Uzasadnienie
M. S. w skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...], zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając żądanie zastosowania ochrony tymczasowej, skarżąca wskazała, że nie posiada innego lokalu, w którym mogłaby zamieszkać, a ponadto znajduje się tam cały dorobek jej życia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może orzec tylko, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004.).
Oznacza to, że Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ustalić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować takie zmiany dla strony skarżącej, które mieściłyby się we wskazanych przez ustawodawcę przesłankach, przy czym tego rodzaju ustalenia Sąd powinien dokonać także w oparciu o argumenty przywołane przez stronę w skierowanym do Sądu wniosku o wstrzymanie.
Jak wynika z treści wniosku skarżącej, lokal mieszkalny, co do którego opróżnienia orzekające w sprawie organy administracji wydały zaskarżoną decyzję, jest jedynym miejscem zamieszkania skarżącej. Skarżąca nie dysponuje prawem do innego lokalu mieszkalnego. Tu znajduje się cały dorobek jej życia. Oznacza to, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem sprawy mogłoby pozbawić skarżącą miejsca zamieszkania, w którym znajduje się cały dorobek jej życia, a tym samym wywołać skutek w postaci trudnych do odwrócenia skutków. Należy zauważyć, że przedmiotowy lokal "odzyskany" przez Komendę [...] Policji może być przydzielony innej osobie. W takim wypadku, nawet gdyby Sąd uwzględnił przedmiotową skargę i organ byłby zobowiązany do ponownego rozpoznania sprawy skarżącej, możliwość przydzielenia jej tego samego lub innego lokalu byłaby znacznie utrudniona (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 3/15, publ. w CBOSA).
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, zasadne jest zastosowanie ochrony tymczasowej – wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne w pierwszej instancji.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.