Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 20 października 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 778/16

Uzasadnienie

Komendant Powiatowy Policji w K. wnioskiem z dnia [...] września 2015 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. o zwolnienie skarżącego asp. J. K. – [...] Wydziału [...] Powiatowej Policji w K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Wobec powyższego realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, pismem z dnia [...] października 2015 r. wystąpiono do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w G. z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji.

Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...], przekazał uchwałę nr [...] Prezydium ZW NSZZ Policjantów woj. [...] z dnia [...] listopada 2015 r., w której organizacja związkowa wyraziła opinię, że skarżący winien zostać zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wskazano m.in., że wymieniony swoją postawą wykazał brak możliwości współpracy z bezpośrednimi przełożonymi, jak również z koleżankami i kolegami.

Następnie Komendant Wojewódzki Policji w G. rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art.

43. ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), z dniem [...] stycznia 2016 r. zwolnił skarżącego asp. J. K. ze służby w Policji i na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. powyzszej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu podano, że skarżący od dnia przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w K. ([...] lutego 2013 r.) większość czasu przebywał na zwolnieniach lekarskich. Pierwsze zwolnienie lekarskie w tej jednostce datowane jest na dzień 14 lutego 2013 r. i trwało do dnia 31 stycznia 2014 r. Funkcjonariusz wykonał profilaktyczne badania lekarskie w dniu 3 lutego 2014 r., następnie od 4 lutego 2014 r. do 4 kwietnia 2014 r. przebywał na zaległym urlopie wypoczynkowym i w dniu 8 kwietnia 2014 r. wrócił do pełnienia służby, a następnie od dnia 3 czerwca 2014 r. do dnia 16 czerwca 2014 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym. W dniu [...] czerwca 2014 r. stawił się na badania do komisji lekarskiej, która wydała orzeczenie nr [...] stwierdzając, iż jest on zdolny do służby w Policji na ostatnio zajmowanym stanowisku. Po otrzymaniu orzeczenia policjant w dniu 17 czerwca 2014 r. przedłożył zwolnienie lekarskie o niezdolności do służby z powodu choroby, a następnie przedkładał kolejne do dnia 19 czerwca 2015 r., przy czym przerwy między poszczególnymi zwolnieniami przypadały na sobotę i niedzielę. Ponadto Komendant Wojewódzki Policji w G. wskazał na kolejne dni nieobecności skarżącego w służbie z powodu korzystania z dnia wolnego z tytułu wypracowanych godzin nadliczbowych, niestawienia się do służby, przebywania na urlopie wypoczynkowym, jak również na wykonane przez policjanta badania profilaktyczne (gdzie uznano go zdolnym do wykonywania pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym), a także na orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w G. z dnia [...] czerwca 2014 r. (którym asp. J. K. został uznany za zdolnego do służby w Policji) oraz dwukrotne kierowanie na badania do komisji lekarskiej MSW, jak również przedkładanie przez policjanta kolejnych zwolnień. Podkreślił także, że Rejonowa Komisja Lekarska MSW w G. orzeczeniem z dnia [...] września 2015 r. uznała wymienionego za zdolnego do służby w Policji oraz za zdolnego do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, a w skali 2 lat i 9 miesięcy, w ciągu których policjant pełnił służbę w KPP w K. (do chwili wszczęcia postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie), wykonywał on zadania i czynności służbowe jedynie przez około 1,5 miesiąca. Podał również, że w dniu [...] października 2015 r. Centralna Komisja Lekarska wydała orzeczenie nr [...] uznając skarżącego za zdolnego do służby na zajmowanym stanowisku, zaś w uzasadnieniu stwierdziła, że: "na szczególną uwagę zwraca fakt, że orzekany w trakcie badania w siedzibie komisji lekarskiej nie zgłaszał żadnych dolegliwości. Nie wspomniał o przewlekle trwającym zwolnieniu lekarskim, które pobierał od różnych specjalistów: ortopedy, laryngologa, alergologa, psychiatry, internisty, neurologa i lekarza najpewniej bez specjalizacji. Na dwa lata i 7 miesięcy, w czasie których orzekany miał pełnić służbę w danej jednostce – przebywał w niej zaledwie 1,5 miesiąca. Zdumiewające dla członków komisji lekarskiej pozostaje, że w trakcie badania starał się zrobić wrażenie zdrowego, w pełni sił, chętnego do służby. Czymże można więc tłumaczyć zasadność zwolnień lekarskich zwłaszcza, że orzekany nie przedstawił dokumentacji medycznej, będącej podstawą do ich wystawienia. Zwrócił natomiast uwagę, na istniejący konflikt interpersonalny z przełożonym." a także, że: "Nie jest rzeczą komisji lekarskiej w sytuacji orzekania o zdolności do służby zabieranie głosu w sprawie przedłużającej się absencji chorobowej.". W dalszej części uzasadnienia decyzji wskazano natomiast na podniesiony we wniosku Komendanta Powiatowego Policji w K. dezorganizujący wpływ absencji policjanta na pracę Wydziału [...] w jednostce, sytuacje, gdy policjantowi zdarzało się nie stawiać się do służby i nie poinformować bezpośredniego przełożonego o powodach nieobecności oraz o posiadaniu zwolnienia lekarskiego. Wskazał także na wszczęte przeciwko policjantowi postępowania dyscyplinarne oraz treść zeznań świadków, w których wskazywali oni m.in., że absencja asp. J. K. dezorganizuje pracę wydziału, jak również przywołał okoliczności kontroli sposobu korzystania przez policjanta ze zwolnienia lekarskiego (wystawionego przez ortopedę traumatologa), w trakcie której wymieniony grał w piłkę nożną, zaś wobec przełożonych zachowywał się w sposób arogancki. Wnioski dowodowe strony uznano w większości za niezasługujące na uwzględnienie. Zwolnienie zatem asp. J. K. w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji uzasadnione jest całokształtem okoliczności, w tym zachowaniem policjanta polegającym na permanentnym braku chęci podporządkowania się dyscyplinie służbowej, częstej nieobecności w służbie, w tym również bez usprawiedliwienia, przyczynianiu się do dezorganizacji służby i negatywnym wpływaniu na stosunki interpersonalne. Rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniono natomiast ważnym interesem społecznym, przejawiającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W międzyczasie Komendant Wojewódzki Policji w G. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącego o przesłuchanie w charakterze świadka przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów KWP w G. oraz zwrócenie się do KPP w K. o udzielenie informacji odnośnie liczby funkcjonariuszy Policji KPP w K. przebywających na długotrwałych zwolnieniach lekarskich w okresie od 2013 r. do chwili obecnej.

