Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2012 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 33 ust. 4a pkt 1 oraz art. 33 ust. 4b pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta M. W. z dnia [...] stycznia 2012 r., orzekającej o utracie przez L. S. statusu osoby poszukującej pracy od dnia 29 października 2011 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o utracie przez L. S. statusu osoby poszukującej pracy od dnia 27 października 2011 r.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, co następuje.
L. S. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy M. W. jako poszukujący pracy w dniu 4 lipca 2008 r.
Powodem wydania przez organ I instancji zaskarżonej decyzji był brak utrzymywania przez L. S. kontaktów z Urzędem Pracy co najmniej raz w ciągu 90 dni w celu potwierdzenia zainteresowania pomocą określoną w ustawie.
W odwołaniu do Wojewody [...] L. S. wniósł o uchylenie decyzji Prezydenta M. W. z dnia [...] stycznia 2012 r. i przywrócenie statusu osoby bezrobotnej.
Wojewoda [...] ustalił, że L. S. w dniu 17 lutego 2009 r. został pouczony w jakich sytuacjach traci się status poszukującego pracy, co potwierdził własnoręcznym podpisem na dokumencie "Oświadczenie". Jak wynika z dokumentacji sprawy, ostatni kontakt zainteresowanego z Urzędem Pracy M. W. miał miejsce w dniu 29 lipca 2011 r. Od powyższego dnia L. S. nie utrzymywał kontaktu z Urzędem Pracy M. W. Zatem, w ocenie Wojewody [...], prawidłowe było orzeczenie przez organ I instancji utraty statusu osoby poszukującej pracy, jednakże nieprawidłowo organ ten wskazał datę utraty tego statusu. Utrata statusu winna nastąpić, zgodnie z art. 33 ust. 4a pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, od dnia 27 października 2011 r., tj. po upływie 90 dni od dnia ostatniego kontaktu L. S. z powiatowym urzędem pracy, który miał miejsce w dniu 29 lipca 2011 r. W związku z powyższym, Wojewoda [...] orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i o utracie przez Pana L. S. statusu osoby poszukującej pracy od dnia 27 października 2011 r.
L. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody [...].
Zaskarżonej decyzji zarzucał:
- - niewykonanie przez organ obowiązku należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalanie jego praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, poprzez brak powiadomienia o zamiarze cofnięcia statusu osoby poszukującej pracy;
- - niepodjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela;
- - niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji nieumożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sposób ustny lub pisemny.
W uzasadnieniu skargi podnosił, iż stale utrzymywał kontakty z Urzędem Pracy i jest w trakcie intensywnej rehabilitacji w ramach PFRON programu student.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powtórzył swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej, i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu, wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Zgodnie z art. 33 ust. 4a pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta pozbawia osobę zarejestrowaną statusu poszukującego pracy, jeśli poszukujący pracy nie utrzymuje kontaktu z powiatowym urzędem pracy co najmniej raz na 90 dni w celu potwierdzenia zainteresowania pomocą określoną w ustawie. Stosownie do treści art. 33 ust. 4b pkt 1 ww. ustawy, pozbawienie statusu poszukującego pracy następuje na okres 120 dni po upływie 90 dni od dnia ostatniego kontaktu z powiatowym urzędem pracy.
Ostatni kontakt skarżącego z Urzędem Pracy miał miejsce w dniu 29 lipca 2011 r. Zatem zaskarżona decyzja znajduje swoje uzasadnienie w treści wskazanych wyżej przepisów i z uwagi na ich bezwzględny charakter musiała w takim stanie faktycznym zostać wydana. Dziewięćdziesiątym dniem od daty 29 lipca 2011 r. jest dzień 27 października 2011 r. Dlatego utratę statusu osoby poszukującej pracy orzeczono od tego dnia.
Skarżący ani w odwołaniu, ani w skardze nie wykazał, aby utrzymywał kontakty z Urzędem Pracy po dniu 29 lipca 2011 r. co najmniej raz na 90 dni w celu potwierdzenia zainteresowania pomocą określoną w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nie przedstawił w tym zakresie żadnych dowodów, które zaprzeczyłyby twierdzeniom organu o braku takich kontaktów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez Wojewodę [...], które mogło by skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji lub jej uchyleniem i dlatego, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.