad 0,00 mg/dm3, w przypadku dokonania tego pomiaru analizatorem dokonującym pomiaru stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu metodą spektrometrii w podczerwieni, niezwłocznie dokonuje się drugiego pomiaru tym samym analizatorem wydechu. Po upływie 30 minut od przeprowadzenia ostatniego z pomiarów, o których mowa wyżej, przeprowadza się dwa kolejne pomiary, tym samym analizatorem, z zachowaniem 30-minutowego odstępu pomiędzy tymi pomiarami.
Jak wynika z włączonych do akt postępowania kserokopii notatników policjantów oraz kserokopii rejestru badania urządzeniem Alkometr A 2.0 skarżący badanie stanu trzeźwości K. J.J., przeprowadził urządzeniem Alkometr A 2.0. i wykonał tylko dwa badania: pierwsze o godz. 01.37, drugie o godz. 01.50, czyli w odstępie trzynastu minut. Z akt sprawy wynika, że policjantom przekazano informacje, że sprawca zdarzenia oddalił się z miejsca przed przybyciem patrolu i przeprowadzeniem badania jego stanu trzeźwości. Fakt, że powrócił na to miejsce wcześniej niż dojechali policjanci, nie oznaczał, że nie oddalił się z miejsca przed przybyciem patrolu. Z uwagi, iż wystąpiło oddalenie się sprawcy z miejsca zdarzenia przed przybyciem Policji i przeprowadzeniem badania jego stanu trzeźwości, policjanci zobowiązani byli postępować zgodnie ze stosowaną w takich przypadkach procedurą.
Zdaniem Sądu organ prawidłowo wykazał, fakt popełnienia przez skarżącego zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego poprzez niewłaściwie przeprowadzenie badania stanu trzeźwości osoby podejrzanej o kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości.
Zasadne jest uznanie winy w zakresie pkt. ósmego z zarzucanych czynów.
Z kserokopii karty zapoznania z treścią Decyzji [...] Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] września 2017 r w sprawie organizacji systemu nadzoru nad policjantami/pracownikami pełniącymi służbę/świadczącymi pracę w Komendzie Powiatowej Policji w G. wynika, że skarżący został zapoznany z przedmiotowym aktem kierowania, który w § 3 ust. 2 pkt. 7 stanowi, że celem nadzoru prowadzonego przez kontrolnych jednostki jest reagowanie na stwierdzone w trakcie nadzoru uchybienia poprzez wydawanie wiążących poleceń w celu natychmiastowego ich wyeliminowania.
Natomiast zgodnie z § 5 ust. 7 policjant uprawniony jest również do udzielania instruktażu w przypadku stwierdzenia realizacji zadań w sposób niezgodny z procedurami określonymi w aktach normatywnych kierowania lub wytycznych, a także uzasadnionych przypadkach, podjęcia innych zgodnych z normami prawnymi działań, w tym przepisami w zakresie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji.
W poleceniach opisanych w orzeczeniu, wskazano iż "W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości podczas realizacji konwojów i doprowadzeń oraz pełnienia służby w PDOZ mogących skutkować zaistnieniem wydarzenia nadzwyczajnego bezwzględnie wyciągać konsekwencje służbowe wobec winnych zaniedbań."
Należy wyjaśnić, że przepis art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji wskazuje, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego. Polecenie służbowe wydane może być ustnie lub pisemnie. Dla pociągnięcia policjanta, do odpowiedzialności dyscyplinarnej, istotny jest jedynie fakt wydania określonego polecenia służbowego oraz fakt niewykonania lub niewłaściwego wykonania takiego polecenia. Opisani w decyzji świadkowie wskazali, że asp. szt. D.G. wydał polecenie skarżącemu, aby założył mężczyźnie, wobec którego były wykonywane czynności, kajdanki. Kajdanki te nie zostały założone.
Zdaniem Sądu fakt popełnienia przez policjanta czynu stanowiącego naruszenie dyscypliny służbowej poprzez odmowę wykonania polecenia zastosowania kajdanek służbowych w stosunku do osoby podejrzanej o kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości (art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 5 ust. 7 Decyzji [...] Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] września 2017 r. w sprawie organizacji systemu nadzoru nad policjantami/pracownikami pełniącymi służbę/świadczącymi pracę w Komendzie Powiatowej Policji w G.), został dowiedziony.
Skarżący popełnił przewinienia dyscyplinarne opisane w pkt 1,2,3,4,5,7,8 zarzutów o czym świadczy materiał dowodowy przywołany w sprawie.
W zakresie zarzutu dotyczącego wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego organ zasadnie zauważył, że skarżący nie wskazał jakie konkretne zachowania podinsp. D.G. w stosunku do jego osoby spowodowały, że ocenia on jego stosunek służbowy i osobisty jako nieobiektywny i niewłaściwy.
Sąd nie stwierdził aby w toku postępowania nie zrealizowano prawa skarżącego do obrony. Organ zapewnił mu możliwość zaznajomienia się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz zgłoszenia wniosków dowodowych, które w tym konkretnym przypadku nie musiały być uwzględnione bowiem okoliczności zostały potwierdzone innymi dowodami. Skarżący miał możliwość przedstawienia swojej wersji zdarzeń.
Generalnie Sąd podziela stanowisko organu i wskazuje, że nawet niewyjaśniona przez organy pomyłka co do imienia i nazwiska osoby pokrzywdzonej nie ma wpływu na rozstrzygnięcie.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.