W odwołaniu z dnia [...] stycznia 2016 r. do Komendanta Głównego Policji odwołanie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu w całości oraz przywrócenie go do służby w Policji i wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności, względnie o uchylenie zaskarżonego rozkazu w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji zarzucając:

1. - naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające nie niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego,
2. - naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań,
3. - naruszenie art. 86 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na nieprzesłuchaniu strony w ramach prowadzonego postępowania w sytuacji pozostawania w sprawie niewyjaśnionych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy,
4. - naruszenie art. 108 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie pomimo nie wystąpienia żadnej z przesłanek nadania rygoru natychmiastowej wykonalności,
5. - naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez błędne uznanie, że ważny interes służby wymaga zwolnienia ze służby pomimo, że materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie nie uzasadnia takiego przekonania. W uzasadnieniu podał, że powierzenie mu obowiązków w zakresie [...] miało charakter mobbingu i wywołało u niego reakcję dezadaptacyjną, a żadne z postępowań dyscyplinarnych prowadzonych wobec niego nie zakończyło się jego prawomocnym ukaraniem, a ponadto nie udostępniono mu narzędzi pracy. Z tych też względów postępowanie przełożonych i zwolnienie ze służby należy ocenić jako nieuprawnione i "niehumanitarne".

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia[...] marca 2016 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i argumentację organu pierwszej instancji – podał, że pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone i w praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę.

Ponadto decyzja ta została pozostawiona uznaniu administracyjnemu, a przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich zatem wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. W dalszej części stwierdził, że zgodnie z art. 1 ustawy, Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do jej podstawowych zadań należą w szczególności ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra (art. 1 ust. 2 pkt 1), ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania (art. 1 ust. 2 pkt 2), zaś w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim od dnia 14 lutego 2013 r. do dnia 31 stycznia 2014 r., następnie od dnia 17 czerwca 2014 r. do dnia 19 czerwca 2015 r. (przerywając zwolnienia lekarskie w soboty i niedziele) oraz od dnia 10 sierpnia 2015 r. do dnia 19 sierpnia 2015 r., od dnia 25 sierpnia 2015 r. do dnia 1 września 2015 r., a także od dnia 4 września 2015 r. do dnia 23 października 2015 r. (ponownie przerywając zwolnienia w soboty i niedziele), jak również na urlopach wypoczynkowych bądź nie pełnił służby z innych przyczyn (usprawiedliwionych bądź nieusprawiedliwionych).

Zasadnym jest wręcz stwierdzenie, że w okresie od lutego 2013 r. do września 2015 r., za wyjątkiem kwietnia i maja 2014 r., jego obecność w służbie miała charakter wręcz incydentalny. Ponadto zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować (...).

W związku z powyższym przełożeni policjanta dążyli do ustalenia stanu zdrowia i przydatności skarżącego do dalszej służby w Policji, a tym samym do stwierdzenia czy policjant nadal spełnia kryteria określone w art. 25 ustawy o Policji i w tym celu był on trzykrotnie skierowany do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w G. w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby. Orzeczeniami Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w G. nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. oraz nr [...] z dnia [...] września 2015 r. (a następnie, na skutek odwołania Komendanta Powiatowego Policji w K. - orzeczeniem nr [...] Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych skład orzekający w G. z dnia [...] października 2015 r.). zdolność skarżącego do służby została potwierdzona. Jednakże po uznaniu go zdolnym do służby w Policji przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSW w G. w dniu [...] czerwca 2014 r., dalej korzystał ze zwolnień lekarskich od dnia 17 czerwca 2014 r. do dnia 27 czerwca 2014 r., od dnia 30 czerwca 2014 r. do dnia 25 lipca 2014 r., od dnia 28 lipca 2014 r. do dnia 22 sierpnia 2014 r. i kolejnych, zaś po uznaniu go zdolnym do służby na zajmowanym stanowisku przez komisję lekarską w dniu [...] września 2015 r., przedłożył zwolnienia lekarskie od dnia 21 września 2015 r. do dnia 16 października 2015 r. oraz od dnia 19 października 2015 r. do dnia 23 października 2015 r. Zaznaczono, że od dnia 14 lutego 2013 r. do dnia 31 stycznia 2014 r., a więc niemalże przez 12 miesięcy, nieobecność policjanta w służbie z powodu choroby miała charakter ciągły i była usprawiedliwiana zaświadczeniami lekarskimi od lekarza psychiatry.

Zaznaczono, że organ w żaden sposób nie kwestionuje zasadności wystawienia przedmiotowych zwolnień lekarskich, lecz ich wpływ na funkcjonowanie komórek i jednostek organizacyjnych Policji i ich przełożenie na interes służby. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 7 Kpa chroniąc słuszny interes strony, wymagają również uwzględnienia interesu społecznego (interesu służby), który wynika ze szczególnego charakteru Policji jako formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa obywateli oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Sprawne funkcjonowanie tej formacji opiera się na właściwej realizacji zadań przez poszczególne jednostki organizacyjne Policji, zaś niezaprzeczalnym pozostaje, że postawa skarżącego wpływała negatywnie na organizację służby w Wydziale [...] Komendy Powiatowej Policji w K. Powyższa sytuacja rzutuje więc ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki i dezorganizowała tok służby.

