Uzasadnienie
14 kwietnia 2014 r. C. C (dalej jako skarżący) złożył w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów wniosek o przyznanie renty specjalnej. We wniosku tym skarżący powołał się na swoją działalność społeczno-polityczną i stan zdrowia. Wskazał, że od początku lat osiemdziesiątych do 1989 r. był on czynnym działaczem "Solidarności" podziemnej, gdzie zajmował się organizowaniem i rozprowadzaniem ulotek, a od 1977 r. należał również do [...]. Był także członkiem Związku Ochotniczych Straży Pożarnych, za co został uhonorowany brązowym medalem za zasługi dla pożarnictwa za czynny udział w akcjach pożarniczych i powodziowych, gdzie ratował życie i mienie ludzkie. Do chwili obecnej jest aktywnym strażakiem w OSP [...]. W latach [...] pracował na stanowisku [...] w różnych zakładach pracy. Od 1991r. przestał pracować z uwagi na pogłębiające się schorzenia. Otrzymał świadczenia rentowe, które z przerwą w okresie 2002-2004 r. pobierał do 2009 r. Skarżący podał, że cierpi obecnie na bóle kręgosłupa (stwierdzono zmiany zwyrodnieniowe) oraz bóle lewego kolana, które znacznie utrudniają mu podjęcie jakiejkolwiek pracy z uwagi na trudności z poruszaniem się.
Poza tym cierpi na bóle w okolicy mostka, bezsenność, ogólne osłabienie, nudności i nadciśnienie tętnicze. Wszystkie te dolegliwości są dla niego bardzo uciążliwe i uniemożliwiają mu podjęcie jakiejkolwiek pracy a w konsekwencji, uzyskanie środków do życia. We wniosku skarżący wskazał również, że jego zdaniem lekarz orzecznik błędnie ustalił datę powstania niezdolności do pracy jako datę wniesienia wniosku o rentę, tj. na 28 września 2012r. Z tego powodu nie mógł on wykazać się wymaganymi okresami składkowymi i nieskładkowymi wobec czego odmówiono mu przyznania prawa do renty. W piśmie uzupełniającym wniosek z 12 sierpnia 2015 r. skarżący wskazał również, że otrzymał odznakę za Zasługi dla Województwa [...] za aktywność społeczną i organizatorską pracę na rzecz ogółu mieszkańców, zaś jego działalność opozycyjna odbywała się zarówno przed stanem wojennym jak i po nim.
Decyzją z [...] października 2015 r., na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 748, z późn. zm.), Prezes Rady Ministrów odmówił przyznania świadczenia specjalnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że okoliczności wynikające z uzasadnienia wniosku i nadesłanych dokumentów nie dały podstaw do przyznania skarżącemu świadczenia specjalnego, gdyż nie można ich uznać, jako wybitne zasługi w jakiejś dziedzinie aktywności. Organ podniósł, że świadczenie specjalne może być przyznane osobie posiadającej wybitne zasługi w jakiejś dziedzinie aktywności, np.: na niwie zawodowej, artystycznej, społecznej, sportowej czy politycznej oraz w przypadku zaistnienia nadzwyczajnych zdarzeń losowych. Sytuacja bytowa skarżącego, choć brana jest pod uwagę, jednak nie może być jedyną przesłanką uzasadniającą przyznanie takiego świadczenia.
Od powyższej decyzji skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o przyznanie mu renty specjalnej.
Decyzją z [...] lutego 2016 r. Prezes Rady Ministrów, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, że przyznanie świadczenia na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych jest możliwe w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Przepis ten nie precyzuje warunków, jakie powinny być spełnione, aby renta lub emerytura mogła być rozpoznana w tym trybie. Zgodnie jednak z przyjętymi zasadami postępowania, potwierdzonymi w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 października 2006 r., sygn. akt P 38/05 (123/9A/2006) oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych, świadczenie specjalne może być przyznane osobie legitymującej się wybitnymi, niepowtarzalnymi zasługami i osiągnięciami w jakiejś dziedzinie aktywności, np. na niwie zawodowej, społecznej, artystycznej, sportowej czy też politycznej oraz w przypadku zaistnienia nadzwyczajnych zdarzeń losowych.
