Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 i art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] października 2010 r., cofającą T. K. pozwolenie na broń palną bojową.
W uzasadnieniu podano, iż w dniu [...] kwietnia 2010 r. organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia T. K. pozwolenia na broń palną bojową z uwagi na nieprzedstawienie przez niego aktualnych orzeczeń – lekarskiego i psychologicznego – potwierdzających zdolność do dysponowania bronią. Następnie w dniu [...] lipca 2010 r. rozszerzył zakres postępowania o przesłanki wynikające z art. 18 ust. 5 pkt 4 oraz art. 18 ust. 1 pkt. 3 ustawy o broni, ustalił bowiem, iż strona utraciła inną posiadaną przez siebie broń (gazową), o czym organów Policji nie powiadomiła.
Ponieważ strona wymagane orzeczenia lekarskie i psychologiczne dostarczyła, organ odstąpił od cofnięcia jej pozwolenia na broń w zakresie tej przesłanki.
W toku postępowania strona wyjaśniła, iż z posiadanej przez siebie broni gazowej najprawdopodobniej zrezygnowała pod koniec lat 90-tych i oddała ją wówczas do złomowania. Nie przedstawiła jednak żadnych dokumentów mogących potwierdzić tę okoliczność.
W tej sytuacji organ I instancji podjął czynności zmierzające do ustalenia, czy faktycznie T. K. przekazał do złomowania posiadaną przez siebie broń gazową. W tym celu sprawdził zapisy w książkach ewidencji broni i amunicji z lat 1990-2003, w tym także dokonane w Sekcji Zamiejscowej Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w C. Nie wynika z nich jednak, by w tym okresie do depozytu Policji przyjęto broń gazową należącą do T. K. W związku z powyższym, uznając, iż w wyniku niewłaściwego przechowywania strona utraciła broń i nie powiadomiła o tym organów Policji, Komendant Wojewódzki Policji w K. wydał decyzję cofającą jej pozwolenie na broń palną bojową, na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 oraz art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji.
Od decyzji cofającej pozwolenie strona złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i pozostawienie jej posiadanego prawa. Odwołujący się wskazał, iż broń posiada nieprzerwanie od 1993 r. i od tego czasu zawsze przestrzegała zasad i obowiązków określonych w przepisach. Powołał się przy tym na prawidłowość przechowywania broni, co wykazywały okresowe kontrole miejsca i warunków przechowywania broni przeprowadzane przez wyznaczonych funkcjonariuszy Policji. Podkreślił, iż posiada zdolność psychofizyczną do dysponowania bronią bojową, co potwierdzają załączone przez nią orzeczenia lekarskie i psychologiczne. Wskazał, iż jest osobą niekaraną, a w miejscu zamieszkania posiada pozytywną opinię. Ponownie też wyjaśnił, iż oddał broń do bezpłatnego wyzłomowania prawdopodobnie w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych. Zasygnalizował, iż prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne dotyczące nieumyślnej utraty broni palnej gazowej zostało umorzone, a postanowienie w tym zakresie jest już prawomocne. Podniósł, iż broń bojowa jest jemu w dalszym ciągu niezbędna do ochrony osobistej.
Komendant Główny Policji po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy uznał decyzję organu I instancji za zgodną z prawem.
Wskazał, iż w myśl art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ustawy. Zasady te określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343). Zgodnie z § 5 tego rozporządzenia, osoby posiadające broń palną i amunicję są obowiązane przechowywać ją w kasetach metalowych, na stałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane. Jak wynika z materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie, strona przechowuje broń bojową zgodnie z przepisami prawa w miejscu zamieszkania, które stanowi jednocześnie siedzibę firmy [...], tj. w C. przy ul. [...].
Nie jest jednak w stanie wyjaśnić, gdzie znajduje się broń gazowa, którą nabyła w 1993 r., po uzyskaniu stosownego pozwolenia. W tej kwestii oświadczyła, iż prawdopodobnie oddała tę broń do bezpłatnego złomowania w połowie lat 90-tych. Natomiast w zeznaniu złożonym w toku prowadzonego postępowania karnego dotyczącego nieumyślnej utraty przez nią tej broni, stanowczo stwierdziła, iż do czasu zezłomowania broni w latach dziewięćdziesiątych, była ona przechowywana w magazynie broni [...] Sp. z o.o. wraz z wieloma innymi jednostkami broni, z której korzystali pracownicy [...], posiadający pozwolenie na broń. Strona nie przedłożyła żadnych dokumentów mogących potwierdzić te okoliczności.
W tej sytuacji organ I instancji podjął czynności mające na celu ustalenie, czy strona faktycznie oddała broń do złomowania, jako że w jej aktach brak jest jakichkolwiek wzmianek na ten temat (ostatni zapis dotyczący broni gazowej, to wpis do książeczki pozwolenia na broń z dnia [...] grudnia 1996 r. informujący, iż pozwolenie na tę broń, pierwotnie wydane z terminem ważności do dnia [...] listopada 1995 r., stało się bezterminowe). W aktach tych brak jest również jakiegokolwiek dokumentu wskazującego, iż strona zrezygnowała z posiadania broni.