Długotrwała, ciągła nieobecność strony w służbie w naturalny sposób zmuszała przełożonych do zapewnienia zastępstwa za nieobecnego funkcjonariusza, co z kolei prowadziło do zwiększenia obciążenia pozostałych w służbie policjantów. Zwiększona ilość zadań służbowych, po stronie obecnych w służbie policjantów, wprost przekłada się na realne obniżenie poziomu efektywności, czy jakości zleconych zadań. Taki stan rzeczy bezspornie sprzeczny jest z interesem organu i godzi w "ważny interes służby". Sytuacja taka może rodzić napięcia i konflikty, a ponadto skutkować obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy, jak również przyczyniać się do trudności z utrzymaniem dyscypliny służbowej w samej jednostce, na co wskazują zeznania świadków ([...]. J. C..: "absencja Pana K. prowadzi do większego obciążenia policjantów wydziału", "w ostatnim okresie absencja w wydziale [...] jest coraz większa, na pewno przyczyną jest obciążenie i przemęczenie, ale pojawiają się komentarze " K. jest dwa lata na zwolnieniu i co mi zrobicie", [...] P. H.: "inni policjanci muszą wykonywać czynności, które mógłby wykonać podczas obecności p. K. Muszą pełnić np. więcej dyżurów referenckich z uwagi na nieobecność policjanta, co w mojej ocenie w rezultacie wpływa na duże obciążenie pozostałych policjantów także dochodzeniami i na pewno w jakimś stopniu wpływa na wyniki uzyskiwane przez wydział", "ponadto taki stan rzeczy, że p. K. przebywa na zwolnieniu lekarskim przychodzi na kilka dni do pracy i znów idzie na zwolnienie lekarskie wpływa demotywująco na pozostałych policjantów.

Na takiej zasadzie, że sam kilka razy słyszałem, co prawda już nie pamiętam od kogo, stwierdzenia tego typu cyt. po co pracować, męczyć psychicznie, narażać się na odpowiedzialność dyscyplinarną za nieprawidłowości w sprawach jak można być na zwolnieniu tak jak inni policjanci i dostawać te same pieniądze"). Brak dyspozycyjności policjanta, wynikający ze stanu zdrowia, czy też różnych zdarzeń losowych, niezależnie od ich przyczyny, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby. Jednoznaczne więc jest, że za sprzeczne z interesem służby należy uznać, iż skarżący w latach 2013 – 2015 przez ponad 800 dni nie realizował żadnych obowiązków służbowych, przebywając w tym czasie na zwolnieniach lekarskich. Sytuacja natomiast, gdy z jednej strony komisja lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, jak również lekarz medycyny pracy uprawniony do przeprowadzania badań profilaktycznych nie stwierdzają u skarżącego przeciwwskazań do pełnienia służby, a z drugiej strony przedstawiane przez policjanta zwolnienia lekarskie zwalniają funkcjonariusza z obowiązku jej pełnienia, wywołuje sytuację wpływającą demoralizująco na innych policjantów.

Zatem przedstawiony powyżej stan faktyczny związany z częstymi nieobecnościami skarżącego w służbie, słusznie został potraktowany jako sprzeczny z ważnym interesem służby, uzasadniającym rozwiązanie z wymienionym stosunku służbowego w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Na powyższe wskazują również pozostałe okoliczności związane ze stosunkiem służbowym wymienionego, tj. brak usprawiedliwiania przyczyn nieobecności w służbie w terminie określonym w obowiązujących przepisach prawa, jak również budzący wątpliwość sposób korzystania ze zwolnienia lekarskiego, polegający na grze w piłkę nożną (w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim wystawionym przez lekarza ortopedę). Przytoczone powyżej argumenty wypełniają nie tylko pojęcie ważnego interesu służby, ale szerzej – ważnego interesu społecznego.

Dalej wskazano, że Zarząd Wojewódzki Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] zaakceptował zwolnienie skarżącego ze służby, co wskazuje, iż została spełniona przesłanka ważnego interesu, albowiem obiektywność związku zawodowego nie może w tym względzie budzić żadnych wątpliwości. Natomiast co do zarzutów z odwołania stwierdzono, że Komendant Wojewódzki Policji w G. w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie koniecznym jest również zaznaczenie, że działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, jak wynika z art. 7 k.p.a., załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków.

Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, ale nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela Nadmienić przy tym należy, że pojęcie "służby" wiąże się nierozerwalnie z pojęciem "poświęcenia". Służba w formacji uzbrojonej nie jest bowiem zwykłą pracą, Służbę może więc pełnić tylko taka osoba, która zdaje sobie sprawę z wagi pełnionych obowiązków. Strona, która takiej świadomości nie ma, jest nieprzydatna dla tej służby, gdyż nie realizuje jej ważnego interesu. Zatem przedmiotową sprawę rozstrzygnięto mając na względzie zarówno interes społeczny, tożsamy w tym wypadku z interesem służby, jak też słuszny interes policjanta. Okoliczności sprawy, przedstawione w niniejszej decyzji, uzasadniają jednak przedłożenie ważnego interesu służby nad interes strony i tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. Nie sposób również zgodzić się z argumentacją, iż decyzja o zwolnieniu ze służby w Policji powinna uwzględniać w sposób należyty okoliczności, w jakich doszło do jego absencji w służbie, tj. przeniesienie ze służby w ruchu drogowym w Komendzie Powiatowej Policji w S. do Komendy Powiatowej Policji w K. do Wydziału [...], jakoby w celu ukarania za działalność związkową.

Kwestia bowiem prawidłowości danego rozstrzygnięcia nie może być analizowana na gruncie przedmiotowej sprawy, a zaświadczenie lekarskie o niezdolności do pracy/służby, nie może zaś stanowić sposobu wyrażania niezadowolenia przez policjanta z polityki kadrowej przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Trudno też uznać za zarzut uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji poprzez nieprzesłuchanie strony w niniejszym postępowaniu, skoro strona o to nie wnioskowała, a zebrane w sprawie środki dowodowe były wystarczające do wydania decyzji. Dowód z przesłuchania stron, w odróżnienie od dowodu z zeznań świadków, jest środkiem dowodowym posiłkowym, dopuszczalnym jedynie w ostateczności, gdy po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały nie wyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Stosownie natomiast do art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. podstawą niewadliwej decyzji administracyjnej w każdej sprawie może być tylko obiektywna ocena całokształtu materiału dowodowego.

W tym zakresie cały materiał dowodowy dotyczący postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji ogranicza się do potrzeby rozstrzygnięcia dwóch aspektów: faktu istnienia zwolnień lekarskich i ich wpływu na dobro służby. W tym też zakresie materiał ten został zgromadzony i należycie przez organ rozważony. Ponadto art. 81 k.p.a. wymaga, by strona przed wydaniem decyzji miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, co niewątpliwie miało miejsce w niniejszej sprawie. Wydana decyzja, zgodnie z art. 107 k.p.a., powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności wskazywać fakty, które organ administracji uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś wszystkie powyżej wskazane elementy zostały uwzględnione w rozkazie personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań wskazano, że pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. (doręczonym w dniu 11 grudnia 2015 r.) pełnomocnik skarżącego został poinformowany o podjęciu przez organ czynności zmierzających do zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby, a także o prawie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań, zaś skarżący zapoznał się z aktami prowadzonego postępowania w dniu 16 grudnia 2015 r. oraz informował, że jego pełnomocnik zapozna się z materiałami sprawy w dniu 17 grudnia 2015 r., czego ten ostatecznie nie uczynił.