Przy rozpatrywaniu wniosków o przyznanie świadczeń specjalnych sytuacja bytowa wnioskodawców brana jest pod uwagę, jednak nie stanowi jedynego kryterium przyznawania tych świadczeń. W przeciwnym wypadku świadczenia specjalne zastępowałyby świadczenia przyznawane w ramach pomocy społecznej, co nie było zamiarem ustawodawcy przy stanowieniu przepisu art. 82 ust. 1 ww. ustawy.
Organ podkreślił, że w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie organ uzyskał dodatkowe dokumenty od skarżącego. Zwrócił się także do Instytutu Pamięci Narodowej i Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego o potwierdzenie okoliczności wskazywanych przez skarżącego w jego pismach. Organ wskazał również, że skarżący w czasie całego postępowania mógł przesyłać dodatkowe dokumenty wskazujące na spełnienie przez niego warunków o jakich mowa w art. 82 ust. ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Organ uznał, że z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby skarżący legitymował się wybitnymi, niepowtarzalnymi zasługami w jakiejś dziedzinie aktywności, ani też aby w sprawie zaistniały nadzwyczajne zdarzenia losowe. Skarżący jest jednym z wielu strażaków ochotników wzorowo wywiązujących się ze swoich obowiązków oraz osób zaangażowanych w działalność na rzecz lokalnej społeczności. Nadesłane przez niego dokumenty nie wskazują, aby jego dokonania w tych dziedzinach miały charakter wybitny i niepowtarzalny, wyróżniający skarżącego w gronie członków Związku OSP RP, czy osób działających społecznie w swoim środowisku, a tylko tego rodzaju zasługi mogą uzasadniać przyznanie świadczenia specjalnego. Nadesłane przez niego dokumenty nie wskazują również aby skarżący legitymował się wybitnymi, niepowtarzalnymi dokonaniami w działalności opozycyjnej. Zdaniem organu nie wykazano też żadnych konkretnych dokonań skarżącego w działalności na rzecz ruchu ludowego.
Skarżący nie był internowany, ani w jakikolwiek sposób szykanowany czy represjonowany. Ponadto skarżący nie wykazał, zdaniem organu, istnienia drugiej z przesłanek mogących uzasadniać przyznanie świadczenia specjalnego, tj. niezależnego od niego zdarzenia losowego o charakterze nadzwyczajnym. Również sytuacja bytowa skarżącego nie jest w ocenie organu szczególnie trudna ani też z akt sprawy nie wynika, aby otrzymywane w zwykłym trybie świadczenie emerytalne było niewspółmiernie niskie za zasługi, na które się powołuje. W uzasadnieniu decyzji poniesiono ponadto, że mimo możliwości zaskarżenia orzeczeń lekarza orzecznika ZUS w toku postępowania o przyznanie renty, skarżący nie skorzystał z prawa do złożenia sprzeciwu.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił powyższej decyzji:
- I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- 1) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i błędną interpretację, a to poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego;
- 2) art. 8 k.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie oraz błędną interpretację, a to poprzez naruszenie zawartej w nim dyspozycji prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów administracji publicznej;
- 3) art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną interpretację, a to poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz niepodjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy,
- 4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie, a to poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która jest decyzją błędną i konieczne jest jej uchylenie;
- II. naruszenie przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynika sprawy:
- 1) art. 82 ust 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, poprzez jego błędną interpretację i brak zastosowania w przedmiotowej sprawie, a to poprzez odmowę przyznania skarżącemu prawa do renty specjalnej w sytuacji gdy skarżący spełnia przesłanki do przyznania świadczenia;
- 2) art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie oraz błędną interpretację, a to poprzez naruszenie zawartej w nim dyspozycji, iż Rzeczypospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej;
- 3) art. 67 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, a to poprzez naruszenie zwartej w nim dyspozycji, iż obywatel ma prawo do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy ze względu na chorobę lub inwalidztwo oraz osiągnięcie wieku emerytalnego.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania przed organami i przed sądem, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przypisanych, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji i zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania przed organami i przed sądem, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przypisanych.
