Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (zwanego dalej: "SKO") z dnia [...] marca 2018 r. o numerze [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. o przyznaniu dodatku mieszkaniowego.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2017 r. M. S. (zwany dalej: "Skarżącym") wystąpił o przyznanie dodatku mieszkaniowego. W załączonym do wniosku oświadczeniu o wysokości dochodów oświadczył, iż w okresie od września do listopada 2018 r. jego dochody wynosiły 901,05 zł, w tym z tytułu pracy dorywczej za posiłek (300 zł) oraz pomocy w opłacaniu czynszu (601,05 zł).
W toku postępowania organ uzyskał informacje z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, iż Skarżący nabył od dnia [...] października 1998 r. uprawnienie do renty z tytułu niezdolności do pracy, a wysokość tego świadczenia za wrzesień, październik i listopad 2017 r. wynosiła 1.000 zł brutto miesięcznie. Również Ośrodek Pomocy Społecznej potwierdził, iż wysokość należnego Skarżącemu świadczenia rentowego wynosiła od marca 2017 r. - 1.000 zł brutto.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. o numerze [...] Prezydent [...] przyznał Skarżącemu dodatek mieszkaniowy na okres sześciu miesięcy, tj. od dnia [...] stycznia 2018 r. do dnia [...] czerwca 2018 r. w wysokości 114,56 zł miesięcznie.
Skarżący odwołał się od tej decyzji, podnosząc, iż organ w sposób nieprawidłowy obliczył osiągany przez niego dochód, który wynosi 100-150 zł miesięcznie, zatem z okresu 3 miesięcy jego dochód wynosił 300-450 zł. Jego zadaniem, powinien więc otrzymać dodatek mieszkaniowy w wysokości co najmniej 240 zł.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2018 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2018 r.
Organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie obliczenia wysokości dochodu Skarżącego w okresie 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku. SKO powołało się przy tym na stanowisko sądów administracyjnych, wyrażane w innych sprawach inicjowanych przez Skarżącego, zgodnie z którym, skoro przyznane zostało mu uprawnienie do renty z tytułu niezdolności do pracy, to świadczenie to niewątpliwie wpływa na wysokość dochodu, jaki należy uwzględnić przy obliczaniu wysokości świadczenia mieszkaniowego. Natomiast okoliczność, że Skarżący nie chce skorzystać z zagwarantowanego mu dochodu, pozostaje bez wpływu na reguły obliczenia tego dochodu dla celów dodatku mieszkaniowego.
Skarżący nie zgodził się z tą decyzją i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zwracając się o podwyższenie dodatku mieszkaniowego do kwoty "co najmniej 240 zł".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz ponowił argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego.
Kontrolując sprawę w ramach swoich kompetencji, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zapadłe decyzje odpowiadają prawu.
Materialnoprawną podstawą decyzji Prezydenta [...] był przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 180 ze zm.), zgodnie z którym, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku.
Natomiast w myśl art. 3 ust. 3 powołanej ustawy, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu.
Działające w sprawie organy ustaliły, iż średnie miesięczne dochody Skarżącego w okresie od września do listopada 2018 nie przekraczały 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i przyznały mu wnioskowany dodatek mieszkaniowy.
Przedmiot sporu między stronami sprowadza się natomiast do ustalenia wysokość przyznanego Skarżącemu dodatku mieszkaniowego, bowiem w jego ocenie powinna ona wynosić co najmniej 240 zł. Z kolei w ocenie organów, obliczając należy Skarżącemu dodatek mieszkaniowy należało uwzględnić nie tylko dochody wykazane w załączonym do wniosku oświadczeniu o wysokości dochodów, ale również uprawnienie do renty z tytułu niezdolności do pracy, które Skarżący nabył od 1 października 1998 r.
W ocenie Sądu, to stanowisko Prezydenta [...] oraz SKO jest zasadne. W tej mierze Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lipca 2012 r. o sygn. akt I OSK 2368/11, który zapadł w innej sprawie dotyczącej Skarżącego, zgodnie z którym, okoliczność, że podmiot nie chce skorzystać z dochodu zagwarantowanego w postaci przyznanej renty z tytułu trwałej niezdolności do pracy, nie zmienia reguły obliczania wysokości dochodu (por. także inne wyroki WSA w Warszawie: z dnia 8 września 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 1962/10; z dnia 26 kwietnia 2016 r. o sygn. akt II SA/Wa 215/15; z dnia 9 czerwca 2017 r. o sygn. akt II SA/Wa 1134/16; z dnia 29 listopada 2018 r. o sygn. akt II SA/Wa 554/18; orzeczenia dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W konsekwencji godzi się przyjąć, iż renta przyznana, choć faktycznie niepobierana – niezależnie od motywacji Skarżącego – stanowi składnik kategorii "wszelkie przychody", stanowiąc tym samym element dochodu na gruncie art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.
Organy obu instancji, kierując się zatem treścią art. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 156, poz. 1817), prawidłowo wyliczyły wysokość dodatku mieszkaniowego należnego Skarżącemu, biorąc pod uwagę dane wskazane we wniosku, tj. powierzchnię użytkową lokalu (32,40 m²) oraz łączą kwotę wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc (309,61 zł). Dodać należy, iż w tym zakresie organ nie określa wysokości dodatku w sposób uznaniowy, lecz dokonuje wyliczenia wedle sposobu unormowanego w art. 6 ust. 1, ust. 3-6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz § 2 ust. 1 i § 4 wskazanego rozporządzenia. Wyliczenie to w świetle zebranego materiału dowodowego jest poprawne.
Sąd nie stwierdził również, by w sprawie naruszono przepisy prawa materialnego czy też przepisy postępowania, w stopniu dającym podstawę do wyeliminowania kontrolowanych decyzji administracyjnych z obrotu prawnego.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a., w sentencji wyroku.