Zatem zarzut w tym zakresie jest zatem chybiony. Ponadto rozpatrzenie przez organ I instancji wniosków dowodowych pełnomocnika strony poprzez wydanie postanowienia nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., tj. już po wydaniu decyzji merytorycznej w sprawie jest właściwe, bowiem organ nie może rozstrzygać o uwzględnieniu bądź nieuwzględnieniu wniosków dowodowych w postępowaniu, które zakończył. Wskazano również, że organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, bowiem wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia podkreślono, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. W kontekście powyższego wskazano, że zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony.

Ponadto w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 135 k.p.a. Nie może tu być mowy ani o wadliwości decyzji nieostatecznej, ani o wywołaniu przez jej wykonanie nieodwracalnych skutków prawnych czy też zmianie okoliczności uzasadniających nadanie rygoru. Podkreślenia przy tym wymaga, że skutki prawne, jakie wywołało wykonanie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji mogą zostać odwrócone poprzez przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności tejże decyzji z powodu jej wadliwości. Powyższe wynika z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący J. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych zarzucając naruszenie:

1. 1. art. 43 ust. 3 ustawy o Policji przez wydanie decyzji o zwolnieniu ze służby w sytuacji, gdy brak było wiążącej i wydanej przez właściwy organ opinii związku zawodowego policjantów,
2. 2. art. 7, 8, 77, 80 k.p.a., polegające na:
3. - zaniechaniu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego,
4. - przekroczeniu granic uznania administracyjnego i błędne uznanie, że ważny interes służby wymaga zwolnienia go ze służby w Policji, podczas gdy w niniejszym postępowaniu nie wystąpiły przesłanki zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy,
5. - nieuwzględnieniu okoliczności wydania opinii o zamiarze zwolnienia policjanta ze służby przez niewłaściwy organ statutowy NSZZ Policjantów woj. [...],
6. - nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżącego,
7. - dokonaniu jednostronnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego;
8. 3. art. 138 k.p.a. w zw. z art. 75 i z art. 78 k.p.a. i art. 10 k.p.a. polegające na niewłaściwej kontroli decyzji organu I instancji, a w szczególności nieuwzględnienie żądania skarżącego dotyczącego przeprowadzenia dowodów, nieustosunkowanie się do odmowy uwzględnienia przeprowadzenia dowodów przez organ I instancji, a tym. samym uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu,
9. 4. art. 136 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, podczas gdy skarżący zgłaszał żądania dotyczące przeprowadzenia dowodów, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i dotyczyły okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
10. 5. art. 11 i 107 § 3 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji z naruszeniem zasady przekonywania, a w szczególności brak wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonywującej pod względem prawnym i faktycznym, nieustosunkowanie się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy oraz brak określenia przesłanek, jakimi organ kierował się przy załatwieniu sprawy.

W obszernym uzasadnieniu wskazano, że organizacją zakładową jest, w myśl § 20 pkt 1 lit. c Statutu Niezależnego Samorządowego Związku Zawodowego Policjantów organizacja wojewódzka, której organami są stosownie do § 2 pkt 1 lit. e), i), g) Statutu m.in. wojewódzka konferencja delegatów (WKD), zarząd wojewódzki (ZW) i prezydium zarządu wojewódzkiego (Prezydium ZW). Do szczególnych zadań zarządu wojewódzkiego należy, zgodnie z § 30 pkt 6 lit. g Statutu, podejmowanie uchwał w sprawach nieobjętych Statutem, a dotyczących działalności wojewódzkiej organizacji związkowej. Prezydium Zarządu Wojewódzkiego, analogicznie jak Prezydium Zarządu Głównego, wykonuje czynności należące do zakresu działania Zarządu Wojewódzkiego, jak wynika z treści § 30 pkt 3 Statutu, co oznacza, że może podejmować uchwały w sprawie opiniowania zamiaru zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 ustawy.

W myśl § 28 pkt 4 Statutu, decyzje Prezydium podlegają zatwierdzeniu na najbliższym posiedzeniu Zarządu Wojewódzkiego. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] przekazał uchwałę nr [...] Prezydium NSZZ Policjantów woj. [...] z dnia [...].11.2015 r., w której organizacja związkowa wyraziła opinię, że winien on zostać zwolniony ze służby. W aktach sprawy brak jest uchwały Zarządu Wojewódzkiego zatwierdzającej decyzję Prezydium Zarządu Wojewódzkiego (albowiem taka uchwała nie została podjęta na najbliższym posiedzeniu Zarządu).

Co więcej organ I instancji, który winien znać i respektować regulacje statutowe nawet nie czekał na najbliższe posiedzenie Zarządu Wojewódzkiego, a art. 67 ust. 3 ustawy o Policji stanowi, że szczegółowe zasady współdziałania związku zawodowego policjantów z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i Komendantem Głównym Policji określi statut tego związku, zarejestrowany w sądzie. Organ powinien był liczyć się z okolicznością, że uchwała Prezydium nie zostanie zatwierdzona. Stosownie do § 28 pkt 5 Statutu niezatwierdzenie decyzji przez Prezydium powoduje jej uchylenie co oznacza, że jest ona nieważna i nie istnieje w obrocie prawnym.