W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że należycie udokumentował swoje osiągnięcia, które powinny stanowić podstawę do potraktowania go wyjątkowo. Wskazał również, że w postępowaniu administracyjnym skupiono się na trudnej sytuacji skarżącego i nie zbadano wystąpienia szczególnych zdarzeń losowych – w tym przypadku złego stanu zdrowia, a także zdarzeń które go spowodowały i jaki mają one wpływ na zdrowie skarżącego. Organ nie zbadał dokładnie stanu faktycznego i nie wyczerpał inicjatywy dowodowej w celu rzetelnego ustalenia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Ocena stanu zdrowia skarżącego wymaga bowiem wiedzy specjalistycznej i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, jak również uzyskanie dokumentacji medycznej dotyczącej skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Jednak nie każde naruszenie prawa przez organ administracji publicznej daje sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako P.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu.
Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Będący podstawą zaskarżonej decyzji materialny przepis art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych stanowi, że Prezes Rady Ministrów, w szczególnie uzasadnionych przypadkach może przyznać emeryturę lub rentę na warunkach i w wysokości innej niż określone w tej ustawie. Brzmienie powyższego przepisu wskazuje na uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jakie na tej podstawie uprawniony jest podjąć Prezes Rady Ministrów. Uregulowanie takie oznacza, że organ administracji działając w ramach swobodnego uznania, ma możliwość wyboru rozstrzygnięcia w określonym stanie faktycznym. Zakres uznania wyznaczony jest zawsze przepisem prawa, a ramy uznania określają normy kompetencyjne, przepisy o postępowaniu administracyjnym i przepisy prawa materialnego. Wydając decyzję o charakterze uznaniowym organ jest związany nie tylko przepisem, ale i celem ustanowionego przepisu oraz normami etycznymi.
Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale jednocześnie nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. wyrok NSA z 26 września 2000 r., I SA 945/00, Lex nr 79608).
Kontrola sądu administracyjnego w przypadku decyzji wydanej w oparciu o uznanie administracyjne jest zasadniczo ograniczona i sprowadza się do zbadania, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ administracji publicznej, prowadząc postępowanie, zebrał cały materiał dowodowy i wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy dokonał po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz czy przyjęte przez organ rozstrzygnięcie zostało wyczerpująco i jasno uzasadnione zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. Kontroli sądowej nie podlega natomiast sam wybór rozstrzygnięcia meritum sprawy (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2011 r., I OSK 2051/11).
Sąd administracyjny nie jest władny wkraczać w to uznanie, gdyż wtedy musiałby dokonać oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia słuszności i celowości, wychodząc poza granice określone w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).
Należy podkreślić, że wprowadzając możliwość przyznania świadczenia w trybie art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ustawodawca posłużył się nieostrym pojęciem, "w szczególnie uzasadnionych przypadkach", co oznacza, że wypełnienie hipotezy powołanego przepisu ustawodawca pozostawił organowi stosującemu ten przepis. Dokonując zatem wyboru rozstrzygnięcia według kryterium "szczególnie uzasadnionego przypadku", organ przy ocenie bierze pod uwagę te okoliczności, które jego zdaniem, z uwagi na ich szczególną cechę, uzasadniają przyznanie świadczenia specjalnego. W literaturze podkreśla się, że mamy tu do czynienia z szerokim upoważnieniem, które pozostawia Prezesowi Rady Ministrów znaczny margines swobody oceny (J. Jończyk, Prawo zabezpieczenia społecznego, Kraków 2006, s. 149). Znaczenie użytego w art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych określenia "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" orzecznictwo sądowe łączy z wybitnym zasługami na niwie zawodowej, artystycznej, społecznej czy też politycznej, a nadto ze zdarzeniami losowymi.
