Uzasadnienie
S. K. wraz ze skargą na postanowienie Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania świadczenia specjalnego, zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata.
We wniosku podał, że jest osobą samotną, schorowaną, niepełnosprawną w stopniu znacznym, nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Oświadczył, że utrzymuje się z emerytury z ZUS, która jest obciążona egzekucją komorniczą w kwocie 250 zł miesięcznie i do wypłaty wynosi 543,09 zł.
Do stałych kosztów utrzymania zaliczył opłaty za mieszkanie - 371 zł, za energię elektryczną - 60 zł, za gaz - 57 zł, za ogrzewanie i lekarstwa - 250 zł. Podniósł, że brakuje mu pieniędzy na jedzenie, lekarstwa, ubranie. Nadto, z uwagi na brak rodziny, otrzymuje pomoc od obcych ludzi.
Do wniosku dołączył kserokopię legitymacji kombatanckiej, skierowania do poradni diabetologicznej, informacji z Instytutu Pamięci Narodowej, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Natomiast zgodnie z art. 262 powołanej ustawy, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika ze złożonego wniosku oraz akt administracyjnych, skarżący jest osobą samotną, schorowaną, nie ma żadnego majątku ani oszczędności, a jego jedyny dochód stanowi emerytura w wysokości 543,09 zł netto (po potrąceniu z tytułu egzekucji komorniczej).
W konsekwencji oznacza to, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono, jak w sentencji.