Wobec powyższego brak jest prawomocnej opinii organu związku zawodowego, albowiem opinia została wydana przez niewłaściwy organ statutowy NSZZ Policjantów województwa [...]. W niniejszej sprawie bezsporne jest zatem, że postępowanie poprzedzające, zwolnienie ze służby przeprowadzone zostało z uchybieniem art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, który zobowiązywał do zasięgnięcia opinii Związku Zawodowego Policjantów przy zwalnianiu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5. Jakkolwiek opinia właściwego organu statutowego nie warunkuje decyzji organu, to winna zostać rozważona i należy się w niej odnieść w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

Nie można wykluczyć, a jest to nawet wysoce prawdopodobne, iż Zarząd Wojewódzki (składający się z 19 członków) nie zatwierdziłby uchwały Prezydium (podjętej w składzie 2-osobowym). Ponadto prawidłowe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wymaga wykazania, że rozwiązanie z policjantem stosunku służbowego nastąpiło z uwagi na ważny interes służby i decyzja ta została pozostawiona uznaniu organu, zaś organu obu instancji dokonały dowolnej (a nie swobodnej) oceny dowodów, nie rozważyły w sposób należyty wszystkich okoliczności i nie podjęły wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Tym samym przekroczono granice uznania administracyjnego i błędnie uznano, że ważny interes służby wymaga, podczas gdy w niniejszym postępowaniu nie wystąpiły przesłanki zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Organy obu instancji nie wskazały, jakie ważne interesy służby byłyby zagrożone lub naruszone, gdyby policjanta pozostawiono w służbie, a ogólnikowe powoływanie się na dobro służby, demoralizujący wpływ na innych funkcjonariuszy, negatywne skutki dla Policji, i dezorganizację pracy Wydziału, z całkowitym pominięciem okoliczności indywidualizujących, jest nie do zaakceptowania.

Dalej podano, że jego nieobecność w służbie, była nieobecnością legalną (usprawiedliwioną), wynikającą ze zwolnienia chorobowego (nie podważonego) oraz urlopu wypoczynkowego. Przyczyna problemów zdrowotnych nie była fikcyjna, nie doprowadził celowo do zwichnięcia obojczyka czy skręcenia stawu skokowego, a jego problemy ze zdrowiem psychicznym miały podłoże w ciężkich warunkach służby Policji. Na uwagę zasługuje również okoliczność, że w dniach 4.02.2014 r - 3.03.2014 r. oraz 24.06.-06.08. 2015 r. skarżący przebywał na urlopie wypoczynkowym, którego udzielał mu Komendant Powiatowy Policji w K. Po stawieniu się do służby po zwolnieniach lekarskich, otrzymywał polecenie udania się do wydziału kadr, w którym czekał na niego gotowy wniosek urlopowy do wypełnienia i podpisania. Nie była to inicjatywa skarżącego, a inicjatywa Komendanta, który nie pozostawiał funkcjonariuszowi wyboru co do czasu wykorzystania z urlopu.

Ponadto fakt, iż stawił się do służby i pełnił ją przez okres ponad 3 miesięcy stanowi argument przemawiający za pozostawieniem go w służbie, albowiem w chwili wydawania orzeczeń przez organy obu instancji nie istniały przesłanki, na które powołują się organy. Organy pominęły okoliczność obecności w służbie skarżącego podczas rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy. W tym kontekście niezrozumiałym jawi się nadanie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji rygoru natychmiastowej wykonalności z powołaniem się na interes społeczny i zakłócenie toku funkcjonowania Wydziału [...] Skoro funkcjonariusz powrócił do służby, nie może być mowy o dysfunkcji w/w komórki. Brak było zatem podstaw do niezwłocznego odebrania mu wszelkich uprawnień i kompetencji wynikających z faktu pozostawania przez niego policjantem.

Niezależnie od powyższego, Komendant Wojewódzki Policji, nie wydając odrębnego postanowienia w zakresie wniosków dowodowych, bezzasadnie oddalił wnioski dowodowe pełnomocnika skarżącego z dnia 17.12.2015 r., o czym on sam dowiedział się dopiero z uzasadnienia decyzji. Odrębnym postanowieniem (już po wydaniu merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie) oddalił również wnioski dowodowe z dnia 22.12.2015 r. Pomimo podnoszonych w uzasadnieniu odwołania zarzutów dotyczących bezzasadności oddalenia wniosków dowodowych przez organ I instancji, Komendant Główny Policji nie ustosunkował się do twierdzeń skarżącego. Organ odwoławczy wskazał jedynie na nieprawidłowość wydania postanowienia nr [...] z dnia [...].12.2015 r. o nieuwzględnieniu wniosków dowodowych pełnomocnika strony z dnia 22.12.2015 r., uznając bezzasadnie, że powyższa okoliczność nie stanowi argumentu uzasadniającego uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego.

Komendant Główny Policji winien zatem dokonać kontroli procedowania przez organ I instancji w zakresie nieuwzględnienia wniosków dowodowych i przeprowadzić wnioskowane przez skarżącego czynności. Tymczasem w sposób milczący zaaprobował stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji co do niezasadności i niecelowości złożonych wniosków dowodowych. Organ II instancji ma obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, jak też obowiązek dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 77 i 75 k.p.a.). W przeciwnym wypadku organ mógłby w sposób arbitralny decydować o mocy i wiarygodności dowodów przedstawionych przez tylko jedną stronę sporu.

Nie można zgodzić ze stanowiskiem organu I instancji, jakoby wszystkie wnioski dowodowe nie spełniały kryteriów określonych w art. 78 §1 k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji wskazał jedynie, iż okoliczności mające być przedmiotem dowodu, nie mają znaczenia w sprawie, nie uzasadniając należycie swojego stanowiska, podczas gdy odmowa przeprowadzenia dowodu i jej przyczyny powinny znaleźć wyraźne odzwierciedlenie w aktach sprawy. Komendant Wojewódzki Policji nie uwzględnił wniosków dowodowych o załączenie odpisu wniosku Komendanta Powiatowego Policji w K. o wsparcie kadrowe, na podstawie którego został przeniesiony z KPP w S. do KPP w K., przesłuchanie byłego Komendanta Powiatowego Policji w K. na okoliczność treści złożonego przez niego wniosku o wzmocnienie kadrowe, jak też ilości raportów funkcjonariuszy Policji, jakie wpłynęły do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G., dotyczących przeniesienia z KPP w S. do KPP w K. w okresie od 2012 r. do 2015 r. Organ wskazał jedynie, że w/w wnioski dotyczą innej sprawy administracyjnej, która przeszła fazę rozstrzygnięcia sądowego.