Brana jest również pod uwagę sytuacja bytowa, jakkolwiek nie może być ona jedyną przesłanką przyznania stosownego świadczenia. Takie rozumienie przez judykaturę nieostrego pojęcia "szczególnie uzasadnionego przypadku" zaakceptował Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 17 października 2006 r., w sprawie o sygn. P 38/05 (OTK-A 2006/9/123) stwierdzającym, iż art. 82 ust. 1 ww. ustawy jest zgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 67 ust. 1 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że chodzi tu o uhonorowanie i zapewnienie godziwych warunków bytowych osobom, które mają wybitne, indywidualne, także w znaczeniu "niepowtarzalne" zasługi i osiągnięcia w określonej dziedzinie aktywności.
Zauważyć przy tym należy, że judykatura sformułowała już jednolite stanowisko, że udział w wydarzeniach sprzed 1989 r. i działalność opozycyjna, aczkolwiek bezsprzecznie oceniane pozytywnie, jednak nie mogą być uznane za wybitne i niepowtarzalne, co jest podstawą do przyznania świadczenia, o którym mowa w art. 82 omawianej ustawy. Były one bowiem udziałem wielu Polaków i gdyby uznać, że świadczenie określone w powyższym przepisie należy się wszystkim tym osobom, to wtedy świadczenie to utraciłoby swój wyjątkowy charakter, stając się świadczeniem o charakterze niemal powszechnym.
Świadczenia specjalne nie mogą tymczasem stanowić żadnego odszkodowania, żadnej rekompensaty czy też zadośćuczynienia za doznane krzywdy, cierpienia, represje. O ich charakterze przesądza bowiem zamieszczenie regulujących je przepisów w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, co jednoznacznie wskazuje, że nie mają one charakteru roszczeniowego. Nie mają one również charakteru socjalnego.
Świadczenia specjalne nie mogą zastępować świadczeń o charakterze socjalnym, które są udzielane jedynie z tytułu trudnej sytuacji zdrowotnej lub materialnej. Samej poprawie egzystencji bytowej służą bowiem zupełnie inne świadczenia, przede wszystkim te, które finansowane są ze środków pomocy społecznej. Należy również przywołać ponownie ww. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, w którym stwierdzono, że świadczenie, o którym mowa w art. 82 ust. 1 ustawy nie zostało przewidziane dla sytuacji, w których osoby starsze lub też całkowicie niezdolne do pracy, a zarazem niespełniające warunków do uzyskania świadczeń przewidzianych w ustawie emerytalnej, nie są w stanie podjąć pracy (lub innej działalności zarobkowej) i pozostają w ciężkim położeniu materialnym. Dla wskazanych przypadków przewidziane są inne instytucje, w tym emerytura/renta wyjątkowa, o której stanowi art. 83 ustawy.
Kierując się wskazaną wykładnią, która – co należy podkreślić – jest utrwalona i powszechnie akceptowana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, Sąd podziela stanowisko organu, że w sytuacji skarżącego nie można mówić o szczególnie uzasadnionym przypadku, który mógłby przemawiać za przyznaniem wnioskowanego świadczenia. Sąd, podobnie jak organ, musi kierować się tylko obiektywnymi kryteriami oceny. Taka obiektywna ocena nie daje zaś podstaw do przyjęcia, że działalność skarżącego nosiła znamiona działalności wybitnej i wyjątkowej. Okoliczność, że skarżący był członkiem Związku NSZZ Solidarność i w ramach działalności opozycyjnej zajmował się kolportażem ulotek, nie świadczy – jak słusznie przyjął organ- o wybitnej i wyróżniającej działalności skarżącego. Organ nie zakwestionował też społecznej działalności skarżącego na rzecz ochrony przeciwpożarowej i na rzecz społeczności lokalnej, która to działalność została uhonorowana odznaka i medalem. Zasadne jest jednak stanowisko, że działalność ta nie miała charakteru wyjątkowego, niepowtarzalnego, a tym samym uzasadniającego przyznanie świadczenia specjalnego.