Wobec powyższego organ I instancji sprawdził książki ewidencji broni i amunicji wytworzone w Sekcji Zamiejscowej Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w C. w latach 1991-2000 r. (rejestrowany jest w nich każdy ruch z bronią, m.in. przyjęcie broni do depozytu Policji), jednakże nie znalazł w nich adnotacji dotyczących przyjęcia od T. K. broni do złomowania. Adnotacji takiej nie odnaleziono również w późniejszych (od 2000 r. do 2003 r.) książkach ewidencji broni i amunicji WPA KWP w K. Organ I instancji słusznie zatem przyjął, iż oświadczenie strony, że przekazała broń do depozytu Policji celem jej zezłomowania, nie może być uznane za dowód na tę okoliczność, skoro nie potwierdzają go inne, uzyskane z innych źródeł dowody.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. K. zarzucił powyższej decyzji:
- – naruszenie art. 7 k.p.a. – przez niedopełnienie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez nieuwzględnienie przez Komendanta Głównego Policji przy wydawaniu skarżonej decyzji postanowienia wydanego przez Prokuraturę Rejonową C. (sygn. akt [...]), w którym prokuratura ustaliła brak przesłanek do stwierdzenia, iż został popełniony czyn zabroniony z art. 263 § 4 Kodeksu karnego przez skarżącego, tj. nieumyślnego spowodowania utraty broni palnej i w konsekwencji dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego poprzez uznanie, iż skarżący utracił broń gazową oraz przez wydanie skarżonej decyzji przy całkowitym pominięciu słusznego interesu strony;
- – naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez wydanie skarżonej decyzji bez rozpatrzenia całości zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, z pominięciem dowodów przemawiających na korzyść strony, w tym wskazania postanowienia Prokuratury Rejonowej C. (sygn. akt [...]);
- – naruszenie art. 8 k.p.a. przez nierozpatrzenie wniosków dowodowych składanych przez skarżącego;
- – naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez ograniczenie się Komendanta Głównego Policji przy rozpatrywaniu odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] października 2010 r. do oceny prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez organ pierwszej instancji, czym naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;
- – oraz innych przepisów wskazanych w uzasadnieniu niniejszej skargi.
Ponadto skarżący zarzucił decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik przedmiotowej sprawy:
- – naruszenie art. 25 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) poprzez uznanie skarżącego za osobę zobowiązaną do zgłoszenia faktu utraty broni w ciągu 24 godzin Policji bądź Żandarmerii Wojskowej i w konsekwencji uznanie, iż istnieją przesłanki uzasadniające cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń bojową i gazową;
- – naruszenie art. 18 ust.
- 1. pkt. 3 ustawy o broni i amunicji poprzez uznanie, iż skarżący nie wykonał ciążącego na nim obowiązku zawiadomienia Policji albo Żandarmerii Wojskowej o fakcie zagubienia broni i w konsekwencji uznanie, iż istnieją przesłanki uzasadniające cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń bojową i gazową;
- – naruszenie art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 12 kwietnia 2000 r. Nr 27, poz. 343 z późn. zm.) poprzez uznanie, iż skarżący naruszył zasady przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji i w konsekwencji uznanie, iż istnieją przesłanki uzasadniające cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń bojową i gazową.
Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Przy piśmie procesowym z dnia 1 czerwca 2011 r. pełnomocnik skarżącego przesłał celem załączenia do akt sprawy kserokopię wniosku T. K., przewodniczącego Zarządu [...] Sp. z o.o. z dnia [...] czerwca 2003 r. kierowanego do Naczelnika Wydziału Logistyki ŚKWP w K. o złomowanie broni i amunicji, w tym pistoletu gazowego kaliber 8 seria EG, numer [...] oraz kserokopię protokołu przyjęcia nr [...] przez Wydział Logistyki KWP w K. przekazanej przez przewodniczącego zarządu [...] broni i amunicji, w tym pistoletu gazowego kaliber 8 seria EG, numer [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przechodząc do meritum niniejszej sprawy, wskazać należy, iż organ przyjął zaistnienie przesłanki z art. 18 ust. 5 pkt 4 oraz art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) wobec ustalenia, iż skarżący dopuścił do utraty posiadanej jednostki broni palnej gazowej i nie powiadomił organu Policji o fakcie utraty broni. Z pozostającego w aktach postępowania pozwolenia na broń wydanego dla T. K. seria AF nr [...] wynika, iż tą utraconą jednostką był pistolet gazowy seria EG numer [...]. Organ nie przyjął wyjaśnień skarżącego, iż broń ta została przekazana Policji celem jej złomowania, gdyż brak było dowodu potwierdzającego ten fakt.
Przekazane do akt postępowania sądowego kserokopie wniosku o złomowanie broni i protokołu przyjęcia nr [...] przez Wydział Logistyki KWP w K. sporządzony dnia [...] lipca 2003 r. potwierdzają, iż pistolet gazowy seria EG numer [...] został przyjęty "do depozytu w magazynie uzbrojenia celem wybrakowania".
Dowody te istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, stanowią przesłankę wznowieniową postępowania administracyjnego określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy powołanego przepisu oraz art. 152 wskazanej ustawy orzekł, jak w wyroku.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto w myśl art. 200 i 205 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.