Należy mieć jednak na uwadze, iż jakkolwiek wnioski te są związane ze sprawą przeniesienia do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w K., nie pozostają one bez wpływu na ocenę przesłanki ważnego interesu służby, jak również słusznego interesu funkcjonariusza, o którym mowa w art. 7 k.p.a. Jak podnoszono w odwołaniu został on przeniesiony ze służby w Wydziale [...] KPP w S. do Wydziału [...] KPP w K. w celu "ukarania" za działalność związkową i wnioski dowodowe zmierzały do wykazania, że przeniesienie nie było podyktowane rzeczywistymi potrzebami kadrowymi, a chęcią dokuczenia mu i realizacji partykularnych interesów w związku z jego działalnością związkową. Nie bez znaczenia, co do zakresu rzeczywistych intencji przełożonych pozostawał fakt wszczynania przeciwko skarżącemu postępowań dyscyplinarnych.

Ponadto wszystkie postępowania dyscyplinarne (a było ich kilkanaście) zakończyły się dla niego pozytywnie, tj. uniewinnieniem bądź umorzeniem. Stąd również wniosek o załączenie danych o wszczętych postępowaniach dyscyplinarnych wobec skarżącego i sposobu ich zakończenia zasługiwał na uwzględnienie, czego nie zauważyły orany obu instancji. Ponadto, jak wynika z uzasadnienia rozkazu Komendanta Wojewódzkiego Policji w G., organ I instancji (a prawdopodobnie również organ odwoławczy) nie dysponował w chwili wydawania rozstrzygnięcia jego aktami osobowymi bowiem wskazał, iż zwracanie się o akta osobowe celem dokonania ich przeglądu i ewentualnego dołączenia do niniejszego postępowania przedłużyłoby ponad potrzebę prowadzenie postępowania (pomimo, iż przepis art. 78 § 1 k.p.a. nie dopuszcza możliwości; nieuwzględnienia żądania o przeprowadzenie dowodu na tej podstawie). Ponad 20-letnia wzorowa służba, zdobyte doświadczenie i umiejętności, wyróżniające go, (wbrew ocenie organu I instancji) na tle innych funkcjonariuszy przemawiają za postawieniem w służbie, z korzyścią dla formacji i całego społeczeństwa.

Powyższe jest tym bardziej zasadne, że w chwili wydawania decyzji przez organ I instancji skarżący pełnił już służbę przez okres 3 miesięcy po powrocie ze zwolnienia lekarskiego, a jego wiedza, doświadczenie i umiejętności są niezwykle przydatne w prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji. Zasadny był również wniosek dowodowy o udzielenie informacji odnośnie funkcjonariuszy Policji w KPP w K. przebywających na długotrwałych zwolnieniach lekarskich w okresie od 2013 r. Przepis art. 8 k.p.a. nakazuje prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Wobec powyższego, jak również mając na uwadze konstytucyjną zasadę równości obywateli wobec prawa niezbędne było ustalenia czy i dlaczego ten sam organ nie uznał długotrwałej absencji innych funkcjonariuszy w służbie za uzasadniającą potrzebę zapewnienia prymatu interesu służby. Niezależnie od powyższego zaskarżone orzeczenie ogranicza się jedynie do powtórzenia argumentacji organu I instancji, nie zawiera szczegółowych rozważań co do poszczególnych zarzutów stawianych przez skarżącego, ich oceny oraz pogłębionych rozważań prawnych poczynionych na tle stanu faktycznego sprawy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że organ zwrócił się do właściwej organizacji związkowej o zajęcie stanowiska, a inną sprawą pozostaje, to czy organizacja związkowa zechce zająć stanowisko w sprawie. Ponadto, organ nie jest związany jego treścią. Nie musi też czekać, na opinię ponad czas wskazany w wystąpieniu. Opinia nie ma charakteru wiążącego. W niniejszej sprawie uzyskano uchwałę Prezydium NSZZ policjantów woj. [...] akceptującą wolę organu rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego na mocy art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Mając na uwadze powyższe uznać należy, że organ uzyskał stanowisko organizacji związkowej. Fakt, iż strona skarżąca wywodzi, że uchwała została podjęta przez niewłaściwy organ nie ma żadnego znaczenia w sprawie. Nawet gdyby uznać, że z powodu w/w okoliczności uchwała nie wywoływałaby skutków prawnych, to i tak z uwagi na jej niewiążący dla organu charakter nie mogła mieć wpływu na decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby. Ponadto, nie jest rolą organu ustalanie, czy opinia została wydana przez właściwy organ. Ponadto obszerność dowodów przeprowadzonych w sprawie przeczy zarzutowi o nieprzeprowadzeniu niezbędnych czynności dowodowych, zaś dotychczasowy przebieg służby nie ma znaczenia w rozpoznawanej sprawie.

Nie sposób również podzielić poglądu o dowolnej i wybiórczej ocenie materiału dowodowego, bowiem skarżący nie wyjaśnia w sposób przekonujący, co ma na myśli formułując powyższą tezę, a znaczna część uzasadnienia skargi dotyczy kwestii związanych z niedocenieniem przez organ jego wysokich kwalifikacji, zasadności zwolnień lekarskich, źródeł absencji chorobowych, oraz rzekomego mobbingu. Zasadnicze znaczenie w sprawie miał fakt, że skarżący przez nie dający się zaakceptować okres czasu nie pełnił służby, do pełnienia której był zobowiązany. Owa okoliczność, której skutki obciążały innych czynnych funkcjonariuszy, niepodporządkowywanie się dyscyplinie służbowej, wykorzystywanie zwolnień lekarski niezgodnie z przeznaczeniem. nie dały się pogodzić z ważnym interesem służby.

Ponadto skarżący w toku sprawy składał wnioski dowodowe. W piśmie z dnia 14 grudnia 2015 r. zawarł żądania dowodowe, których organ I instancji nie uwzględnił. Organ uczynił to w uzasadnieniu rozkazu personalnego nr [...] str. 17 uznając, że powyższe wnioski dowodowe dotyczyły innej sprawy, tj. przeniesienia do dalszego pełnienia służby w innej komendzie Policji, i jako takie pozostawały bez związku z niniejszą sprawą. W ocenie organu II instancji do nieuwzględnienia wniosków dowodowych nie jest konieczne wydanie odrębnego postanowienia jeśli organ powody te wskazuje w uzasadnieniu rozstrzygniecie. Takie działanie organu nie skutkuje wystąpieniem wad skutkujących koniecznością uchylenia decyzji. Odnośnie wniosków dowodowych z dnia 17 grudnia 2015 r. uznano, że po dacie wydania rozstrzygnięcia j organ I instancji utracił kompetencje do wydawania rozstrzygnięć w zakresie wniosków dowodowych i strona powinna zatem ponowić te wnioski w odwołaniu.