Wbrew zarzutom skargi organ zgromadził i rozważył cały materiał dowodowy istotny z punktu widzenia normy prawnej mającej w sprawie zastosowanie. Organ zwracał się do szeregu instytucji, jak i do skarżącego dla ustalenia tak jego dokonań dotyczących działalności opozycyjnej, przeciwpożarowej i w ramach [...], jak i jego sytuacji materialnej, zdrowotnej i rodzinnej. Wyniki oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zostały przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Okoliczność, że skarżący kwestionuje wyniki tej oceny nie świadczy o naruszeniu przez organ wskazanych w skardze przepisów postępowania.
Analiza dowodów zgromadzonych w aktach sprawy prowadzi do wniosku, że ocena okoliczności faktycznych sprawy została dokonana przez organ prawidłowo, przy uwzględnieniu wszystkich wskazanych na wstępie okoliczności i kryteriów. Nie budzi zdziwienia, że w ocenie skarżącego jego dokonania są szczególne i wybitne, to jednak jest to tylko subiektywne spojrzenie osoby zainteresowanej. Jak zwrócono uwagę na wstępie, ocena w tym zakresie nie może być jednak prowadzona według kryteriów subiektywnych, lecz zobiektywizowanych, uwzględniających zarówno miernik wybitności, jak i przeciętności.
Zdaniem Sądu organ prawidłowo również ocenił, że skarżący nie wykazał zaistnienia nadzwyczajnych, szczególnych zdarzeń losowych. Wbrew przekonaniu skarżącego do szczególnych zdarzeń losowych nie można zakwalifikować złego stanu zdrowia skarżącego, tym bardziej że nie pozostaje on w związku z działalnością opozycyjną. Problemy zdrowotne, z którymi boryka się skarżący dotykają także wiele innych osób w wieku zbliżonym do skarżącego i z pewnością nie wyróżniają go z tego grona.
Sąd z pełnym zrozumieniem odnosi się do sytuacji zdrowotnej i bytowej skarżącego, zauważając wszak, że środki finansowe jakimi dysponuje skarżący wraz z żoną przewyższają kryterium dochodowe uprawniające do korzystania z pomocy społecznej. Wskazać należy, że celem wnioskowanego świadczenia specjalnego nie jest jedynie poprawa sytuacji życiowej, ale uhonorowanie osób szczególnie zasłużonych dla kraju. Instytucja ta ma charakter wyjątkowy i ma na celu polepszenie sytuacji osób, których szczególne zasługi dla społeczeństwa uzasadniają odstępstwo od ogólnie przyjętych zasad przyznawania świadczeń emerytalnych i rentowych. Przyjdzie powtórzyć, że przedmiotowe świadczenie nie ma charakteru kompensacyjnego, którego zadaniem jest wyrównanie wyrządzonych, czy odczuwanych przez wnioskodawców krzywd i uszczerbków.
Skarżący pobiera emeryturę w wysokości 1837 zł miesięcznie, nie jest więc pozbawiony zabezpieczenia socjalnego. Uznać zatem należy, że zarzuty naruszenia art. 2 i 67 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej pozbawione są usprawiedliwionych podstaw.
Reasumując, stwierdzić należy, że również zarzut naruszenia przepisu art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie jest zasadny. Ustalone w sprawie okoliczności faktyczne nie wyczerpują znamion szczególnie uzasadnionego przypadku. Zaskarżona decyzja mieści się w ramach uznania administracyjnego, a granice tego uznania nie zostały przez organ przekroczone. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ zawarł, w zgodzie z art. 107 § 3 K.p.a., szczegółowe uzasadnienie faktyczne, odwołując się do dowodów, w oparciu o które dane fakty zostały ustalone. Ustalone okoliczności faktyczne zostały rozpatrzone w kontekście przesłanek mogących uzasadniać prawo do świadczenia specjalnego na podstawie art. 82 ust. 1 ww. ustawy, a argumentacja organu nie budzi zastrzeżeń.
Mając zatem wszystkie powyższe względy na uwadze, Sąd skargę oddalił na zasadzie art. 151 P.p.s.a.