Uzasadnienie
G. L. wraz ze skargą na decyzję Rektora Uniwersytetu [...], złożył wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Powyższy wniosek uzupełnił, składając wypełniony formularz PPF, w którym wskazał, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Oświadczył, że pozostaje sam w gospodarstwie domowym, nie posiada majątku ani oszczędności, a utrzymuje się ze stypendium [...] oraz ze stypendium [...], co średnio miesięcznie wynosi 2.450 zł (we wcześniejszym wniosku złożonym do tej samej sprawy z dnia 30 kwietnia 2018 r. wskazał, że kwota ta wynosi 3.000 zł).
Do stałych kosztów utrzymania zaliczył: opłaty za mieszkanie w wysokości 415 zł, wyżywienie - 1.090 zł, leki - 285 zł, środki czystości i artykuły kancelaryjne - 140 zł, podręczniki - 250 zł, koszty związane z uczestnictwem w międzynarodowych konferencjach naukowych oraz zaangażowaniem naukowym i polonijnym - łącznie 190 zł, zakup ubrań - 180 zł, "koszty duchowo-kulturalne"- 125 zł, inne koszty bytowe - 115 zł, co średnio miesięcznie wynosi 2.472 zł.
W piśmie z dnia 29 czerwca 2018 r. wskazał, że korzysta z pomocy radcy prawnego w punkcie nieodpłatnej pomocy prawnej.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Prawo to może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 1 i 2).
W myśl zaś art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Stosownie do art. 199 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w sprawie. Dlatego też pomoc państwa, wyrażona w przepisach o prawie pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, skierowana jest do osób, które z uwagi na bardzo ciężką sytuację materialną, często nie mają zaspokojonych nawet podstawowych potrzeb życiowych. Prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionym (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt I OZ 819/10, LEX nr 742076).
Jak wynika ze złożonego wniosku skarżący jest obywatelem [...], posiada Kartę Polaka, ma [...] lata, jest osobą samotną, obecnie kontynuuje studia doktoranckie. Utrzymuje się z otrzymywanych stypendiów - zgodnie z oświadczeniem - miesięcznie dysponuje kwotą 2.450 - 3.000 zł. Uzyskiwane środki przeznacza nie tylko na podstawowe utrzymanie (mieszkanie, jedzenie, ubranie, leki) oraz koszty związane z działalnością naukową, ale również na inne usprawiedliwione wydatki, np. związane z działalnością [...], wyjazdami.
W ocenie referendarza sądowego, mając powyższe okoliczności na uwadze, a w szczególności fakt uzyskiwania przez skarżącego stałych miesięcznych dochodów, należy uznać, że skarżący w przedmiotowej sprawie nie wykazał, iż pozostaje w ubóstwie i nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.