Wydanie w tym zakresie postanowienia nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia I-instancyjnego, bowiem zostało ono już wydane. Ponadto prawo skarżącego do brania czynnego udziału w postępowaniu zostało zagwarantowane i wymieniony podejmował różnego rodzaju czynności, a ponadto reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika. W sprawie zgłoszono szereg wniosków dowodowych. Okoliczność, że wnioski te były chybione, nie może mieć wpływu na ocenę, czy organ złamał zasadę z art. 10 § 1 k.p.a. Do naruszenia art. 136 k.p.a. doszłoby jedynie wtedy, gdyby organ II instancji uchylił się od przeprowadzenia dowodu niezbędnego do prawidłowego rozpoznania sprawy. Jak wynika z akt sprawy materiał dowodowy zgromadzony przed organem I instancji pozwalał na ustalenie kategorycznego stanu faktycznego. Nie zachodziła zatem potrzeba czynienia dalszych ustaleń faktycznych, i dowodzenia ich istnienia.

Ponadto, strona powinna wykazać, że nieprzeprowadzenie przez organ II instancji konkretnego dowodu doprowadziło do nieuwzględnienia odwołania. Związek ten musi być rzeczywisty tj. taki, z którego wynika, że gdyby organ dysponował określonym dowodem to z całą pewnością wydałby inne rozstrzygnięcie. W ocenie Komendanta Głównego Policji strona temu obowiązkowi nie podołała, a organ II instancji nie widział potrzeby zastosowania art. 136 k.p.a. Niezależnie od powyższego organ nie naruszył art. 11 i 107 § 3 k.p.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało zredagowane zgodnie z obowiązującymi regułami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355, ze zm.), policjanta można zwolnić ze służby gdy wymaga tego ważny interes służby. Użyte w powyżej cytowanym przepisie określenie "można zwolnić" wskazuje, iż organ w tym zakresie podejmuje decyzję uznaniową, a samo zwolnienie ze służby ma charakter fakultatywny. Dodać w tym miejscu należy, że w judykaturze uznaje się, iż decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy.

W takich przypadkach kontrola dotyczy procesu wydania decyzji, tj. spełnienia przez organ wymogów proceduralnych, ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona zatem tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi. Natomiast nie obejmuje ona tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej, czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. W tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, tzn. czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów.

Reasumując, Sądy nie mogą wkraczać w kompetencje organów i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza tym samym do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony, przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został ustalony i wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie (vide m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 464/15).

Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa tzw. wyrażeń nieostrych, jakim w niniejszej sprawie jest "ważny interes służby". Przy zwolnieniu policjanta ze służby z powołaniem się na art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji organ powinien zatem uwzględnić okoliczności konkretnego przypadku, dotyczące zachowania się policjanta w służbie i w życiu prywatnym, bądź zdarzenia, które uniemożliwiają lub utrudniają pełnienie służby (por. Wyrok SN z dnia 1 grudnia 1994 r. III ARN 65/94, publ. OSNAPiUS 1995/3 poz. 31).

Natomiast badając zaskarżony i poprzedzający go rozkaz personalny organu pierwszej instancji w świetle powyższych kryteriów i podstawy prawnej, doszedł Sąd do przekonania, że rozkazy te nie zostały wydane z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Jak wskazano już powyżej "ważny interes służby" jest pojęciem nieostrym, niezdefiniowanym w ustawie o Policji. Jednak w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce przyjęto, że na podstawie cytowanego przepisu można dokonać zwolnienia tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, ale nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Jednakże, co już wielokrotnie podkreślono w judykaturze, przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2007 r. SA/Wa 553/07 LEX nr 447276).

W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do wyjaśnienia, czy w aktualnym stanie faktycznym, skarżący może pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu "ważny interes służby". Przyczyną zwolnienia skarżącego ze służby w niniejszej sprawie jest całokształt jego zachowania w służbie i skutki jakie ono wywarło na służbę poprzez długotrwałą absencję, a w związku z tym, czy ważny interes służby wymaga zwolnienia go ze służby w Policji.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że skarżący, przez znaczną część tego czasu faktycznie nie pełnił służby, z uwagi na przebywanie na zwolnieniach lekarskich, a jak wynika z akt administracyjnych sprawy, miało to miejsce od dnia 14 lutego 2013 r. do dnia 31 stycznia 2014 r., od dnia 17 czerwca 2014 r. do dnia 19 czerwca 2015 r. (przerywając zwolnienia lekarskie w soboty i niedziele), od dnia 10 sierpnia 2015 r. do dnia 19 sierpnia 2015 r., od dnia 25 sierpnia 2015 r. do dnia 1 września 2015 r. i od dnia 4 września 2015 r. do dnia 23 października 2015 r. (ponownie przerywając zwolnienia w soboty i niedziele).

Niezależnie od powyższego, nie pełnił tej służby z innych powodów takich jakby chociaż badanie profilaktyczne w dniu 3 lutego 2014 r., przebywanie na zaległym urlopie wypoczynkowym od 4 lutego 2014 r. do 4 kwietnia 2014 r., przebywanie na urlopie wypoczynkowym od dnia 3 czerwca 2014 r. do dnia 16 czerwca 2014 r. Jakkolwiek urlop wypoczynkowy ze swej istoty nie jest niczym nagannym, to nie mnie jednak na okres 2 lat i 7 miesięcy służby w Komendzie Powiatowej w K., skarżący asp. J. K. pełnił ją jedynie tylko przez 1,5 miesiąca. Nie może ujść uwadze Sądu i to, że w poprzednim miejscu pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w S., w roku 2013 przebywał na zwolnieniach lekarskich przez 57 dni. Nie bez znaczenia jest tu również fakt, że orzeczeniami lekarskimi z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], z dnia [...] września 2015 r. i z dnia [...] października 2015 r., został on uznany za zdolnego do służby w Policji i nie budzi to zbytniego zdumienia jeśli zważy się na fakt, że przebywając na zwolnieniu lekarskim, w dniu 2 września 2014 r. w trakcie przeprowadzonej kontroli wykorzystania zwolnień lekarskich stwierdzono, iż skarżący aktywnie brał udział w meczu piłki nożnej.

W tym miejscu należy zaakcentować, że Sąd nie kwestionuje w żaden sposób ważności wystawianych zaświadczeń lekarskich, ani też nie przeczy potrzebie ich wystawienia (nie ocenia stanu zdrowia skarżącego i potrzeby wystawienia przedmiotowych zaświadczeń), to jednak nie ulega jednak wątpliwości, że liczba przedstawionych zaświadczeń i okres pozostawania na zwolnieniach lekarskich jest znaczna i niewątpliwie wpływa nie tylko na sposób pełnienia służby przez skarżącego ale również, co wykazał organ, miała dezorganizujący i destrukcyjny wpływ na pracę Komendy Powiatowej Policji w K. Taka postawa skarżącego niewątpliwie wpływa też demoralizująco na innych policjantów.

Ponadto długotrwała nieobecność skarżącego wiąże się również z koniecznością obciążania innych funkcjonariuszy pracą, którą miałby wykonywać skarżący, przez co dochodzi do kumulacji zadań wykonywanych przez jedną osobę. Fakt ten został potwierdzony zeznaniami świadków, które organ powołał w zaskarżonym rozkazie personalnym.

Sąd w pełni podziela również pogląd organu, że niezwykle istotne z punktu widzenia interesu służby, zwłaszcza patrząc przez pryzmat przywilejów, z których korzystają policjanci, jest to, aby osoby pełniące służbę w Policji w sposób należyty wykonywały przydzielone im obowiązki. Tymczasem skarżący z uwagi na stan zdrowia, czy też inne przyczyny losowe, wykazuje zupełny brak dyspozycyjności, który niezależnie od ich przyczyny, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby. Dlatego też okoliczność tę oraz inne wskazane powyżej okoliczności organ słusznie potraktował – zdaniem Sądu – jako sprzeczne z ważnym interesem służby, a tym samym zasadnie rozwiązał ze skarżącym stosunek służbowy.

W tym miejscu wskazać należy, że w myśl art. 43 ust. 3 ustawy, zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Natomiast odnosząc się do zarzutu skarżącego, że w myśl § 20 pkt 1 lit. c Statutu Niezależnego Samorządowego Związku Zawodowego Policjantów organizacja wojewódzka, której organami są stosownie do § 2 pkt 1 lit. e), i), g) Statutu m.in. wojewódzka konferencja delegatów (WKD), zarząd wojewódzki (ZW) i prezydium zarządu wojewódzkiego (Prezydium ZW), zaś do szczególnych zadań zarządu wojewódzkiego należy, zgodnie z § 30 pkt 6 lit. g, podejmowanie uchwał w sprawach nieobjętych Statutem, a dotyczących działalności wojewódzkiej organizacji związkowej. Prezydium Zarządu Wojewódzkiego wykonuje czynności należące do zakresu działania Zarządu Wojewódzkiego, jak wynika z treści § 30 pkt 3 Statutu, co oznacza, że może podejmować uchwały w sprawie opiniowania zamiaru zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 ustawy.

Jednakże w myśl § 28 pkt 4 Statutu, decyzje Prezydium podlegają zatwierdzeniu na najbliższym posiedzeniu Zarządu Wojewódzkiego, natomiast w rozpoznawanej sprawie poprzestano tylko na przekazanej uchwale Prezydium NSZZ Policjantów woj. [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], w której wyrażano opinię, że winien on zostać zwolniony ze służby. Zatem racje ma skarżący, że w aktach sprawy brak jest uchwały Zarządu Wojewódzkiego zatwierdzającej decyzję Prezydium Zarządu Wojewódzkiego. Jednakże – zdaniem Sądu – nie ma to istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem w judykaturze od dawna utrwalił się już pogląd, że wystarczającym jest wystąpienie do organizacji związkowej w celu zasięgnięcia opinii, lecz nie jest ona wiążąca dla organu.

Reasumując, art. 43 ust. 3 ustawy o Policji nie uzależnia dopuszczalności rozwiązania stosunku służbowego od uzyskania zgody związku zawodowego, lecz od "zasięgnięcia" opinii, a takie działanie organu miało miejsce. Skoro zaś tak, to nie ma znaczenia w sprawie, że stanowisko zostało przedstawione w uchwale Prezydium, a nie w uchwale Zarządu Wojewódzkiego.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego polegające na zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy należy wskazać, że również jest on niezasadny. Zarówno organ I, jak i II instancji przeprowadził w sprawie prawidłowe i wystarczające postępowanie, zgromadził niezbędne dowody oraz dokumenty i przesłuchał świadków, wyjaśniając stan faktyczny w sprawie, którego, w rzeczywistości, skarżący nie kwestionuje i na takiej podstawie wydał rozstrzygnięcie, które w sposób wyczerpujący uzasadnił. O wszystkich tych czynnościach skarżący był informowany.

Nie można zgodzić się również ze skarżącym, że niezasadne było stanowisko organu co do nie uwzględnienia jego wniosków dowodowych, bowiem odmowa ich przeprowadzenia została w prawidłowy i przekonywujący sposób uzasadniona. Trudno bowiem uznać np., żeby miało znaczenie dla sprawy nieobecność innych funkcjonariuszy w służbie, czy też podstawy przeniesienia skarżącego do innej jednostki służbowej. Nie do zaakceptowania jest też stanowisko, aby nie wzięcie pod uwagę tego, że skarżący w służbie był wyróżniany i wynagradzany, świadczyło o dowolności oceny i o błędnym rozstrzygnięciu.

Nie do zaakceptowania jest ponadto fakt naruszenia art. 10 k.p.a., bowiem skarżący nie zgłaszał chęci wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz nie zgłaszał w tym zakresie żądań, zaś organ zgromadził w sprawie niezbędny materiał dowodowy, który po przeanalizowaniu jego zawartości pozwolił podjąć mu stosowną decyzję. Ponadto – aby naruszenie art. 10 k.p.a. mogło spełnić swój cel – to należy wskazać, w jaki sposób naruszenie tego przepisu miało wpływ na jego prawa, zaś w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.

Reasumując, w niniejszej sprawie organy orzekające nie naruszyły wymienionych przez skarżącego przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem – wbrew zarzutom zawartym w skardze – dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo oceniły, czemu dały wyraz w obszernym i wyczerpującym uzasadnieniu decyzji, iż w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka z art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy o Policji. Wobec powyższego, wydane rozkazy personalne odpowiadają prawu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), należało orzec jak w sentencji wyroku.